ΜΥΣΤΗΡΙΟ & ΠΑΡΑΞΕΝΟ

Το μύθο της χαμένης Ατλαντίδας διερευνά η Αν. Καθηγήτρια του Τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., Θεόπη Παρισάκη υπό το πρίσμα μιας πρωτότυπης αισθητικής θεώρησης με κεντρικό άξονα την έννοια της μίμησης.

Η ανθρωπότητα βρίσκεται συνεχώς κάτω από την επικυριαρχία των νεκρών. Για κάθε ανθρώπινο πλάσμα που ζει σήμερα στη Γη αντιστοιχούν πάνω από τριάντα φαντάσματα.

Θα ξεκινήσω την αποκάλυψη για τη φύση των Κενταύρων από την Ιωλκό, έτσι ώστε να υπάρχει στο κείμενο συνοχή και για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για την ορθότητα της συλλογιστικής μου.

Συγγραφέας, ιατρός, ερασιτέχνης αρχαιολόγος ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, δικαίως ή αδίκως βρέθηκε στο επίκεντρο μιας μυστηριώδους υποθέσεως, την οποία ακόμη και το πνευματικό δημιούργημά του, ο Σέρλοκ Χόλμς, να ήταν ανίκανος να εξιχνιάσει.

Η λέξη Μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε το απόρρητο, το μυστικό, το άρρητο μέρος μιας τελετής ή λατρείας οι οποίες δεν γίνονταν φανερές σε άτομα που δεν είχαν μυηθεί.

Συχνά τα πράγματα δεν είναι αυτό που δείχνουν. Μια πόλη δεν είναι απλά μια μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, κατοικιών και δραστηριοτήτων. Είναι πάνω απ' όλα ένας ζωντανός μεγα-οργανισμός, που υπακούει σε χαοτικούς κανόνες.

Η 26η Μαίου του 1828 ήταν αργία και οι δρόμοι της Νυρεμβέργης ήταν σχεδόν άδειοι. Στις 4-5 το απόγευμα ο Georg Weickmann, ένας τσαγκάρης που ζούσε στην πλατεία Unschlitt, είδε ένα παράξενο αγόρι 15-18 χρονών, ντυμένο με ρούχα χωρικού, να περπατά περίεργα, σα να ήταν μεθυσμένο.

«Μπορώ να πω, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι το χάρισμα στο οποίο αναφέρομαι σ’ αυτό το χρονικό, είναι ένα πολύτιμο και υπέροχο εργαλείο, το οποίο είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε στη ζωή μας.

Το όνομα «Jack ο Αντεροβγάλτης» είναι ίσως το πιο διάσημο στα παγκόσμια χρονικά του εγκλήματος. Όμως η πραγματική ταυτότητα του ατόμου που κρυβόταν πίσω από αυτό το όνομα, παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη.