ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η λογική της τρομοκρατικής επίθεσης με φάκελο-βόμβα είναι σαν το ψάρεμα. Οι τρομοκράτες τους στέλνουν εκ του ασφαλούς, προσδοκώντας ότι κάποιος από τους στόχους θα “τσιμπήσει”. Και συνήθως κάποιος ανύποπτος πληρώνει την “επαναστατική” φαντασίωση των “Πυρήνων της Φωτιάς” ή κάποιας άλλης συναφούς οργάνωσης. Αυτή τη φορά ήταν ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος που βρέθηκε στο στόχαστρο και τώρα στην εντατική.
Η πρόσφατη δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κ. Μητσοτάκη, αναφορικά με το θέμα διαχωρισμού κράτους – εκκλησίας έχει προκαλέσει αρκετές ενδιαφέρουσες συζητήσεις στον τύπο και την κοινωνία. Πριν όμως αναλωθούμε στο γιατί έγινε αυτή η δήλωση τη δεδομένη χρονική στιγμή, αξίζει να εξετάσουμε ποιο είναι ακριβώς το αίτημα αρκετών φιλελεύθερων για τις σχέσεις των δύο ισχυρότερων θεσμών της χώρας…
Διαφωνώ με αυτούς που δεν ψήφισαν το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά τους σέβομαι εφόσον διατυπώνουν τη διαφωνία και τις αντιρρήσεις τους με τρόπο κόσμιο και στα πλαίσια πολιτισμένου πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου.
Το όραμα για τη δημιουργία μιας “ιδανικής κοινωνίας” στηρίζεται στις πανανθρώπινες αξίες που η κλασική Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ. και ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός του 18ου αιώνα δημιούργησαν. Είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα-ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά.
Για 6η φορά τα τελευταία 3 χρόνια ο έλληνας πολίτης καλείται ψηφίζοντας να συμμετέχει στην επιλογή των πολιτικών και τη λήψη των αποφάσεων που διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον και της χώρας. Είναι όμως πραγματικά έτσι;
Μημόνιο δεν υπάρχει πλέον, έληξε την Τρίτη 30 Ιουνίου, άρα ο ΣΥΡΙΖΑ υλοποίησε μία από τις βασικές προεκλογικές του δεσμεύσεις: έσκισε το μνημόνιο. Μπορεί να προχωρήσει στις επόμενες.
Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ έχετε χάσει το δρόμο σας, αν ποτέ είχατε διαλέξει ένα δρόμο να ακολουθήσετε.
Ενώ η Ελλάδα γκρεμίζεται και ξεπουλιέται περιμένοντας μάταια την ανάπτυξη, οι Έλληνες μηχανικοί, από τους κύριους φορείς και συντελεστές κάθε παραγωγικής διαδικασίας από τα εργοστάσια μέχρι τα εργοτάξια, διώκονται και απαξιώνονται.
Όταν στα νιάτα μου ονειρευόμουν μια κυβέρνηση της αριστεράς φανταζόμουν μια εξουσία στην οποία θα ηγούνταν απλοί καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι θα είχαν αναδειχθεί για το ήθος και τις ικανότητές τους. Όχι απαραίτητα σπουδαγμένοι στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, αλλά μορφωμένοι με την ουσιαστική έννοια του όρου.
Αναρωτιέμαι φίλε, παλιέ μου σύντροφε του ΚΚΕ, τί είναι αυτό που μετά από 5 χρόνια με αίμα δάκρυα και ιδρώτα δεν επιτρέπει στο κόμμα να γίνει πόλος έλξης των απογοητευμένων και εξαθλιωμένων.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ

Ο ανήθικος πολιτικός αναλφαβητισμός της τρομοκρατίας

Η λογική της τρομοκρατικής επίθεσης με φάκελο-βόμβα είναι σαν το ψάρεμα. Οι τρομοκράτες τους στέλνου...

Το φιλελεύθερο αίτημα διαχωρισμού εκκλησίας - κράτους

Η πρόσφατη δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κ. Μητσοτάκη, αναφορικά με το θέμα δια...

Η Πέμπτη Εποχή

Μέσα στα πανάρχαια μυστικά του πλανήτη μας, όταν ακόμα αυτός ήταν λάβα και νερό, βρίσκεται η αλήθεια...

Η Τεχνολογια ως θεραπαινίδα της Τέχνης

Η σύνδεση τεχνολογίας και τέχνης είναι δεδομένη. Οι δυο όροι, τέχνη και τεχνική (και σήμερα τεχνολογ...