μια ανεξηγητη εμπειρια στην Πεντελη

Απάντηση
johnniebegood
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 18
Εγγραφή: 18 Φεβ 2004 15:08

μια ανεξηγητη εμπειρια στην Πεντελη

Δημοσίευση από johnniebegood » 22 Μαρ 2004 00:47

πριν απο μερικα χρονια ειχα μια ανεξηγητη εμπειρια στο βουνο της Πεντελης

νιωθω αβολα με το περιστατικο και δεν το αφηγουμαι συχνα

το παραθετω εδω ελπιζοντας σε καποια εξηγηση, εστω υποθετικη, ή στο οτι καποιος ειχε μια αναλογη εμπειρια




την Πεντελη την διασχιζω εδω και χρονια πηγαινοντας στον Μαραθωνα οπου εχουν οι γονεις μου ενα εξοχικο σπιτακι.

ποτε δεν παρατηρησα κατι παραξενο, με εξαιρεση τον γνωστο δρομο με τα "βαρυτικα" φαινομενα.

ενα φθινοπωρο λοιπον, γυριζα με την συντροφο μου και τις δυο μου κορες απο τον Μαραθωνα.

σουρουπωνε και ψιλοβρεχε.

περιπου εκατο μετρα μετα την διασταυρωση του αγιου Πετρου, παρατηρησα στα δεξια μου και πισω απο τα πευκα ενα φως.

ηταν ακινητο, δεν εκπεμπε δεσμη φωτος, δεν φωτιζε τιποτα και δεν δημιουργουσε σκιες.

απο την οπτικη γωνια μου εμοιαζε με το φως ενος αστρου, αλλα φαινομενικης διαμετρου γυρω στους πενηντα ποντους.

το περιεργο ηταν οτι αν και ημουν σε κινηση, δεν παρεμβαλονταν τα πευκα μπροστα του αλλα το εβλεπα διαρκως.

το ακομα πιο περιεργο ηταν πως αντι να αντιδρασω φυσιολογικα και να σταματησω, μια σκεψη γεννηθηκε στο μυαλο μου καλυπτοντας ολες τις αλλες, λεγοντας "ειναι τα φωτα απο αλλο αυτοκινητο".

η επομενη στροφη ομως ηταν αριστερη, αρα δεν υπηρχε δρομος στη δεξια πλευρα.

με το που εστριψα, σαν να ξυπνησα ξαφνικα και αρχισα να αναρωτιεμαι για το τι ειδα.

το ειπα στην συντροφο μου και συμφωνησε πως ειδε κι αυτη κατι, αλλα δεν προλαβε να μου πει γιατι απο την αντιθετη κατευθυνση στα εκατο μετρα περιπου, παρουσιαστηκε ενα αυτοκινητο να στριβει και να γλιστραει βγαινοντας απο τη λωριδα του.

τοτε συνεβει το απιθανο... αρχισα να βλεπω σε αργη κινηση, σαν το slow του βιντεο. (το ιδιο συνεβει και στη συντροφο μου, αλλα εκεινη τη στιγμη δεν το γνωριζα).

αν και ειχα τα παιδια μου στο αυτοκινητο, δεν πανικοβληθηκα γιατι εβλεπα το αλλο αυτοκινητο να κινειται τοσο αργα που μπορουσα να υπολογισω ανετα την τροχια του, και να το αποφυγω μπαινοντας στη δικη του λωριδα.

οντως, αρχισα σε αργη κινηση να στριβω λιγο λιγο το τιμονι, οταν φτανοντας στα 15 μετρα το αυτοκινητο εκανε αποτομα στο πλαϊ, σαν να το εσπρωξε καποιος, και βγηκε στο χωμα διπλα στο δρομο συνεχιζοντας την τρελλη του πορεια.

εκεινη τη στιγμη επανηλθε η χρονικη μου αντιληψη στο φυσιολογικο, και ενα τεραστιο ΦΕΥΓΑ γεννηθηκε μεσα μου.

ενας αλλοκοτος αδικαιολογητος φοβος.

δεν εχω ξανανιωσει τοσο εντονα την επιθυμια να το βαλω στα ποδια!

ωστοσο ηθελα να δω τι εγινε το αλλο αυτοκινητο γιατι ηταν απο την πλευρα του γκρεμου και ισως χρειαζονταν βοηθεια.

ετσι οπως ημουν σταματημενος, και χωρις να κανω οπισθεν καθολου, γυρισα το κεφαλι μου να το δω (εχω φορτηγακι οποτε δεν υπηρχαν πισω παραθυρα) - το αυτοκινητο αν και ετρεχε με μεγαλη ταχυτητα, βρισκοταν ελαχιστα μετρα πισω μου, ενω θα επρεπε απο την ταχυτητα του να ειχε απομακρυνθει πολυ.

εγω ειδα ενα ασπρο αυτοκινητο με τους επιβατες μεσα, ενω η συντροφος ειδε ενα μπλε αυτοκινητο και δυο απο τους επιβατες εξω.

αυτα ομως τα συζητησαμε μετα, γιατι μολις εστριψα στην στροφη απο οπου ηρθε το αλλο αυτοκινητο, παρουσιαστηκε απο το πουθενα ενα καινουργιο αμαξι με τα μεγαλα φωτα αναμενα και κολλησε απο πισω μου.

λεω απο το πουθενα, γιατι ειχε νυχτωσει και δεν ειδα φωτα να με πλησιαζουν πριν στριψω.

φυσικο ηταν να ξεχασω ο,τι ειχε συμβει μεχρι εκεινη τη στιγμη και να ασχοληθω με το αυτοκινητο που μου ειχε κολλησει και δεν με προσπερνουσε, οσο αργα κι αν πηγαινα, κι ας ειχα βγαλει δεξι φλας για να του υποδειξω οτι μπορει να περασει.

περιττο να αναφερω τα κοσμητικα επιθετα που του εριχνα.

με ακολουθησε κολλημενος πισω μου μεχρι που φανηκαν τα πρωτα φωτα της πολης και τοτε σταματησε στη μεση του δρομου, και απομακρυνθηκα.


στο σπιτι αρχισαμε να συζηταμε τι ειχε συμβει με τη συντροφο μου, οπου μου ειπε οτι ειχε δει ενα φως και αυτη στο σημειο που το ειδα κι εγω, αλλα μεγαλυτερης διαμετρου, πιο ξεθωριασμενο, και μπροστα του περασε ενα ζωο και διαγραφηκε η σιλουετα του.

παρολες τις περιγραφες της δεν καταφερα να καταλαβω τι ζωο ηταν - τα χαρακτηριστικα του ηταν περιεργα για την Ελληνικη πανιδα.


το θεμα ξεχαστηκε, μεχρι την επομενη ανοιξη, οταν ξαναπερασα ενα μεσημερι απο το ιδιο σημειο αλλα απο την αντιθετη κατευθυνση.

φτανοντας στην επιμαχη στροφη, ειδα απο το πλαϊ ενα ζωακι να κρυβεται στα χαμηλα ξεροχορτα σα να περιμενε να περασει το αυτοκινητο για να διασχισει τον δρομο.

χαμογελασα και περιμενα να δω την φατσα του οταν θα περναγα απο μπροστα του.

εβλεπα την πλατη του και ειχε καφεκοκκινο χρωμα και ηταν σαν πολυ μεγαλο κουνελι (τουλαχιστον αυτο ελεγε η λογικη μου).

φτανοντας ομως μπροστα στο ζωακι εμεινα αφωνος - ειχε κοντο μουσουδι στυλ πεκινουα, αυτια στρογγυλα στυλ μικυ μαους, μικρα διαπεραστικα ματια και κλειδα ανθρωπινη.

οσοι εχουν λιγες γνωσεις ζωοολογιας θα καταλαβουν τι εννοω - η κλειδα του ηταν ισια σαν του ανθρωπου.

το ανατριχιαστικο ηταν ομως πως αν και ειχα κλειστα τα τζαμια, με κοιταγε στα ματια, ο δε σκυλος μου που ηταν στο πισω μερος του φορτηγου αρχισε να κλαιει τρομοκρατημενος και να προσπαθει να βγει απο το αυτοκινητο.

μολις συναντηθηκαν τα βλεματα μας, γυρισε αστραπιαια και εξαφανιστηκε, δινοντας μου την ευκαιρια να δω την ουρα του.

δεν ειχα ξαναδει κατι τετοιο, αν και στο βαθος του μυαλου μου υπηρχε κατι γνωριμο.

οταν το περιεγραψα στην συντροφο μου, μου ειπε πως κατι τετοιο ειχε δει να διαγραφεται στην επιφανεια του φωτος.

μια εβδομαδα μετα, ανακαλυψα τι ζωο ηταν και που το ηξερα - ηταν το εδαφοβιο ειδος των λεμουριων πιθηκων της Μαδαγασκαρης (απο τα επτα που υπαρχουν), το οποιο ειχα δει πιτσιρικας σε εγκυκλοπαιδεια.


πριν απο λιγα χρονια ακουσα τον κυριο Ποδωτα να μιλαει σε εκπομπη για την Πεντελη.

υποστηριξε οτι απο τις ερευνες του κατεληξε στο συμπερασμα πως η Πεντελη καποιες φορες λειτουργει ως "πυλη" αγνωστου ειδους.

ακομη περιεγραψε συναντησεις στο βουνο που αποδειχτηκαν ανυπαρκτες, και πιστευε πως ηταν "προβολες" κατευθειαν στον εγκεφαλο μας.


η ολη μου εμπειρια συναδει νομιζω με τις υποθεσεις του...


να τελειωσω λεγοντας πως ειμαι ατομο που ερευνα πριν πιστεψει σε κατι, και τα ατια, τα φαντασματα ή ο,τι αλλο δεν τα πιστευω αν δεν τα δω με τα ματια μου.


ΥΓ. περιοδικο ανεφερε πως εκεινη τη χρονια σημειωθηκαν πολλες εμφανισεις ζωων στον πλανητη εκτος τοπου και χρονου.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

Άβαταρ μέλους
Alex
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 539
Εγγραφή: 17 Φεβ 2004 11:35

Δημοσίευση από Alex » 23 Μαρ 2004 02:39

Η ιστορία σου είναι πραγματικά πολύ παράξενη. Το πρώτο κομμάτι της ίσως θα μπορούσε κανείς να επιχειρήσει να το εξηγήσει ώς το ξάφνιασμα από μια ξαφνική σχεδόν σύγκρουση, σε συνδυασμό με το άγχος του ότι είχες μαζί σου και τα παιδιά. Βέβαια υπάρχει και το φώς. Θα μπορούσε αυτό να είναι κάποια αντανάκλαση στο τζάμι;
Σε ότι αφορά το 2ο σκέλος, το ζωάκι, νομίζω ότι αρκετοί "φιλόζωοι" εγκαταλείπουν τα ζωάκια τους όταν τους περάσει η όρεξη.
Σίγουρα η εμπειρία σου σηκώνει πολύ περισσότερη συζήτηση, όμως ρίχνω αυτά τα ερεθίσματα ώς αρχικές απόψεις και κάνοτας το δικηγόρο του διαβόλου.

Άβαταρ μέλους
smartboy
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 643
Εγγραφή: 01 Μαρ 2004 17:40

Δημοσίευση από smartboy » 23 Μαρ 2004 10:08

Πολυ ενδιαφερουσα ιστορια και πολυ παραξενη.Δεν γνωριζω κατι για να βοηθησω η κατι αναλογο.Παντως αν μπορεις πες μου τον δρομο με τα βαρυτικα φαινομενα για να μην περασω ποτε απο εκει :lol:
ΠΑΣ ΜΗ ΕΛΛΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΣ Να πεισω καθε δαδουχο,να αναψει παλι την δαδα.

johnniebegood
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 18
Εγγραφή: 18 Φεβ 2004 15:08

Δημοσίευση από johnniebegood » 25 Μαρ 2004 02:51

smartboy έγραψε:Πολυ ενδιαφερουσα ιστορια και πολυ παραξενη.Δεν γνωριζω κατι για να βοηθησω η κατι αναλογο.Παντως αν μπορεις πες μου τον δρομο με τα βαρυτικα φαινομενα για να μην περασω ποτε απο εκει :lol:

φιλε μου θα σου συστηνα να τον δοκιμασεις τον δρομο

ειναι η μοναδικη "ευθεια" στη διαδρομη για Μαραθωνα, και ξεκιναει απο την μοναδικη πηγη επι του δρομου

σχεδον παντα υπαρχουν σταματημενα αυτοκινητα εκει, ειτε για να πιουν νερο ειτε για να δοκιμασουν το δρομο

το φαινομενο δεν ειναι σταθερο

την πρωτη φορα που δοκιμασα (με ενα φορτηγακι ford, που ειναι βαρυτερο φυσικα απο τα ΙΧ) εμεινα εκπληκτος - αν και με σβυστη τη μηχανη, το αυτοκινητο επιταχυνε τοσο πολυ που ανεβηκε 6-7 μετρα και στην οφθαλμοφανη ανηφορα

αλλες φορες ομως τσουλαει για λιγο και σταματαει και αλλες διανυει τουλαχιστον 30 μετρα

ξεκινας απο την πηγη (κοιτωντας προς Αθηνα) που ειναι και το κατωτερο σημειο της κατηφορας
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

johnniebegood
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 18
Εγγραφή: 18 Φεβ 2004 15:08

Δημοσίευση από johnniebegood » 25 Μαρ 2004 03:08

Alex έγραψε:Η ιστορία σου είναι πραγματικά πολύ παράξενη. Το πρώτο κομμάτι της ίσως θα μπορούσε κανείς να επιχειρήσει να το εξηγήσει ώς το ξάφνιασμα από μια ξαφνική σχεδόν σύγκρουση, σε συνδυασμό με το άγχος του ότι είχες μαζί σου και τα παιδιά. Βέβαια υπάρχει και το φώς. Θα μπορούσε αυτό να είναι κάποια αντανάκλαση στο τζάμι;
Σε ότι αφορά το 2ο σκέλος, το ζωάκι, νομίζω ότι αρκετοί "φιλόζωοι" εγκαταλείπουν τα ζωάκια τους όταν τους περάσει η όρεξη.
Σίγουρα η εμπειρία σου σηκώνει πολύ περισσότερη συζήτηση, όμως ρίχνω αυτά τα ερεθίσματα ώς αρχικές απόψεις και κάνοτας το δικηγόρο του διαβόλου.

δεν σε αδικω γιατι και εγω ο ιδιος αν μου ελεγες αυτη την ιστορια θα ειχα τις αμφιβολιες μου

και αυτος ειναι ο λογος που σπανια αναφερω την εμπειρια μου σε αλλους

ωστοσο να διευκρινισω πως δεν ειμαι ευφανταστος, και δεν πιστευω σε κατι αν δεν το δω ο ιδιος και δεν το ερευνησω

και αν και εχω τα ματια μου ανοιχτα για ο,τι παραξενο ποτε δεν ειδα ή ακουσα κατι αλλο ανεξηγητο



δυο πραγματα με τρομαξαν σε αυτη την περιπετεια: το οτι κατι επεμβηκε στη σκεψη μου και την αντιληψη μου, και δεν το καταλαβα αμεσως, και το βλεμα του ζωου που με κοιταξε καταματα μεσα απο το κλειστο τζαμι και εν κινησει, μαζι με την αντιδραση του σκυλου μου

εχω καταληξει πως τα γεγονοτα μετα το φως δεν συνεβησαν στα αληθεια αλλα ηταν μια προβολη στο μυαλο μας για να μας απομακρυνει απο το σημειο - οντως, απο περιεργεια και μονο θα σταματουσα για δω τι ειναι το περιεργο φως

η συναντηση με τον λεμουριο (αν ηταν λεμουριος) απο την αλλη θα μπορουσε να θεωρηθει ασχετη αν δεν εβλεπε τη σιλουετα του να διαγραφεται στο φως η συντροφος μου, και αν δεν συνεβαινε στο ιδιο ακριβως σημειο

οσο για τους λεμουριους ειναι ειδος προς εξαφανιση, αλλα ουτως ή αλλως δεν κανει για κατοικιδιο λογω χαρακτηρα


προχθες μου εκαναν δωρο το βιβλιο Μυστικη Αθηνα και Αττικη του Ιωαννη Γιαννοπουλου, και χθες διαβασα εκπληκτος να καταληγει στο ιδιο συμπερασμα με μενα, οταν επισκεφθηκε την σπηλια του Νταβελη, (που απ ο,τι φαινεται ανηκει στη ζωνη που συμβαινουν ανεξηγητα φαινομενα), οτι δηλαδη τα γεγονοτα που του συνεβησαν ηταν προβολες για να τον απομακρυνουν απο την περιοχη
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

Άβαταρ μέλους
Demon
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 261
Εγγραφή: 17 Φεβ 2004 23:55

Δημοσίευση από Demon » 29 Μαρ 2004 15:00

Φοβερή ιστορία, έμεινα πραγματικάάφωνος και παρότι είναι μέρα δε θα κρύψω ότι φοβήθηκα. Πρέπει να ήταν φοβερό να ζήσεις τέτοια εμπειρία.

johnniebegood
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 18
Εγγραφή: 18 Φεβ 2004 15:08

Δημοσίευση από johnniebegood » 14 Απρ 2004 00:53

Demon έγραψε:Φοβερή ιστορία, έμεινα πραγματικάάφωνος και παρότι είναι μέρα δε θα κρύψω ότι φοβήθηκα. Πρέπει να ήταν φοβερό να ζήσεις τέτοια εμπειρία.
o φοβος ηρθε αργοτερα - τη στιγμη που συνεβαιναν τα γεγονοτα δεν μου αφηναν το χρονο να σκεφθω, αρα και να φοβηθω

σου ομολογω οτι μετα την επαφη με το ζωακι που εμεινα 3-4 μερες στο Μαραθωνα, με κατειχε ενας παραξενος φοβος, ακριβως επειδη με κοιταξε στα ματια (και γενικα η συμπεριφορα του δεν ηταν η συνηθισμενη για αγρια ζωα)
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

Άβαταρ μέλους
Kate
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 127
Εγγραφή: 18 Φεβ 2004 13:46

Δημοσίευση από Kate » 14 Απρ 2004 12:27

Η εμπειρία σου, ή πιο σωστά οι δύο εμπειρίες σου είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Μάλιστα στη 2η περίπτωση της συνάντησης με το ζωάκι που αναγνώρισες ώς λεμούριο πίθηκο μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η αντίδραση του σκύλου, πράγμα που σημαίνει ότι το ζώο (ο σκύλος) κάτι αισθάνθηκε, μύρισε ή είδες. Αρα σίγουρα δεν ήταν πλάσμα της φαντασίας σου.
Όσο για την 1η ακούγεται πραγματικά συνταρακτική, μου θύμισε αρκετά τη σκηνή με την οποία αρχίζει το έργο Mothman, αν και οι καταστάσεις ήταν πολύ διαφορετικές. Νομίζω πώς τα σημαντικά της στοιχεία είναι το φώς που είδες στην αρχή και η παρολίγο σύγκρουση με το αυτοκίνητο, καθώς επίσης και οι διαφορές στην παρατήρηση του από εσένα και τη γυναίκα σου. Το αυτοκίνητο που σε ακολούθησε μέχρι την πόλη κολλημένο πίσω σου το θεωρώ μάλλον επουσιώδες, καθώς δεν είναι απίθανο να ήταν απλά ένας κάκιστος οδηγός στον οποίον το μυαλό σου έδωσε μεγαλύτερη σημασία λόγω των γεγονότων που είχαν προηγηθεί.

johnniebegood
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 18
Εγγραφή: 18 Φεβ 2004 15:08

Δημοσίευση από johnniebegood » 24 Απρ 2004 03:50

Kate έγραψε:Η εμπειρία σου, ή πιο σωστά οι δύο εμπειρίες σου είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Μάλιστα στη 2η περίπτωση της συνάντησης με το ζωάκι που αναγνώρισες ώς λεμούριο πίθηκο μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η αντίδραση του σκύλου, πράγμα που σημαίνει ότι το ζώο (ο σκύλος) κάτι αισθάνθηκε, μύρισε ή είδες. ¶ρα σίγουρα δεν ήταν πλάσμα της φαντασίας σου.
Όσο για την 1η ακούγεται πραγματικά συνταρακτική, μου θύμισε αρκετά τη σκηνή με την οποία αρχίζει το έργο Mothman, αν και οι καταστάσεις ήταν πολύ διαφορετικές. Νομίζω πώς τα σημαντικά της στοιχεία είναι το φώς που είδες στην αρχή και η παρολίγο σύγκρουση με το αυτοκίνητο, καθώς επίσης και οι διαφορές στην παρατήρηση του από εσένα και τη γυναίκα σου. Το αυτοκίνητο που σε ακολούθησε μέχρι την πόλη κολλημένο πίσω σου το θεωρώ μάλλον επουσιώδες, καθώς δεν είναι απίθανο να ήταν απλά ένας κάκιστος οδηγός στον οποίον το μυαλό σου έδωσε μεγαλύτερη σημασία λόγω των γεγονότων που είχαν προηγηθεί.
o σκυλος δεν μπορουσε ουτε να δει απο το πισω μερος του βαν, αλλα ουτε και να μυρισει γιατι ειχα κλειστα τα παραθυρα και ημουν εν κινησει

οι αντιδρασεις του μου προκαλεσαν φοβο ειναι η αληθεια

εχεις δικιο οσον αφορα τα σημαντικα στοιχεια - απλως να προσθεσω στις διαφορετικες αντιληψεις που ειχαμε με τη συντροφο μου, πως για πρωτη (και τελευταια ελπιζω) φορα στη ζωη μου ενιωσα επεμβαση στον τροπο σκεψης μου

οσο για το δευτερο αυτοκινητο, το τοποθετω στο πλαισιο της απομακρυνσης μου απο το σημειο

σιγουρα δεν επροκειτο απλα για ασυνειδητο οδηγο - παρουσιαστηκε απο το πουθενα ουσιαστικα και κατορθωσε να με απομακρυνει τελικα χωρις να μου δωσει περιθωρια να σκεφθω τα οσα ειχαν προηγηθει

νασαι καλα
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν

Άβαταρ μέλους
siva
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 263
Εγγραφή: 17 Απρ 2004 23:26

Δημοσίευση από siva » 25 Απρ 2004 23:12

Πριν από ένα περίπου βρισκόμουν στο κεντρικό κατάστημα της Αγροτικής τράπεζας στην Θεσσαλονίκη. Είχε αρκετό κόσμο στα ταμεία και θα αργούσα να εξυπηρετηθώ οπότε είπα να ανέβω στον 3ο όροφο να δω μια γνωστή μου που δουλεύει εκεί να περάσει η ώρα.

Ενώ είχα καλέσει το ασανσέρ και περίμενα, μπήκαν στην τράπεζα δύο καλόγριες. Ήταν μάλλον Βρετανικής καταγωγής καθολικές. Αυτό το κατάλαβα από την φυσιογνωμία τους, από τα ράσα που φορούσαν τα οποία ήταν λευκά με γαλάζιες ρίγες στις άκρες αλλά και επειδή μιλούσαν αγγλικά όπως λίγο αργότερα διαπίστωσα.

Μπήκαν μαζί μου στο ασανσέρ και πάτησαν το κουμπί του 4ου ορόφου. Κάθισαν στο πίσω μέρος προς τον καθρέφτη και εγώ τις είχα ελαφρώς πλάτη κοιτάζοντας προς την πόρτα.

Όταν το ασανσέρ ξεκίνησε λέει η μία (η πιο κοντή) στην άλλη:

“He seems to me very kind”

Δεν έδωσα και πολύ σημασία, εντάξει λέω καλόγριες είναι…

Όταν έφτασα στον 3ο και ανοίγοντας την πόρτα του ασανσέρ να βγω, ξαναλέει η ίδια στην άλλη:

“He has lost his father”

Με μεγάλη ταραχή γύρισα και την κοίταξα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα τεράστια γαλάζια μάτια που είχε και με κοιτούσε με σκυμμένο το κεφάλι!

Όντως ο πατέρας μου έχει πεθάνει όταν ήμουν ενός χρόνου, και σίγουρα η ιστορία μου δεν έχει καμία σχέση με την δικιά σου johnniebegood. Αλλά αυτό που έχει σχέση είναι ότι ένιωσα να μπαίνουν μες στο μυαλό μου και να παρεμβαίνουν στην σκέψη μου και σε καταλαβαίνω απόλυτα όταν λες ότι δεν θες να σου ξανασυμβεί.

Θα μπορούσα κάλλιστα να μην κατέβω στον τρίτο, να τις μιλήσω, να συζητήσω μαζί τους, να δω πως κατάλαβε ότι ο πατέρας μου έχει πεθάνει αλλά τίποτα από αυτά δεν συνέβηκε. Για μια ώρα περίπου δεν μπορούσα να σκεφτώ λογικά, όλες μου οι κινήσεις ήταν τελείως μηχανικές και ένιωθα έναν περίεργο τρόμο μέσα μου που σίγουρα δεν θέλω να ξανανιώσω…

Απάντηση