Γιώργος Στάμκος

Γιώργος Στάμκος

Ο Γιώργος Στάμκος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Από το 1988 αρθρογραφεί συστηματικά στον ειδικό, κυρίως, τύπο κι έχει δημοσιεύσει πάνω από 1.000 εξειδικευμένα άρθρα σε περισσότερα από 30 περιοδικά. Υπήρξε αρχισυντάκτης του περιοδικού Strange (1998-2001). Από το Νοέμβριο του 2004 εκδίδει και διευθύνει το ανατρεπτικό περιοδικό ΖΕΝΙΘ και από το Μάρτιο του 2006 την τριμηνιαία έκδοση ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ. Έχει μέχρι στιγμής γράψει τα βιβλία:

  • Νίκολα Τέσλα: Ο Προφήτης του 21ου Αιώνα (1999),
  • Μυστική Σερβία (1999),
  • Απαγορευμένη Τεχνολογία (2000),
  • Γεωπολιτική του Αρχιπελάγους: Ο Ελληνισμός στην Εποχή της Παγκοσμιοποίησης (2000),
  • Ελεύθερη Ενέργεια (2001),
  • Μετα-Αποκάλυψη Τώρα (2002),
  • Θεωρίες Συνωμοσίας (2003)

Από τις εκδόσεις ΑΓΝΩΣΤΟ κυκλοφορούν τα βιβλία του:

  • Ο Θαυμαστός Κόσμος του Τέσλα (2004)
  • Mind Control: O Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου (2005),
  • Στοιχειωμένα Βαλκάνια (μαζί με τη Μίλιτσα Κοσάνοβιτς, 2005),
  • Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου (το 2005)
  • Νίκολα Τέσλα: Ο Απαγορευμένος Επιστήμονας (2007)
  • Terra Incognita: Άγνωστη Μακεδονία και Μυστική Θεσσαλονίκη (2008)

 Όλα τα βιβλία του οδηγήθηκαν σε πολλές επανεκδόσεις κι έγιναν αφορμή για δημιουργικές συζητήσεις, ακόμη και διαφωνίες. Έχει επίσης συμμετάσχει με εκτενή κείμενά του σε πολλά συλλογικά. Ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, ενώ ταξιδεύει συχνά στη βαλκανική ενδοχώρα.

mail 32    facebook 32

URL Ιστότοπου: http://https://zenithmag.wordpress.com/

Οι συνωμοσίες είναι παλιές όσο και ο άνθρωπος. Δολοπλοκίες, ίντριγκες και μηχανορραφίες συνέβαιναν κάθε εποχή, ιδιαίτερα στους ημισκότεινους διαδρόμους των ανακτόρων. Στο Δυτικό κόσμο οι συνωμοσίες άρχισαν να κυριαρχούν από τη περίοδο ακόμη του Μεσαίωνα. Αιρέσεις, μυστικές αδελφότητες, ιπποτικά τάγματα, Ιησουΐτες, «Εβραίοι», μασονικές στοές και επαναστατικές οργανώσεις, πυροδοτούσαν συχνά τη λαϊκή φαντασία με την υποτιθέμενη ή και πραγματική πολιτικο-οικονομική ισχύ και επιρροή τους. Αυτές οι συνωμοτικές ομάδες απέκτησαν με την πάροδο του χρόνου θρυλικές διαστάσεις, καθώς η ανθρώπινη φαντασία τείνει να λειτουργεί μυθοποιητικά και, συχνά, αποπροσανατολιστικά. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν συνωμοτικές οργανώσεις ή ότι έπαιξαν περιθωριακό ρόλο στην ανθρώπινη ιστορία. Τουναντίον.

Read more...

Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει από συνωμοσίες. Δολοπλοκίες, ίντριγκες και μηχανορραφίες συνέβαιναν κάθε εποχή, ιδιαίτερα στους ημισκότεινους διαδρόμους των ανακτόρων. Στο δυτικό κόσμο οι συνωμοσίες άρχισαν να κυριαρχούν από την περίοδο ακόμη του Μεσαίωνα. Αιρέσεις, μυστικές αδελφότητες, ιπποτικά τάγματα, Ιησουίτες, «Εβραίοι», μασονικές στοές και επαναστατικές οργανώσεις, πυροδοτούσαν συχνά τη λαϊκή φαντασία με την υποτιθέμενη ή και την πραγματική πολιτικο-οικονομική ισχύ και επιρροή τους. Αυτές οι συνωμοτικές ομάδες απέκτησαν με την πάροδο του χρόνου θρυλικές διαστάσεις, καθώς η ανθρώπινη φαντασία τείνει να λειτουργεί μυθοποιητικά και, συχνά, αποπροσανατολιστικά. Όμως, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν συνωμοτικές οργανώσεις ή ότι έπαιξαν περιθωριακό ρόλο στην ανθρώπινη ιστορία. Τουναντίον. Οι συνωμοσίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο και συχνά διαμόρφωσαν το ρου της ιστορίας.

Read more...

Στις 22 Ιουλίου του 1991, έπειτα από έφοδο της αστυνομίας σ’ ένα διαμέρισμα μιας λαϊκής συνοικίας του Μιλγουόκι, συνελήφθη ο χειρότερος κανίβαλος στην εγκληματολογική ιστορία των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τα λεγόμενα των γειτόνων του ο Τζέφρι Ντάμερ «ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος». Το γεγονός αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να παρασύρει και να δολοφονήσει «ήσυχα» τουλάχιστον 14 ανθρώπους. Τη στιγμή της σύλληψης του, στο διαμέρισμα του υπήρχαν 11 διαμελισμένα πτώματα και τρία βρασμένα ανθρώπινα κεφάλια! Το θέαμα ήταν φρικιαστικό. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έρευνα ο Ντάμερ βασάνιζε τα θύματα του, τα τεμάχιζε και στη συνέχεια έτρωγε τμήματα τους. Η περίπτωση του δυστυχώς δεν είναι και η μοναδική στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Read more...

Συχνά τα πράγματα δεν είναι αυτό που δείχνουν. Μια πόλη δεν είναι απλά μια μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, κατοικιών και δραστηριοτήτων. Είναι πάνω απ' όλα ένας ζωντανός μεγα-οργανισμός, που υπακούει σε χαοτικούς κανόνες. «Η πόλη δεν είναι παρά μια τρισδιάστατη αρχιτεκτονική των παραστάσεων του εγκεφάλου... Οι λαβύρινθοι της πόλης σχηματίζουν ένα αρχιτεκτονικό ιερογλυφικό, ένα αόρατο σύμβολο που χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως, ασυνείδητα από τους ενοίκους, συνειδητά από τους κρυφούς επόπτες τους, και από πειρατές που συνδέονται με το σύστημα...». Έτσι κωδικοποίησε ο Mauricio Santos-Lobos στο The Spider Glyph in Time τη σύνδεση εγκεφάλου-πόλης. Όπως και ο ανθρώπινος εγκέφαλος, έτσι και η πόλη είναι γεμάτη μυστήρια και μυστικά. Κι όπως υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του εγκεφάλου μας, έτσι υπάρχουν και εκείνοι που προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν τα μυστικά των πόλεων που ζούμε, με εργαλείο την τέχνη της «μαγείας των μεγαλουπόλεων» (Megapolisomancy).

Read more...

«Μπορώ να πω, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι το χάρισμα στο οποίο αναφέρομαι σ’ αυτό το χρονικό, είναι ένα πολύτιμο και υπέροχο εργαλείο, το οποίο είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε στη ζωή μας. Μπορώ επίσης να πω, εξίσου γρήγορα, ότι όπως κάθε τι που περνά στα χέρια των θνητών, έτσι κι αυτό το χάρισμα, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κατάρα που θα καταστρέψει την ανθρωπότητα, αντί να την υπηρετήσει. Διατηρώ αυτό το φόβο όσο η τηλεπαθητική παρατήρηση παραμένει το μυστικό όπλο του Υπουργείου Άμυνας. Η επιλογή είναι δική μας. Το μυστικό έχει αποκαλυφθεί...».

Read more...

Μοιάζουν με δύο αντίζηλες γυναίκες, που διεκδικούν τον ίδιο άνδρα. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη είναι δύο μεγάλες και ιστορικές πόλεις του Ελληνισμού, που εδώ και δεκαετίες συναγωνίζονται μεταξύ τους. Αν και η Αθήνα έχει το πλεονέκτημα να αποτελεί το πολιτικό και πληθυσμιακό κέντρο της χώρας, η Θεσσαλονίκη από την πλευρά της έχει μεγαλύτερη φυσική δυναμική, κοσμοπολίτικη παράδοση καθώς και προοπτικές γεωοικονομικής εξακτίνωσης στη βαλκανική ενδοχώρα. Ωστόσο η αντιζηλία τους δεν είναι μόνο ζήτημα έντασης ανάμεσα στις ελίτ των δύο πόλεων για τον καθορισμό «σφαιρών επιρροής». Δεν περιορίζεται μόνο στα πεδία της πολιτικής και της οικονομίας. Είναι επίσης και μια «μεταφυσική» αντιζηλία, που ανάγεται στο ιστορικό, πολιτιστικό και πνευματικό υπόβαθρο των δύο πόλεων, που φαίνεται πως επιδρούν σημαντικά στην ψυχοσύνθεση, στην ιδιοσυγκρασία και στην κοσμοθέαση των κατοίκων τους...

Read more...

Από την αυγή της ιστορίας ο Οδυσσέας και ο Αχιλλέας παλεύουν για την ψυχή της Ελλάδας. Ο πολυμήχανος Οδυσσέας εκφράζει το ναυτικό γεωφιλοσοφικό ιδεώδες, ενώ ο ατρόμητος Αχιλλέας το ηπειρωτικό. Το πρώτο αρχέτυπο βρήκε την καλύτερη εφαρμογή του στη δημοκρατική θαλασσοκράτειρα Αθήνα, ενώ το δεύτερο στην ολιγαρχική ηπειρωτική Σπάρτη. Σε φιλοσοφικό επίπεδο η Αθήνα εξέφραζε το αριστοτελικό όραμα της ανοιχτής, εμπορικής, κοσμοπολίτικης, ναυτικής πόλης, ενώ η ολιγαρχική Σπάρτη προσιδίαζε αρκετά στην απομονωμένη «ιδανική Πολιτεία» του Πλάτωνα. Πίσω όμως από αυτήν τη γεωπολιτική και γεωφιλοσοφική σύγκρουση υποβόσκει η αιώνια αντιπαλότητα της ξηράς με τη θάλασσα.

Read more...

Στις 14 Αυγούστου του 2003, στο βορειοανατολικό τμήμα των ΗΠΑ και του Καναδά, έλαβε χώρα η μεγαλύτερη συσκότιση (Blackout) στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Η συσκότιση αυτή έπληξε πόλεις στον ανατολικό Καναδά, καθώς και οκτώ πολιτείες των ΗΠΑ. Συνολικά 50 εκατομμύρια άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και το χάος που προκλήθηκε κράτησε αρκετές ώρες.

Read more...

Μπορούμε να ξεφορτωθούμε το σημερινό συγκεντρωτικό ενεργειακό μοντέλο, που είναι πανάκριβο, αναποτελεσματικό και καταστρέφει ανεπανόρθωτα τον πλανήτη μας; Μπορούμε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο με άφθονη, φθηνή και καθαρή ενέργεια, χωρίς πετρέλαιο και βρώμικα καύσιμα; Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο και ενεργειακά αυτάρκη πολιτισμό, που θα είναι σε αρμονία με τη Φύση; Η λύση υπάρχει και λέγεται ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ. Ωστόσο, ακόμη και στις δημοκρατικές κοινωνίες του 21ου αιώνα, η Ελεύθερη Ενέργεια είναι ο νέος «απαγορευμένος καρπός». Το παγκόσμιο ενεργειακό κατεστημένο μας απαγορεύει την πρόσβαση σ’ αυτήν. Η Ελεύθερη Ενέργεια θα είναι κατάκτηση και όχι δώρο.

Read more...

Αν και θεωρείται επιστημονικά «νεκρός» εδώ κι έναν αιώνα, ο Αιθέρας (Aether) εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο ως μια θεωρία για την ερμηνεία της ανεξήγητης «θάλασσας ενέργειας» και του «κοχλάζοντος κενού», που μας περιβάλει. Από την αρχαιότητα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ο Αιθέρας αποτελούσε το τελευταίο κρίκο που συνέδεε τη Φυσική με τη μεταφυσική.

Read more...