Γερμανική ατομική βόμβα

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
Αιών
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 46
Εγγραφή: 24 Μαρ 2007 10:12

Δημοσίευση από Αιών » 20 Μάιος 2007 19:39

Τότε να πας να τα βρεις Alex και μετά να έρχεσαι να λες ότι δεν ειναι αλήθεια. Έχεις εσύ κανένα δεδομένο ή απλά μας κάνεις υποδείξεις?

Άβαταρ μέλους
fluke
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 433
Εγγραφή: 12 Ιαν 2005 21:12

Δημοσίευση από fluke » 21 Μάιος 2007 11:46

Ναι alex πήγαινε να βρεις στοιχεία και δεδομένα ότι ΔΕΝ έγινε πυρηνική δοκιμή (αλήθεια πως γίνεται αυτό?) και μέχρι τότε όλοι θα πιστεύουμε ότι έγινε χωρίς να έχουμε κάποια έστω ένδειξη!!
Το μόνο σίγουρο είναι ότι υπήρχε έρευνα σε πολύ προχωρημένο στάδιο από τη γερμανία. Και ήταν θέμα χρόνου το πότε θα τελοιοποιούσαν την πυρηνική κεφαλή.
Μήπως τα στοιχεία που δίνει ο pnyka συνδυάζονται με δοκιμή/ές μικρής ισχύος μη ανιχνεύσιμες σήμερα?
By the way υπάρχει και καμιά βιβλιογραφική αναφορά / reference?
Through these city nightmares you'd walk with me And we'd talk of it with idealistic assurance That like these urban nightmares We'd blacken each other skies

Κώστας Δελήμπασης
Ιδρυτικό Μέλος
Δημοσιεύσεις: 134
Εγγραφή: 10 Φεβ 2004 11:43

Δημοσίευση από Κώστας Δελήμπασης » 29 Μάιος 2007 23:37

Υπάρχουν 2 βιβλία τα οποία έθεσαν το ζήτημα των πυρηνικών δοκιμών στη Ναζιστική Γερμανία. Το πρώτο γράφτηκε από ένα Ιταλό δημοσιογράφο (L. Romersa, Le Armi Segrete di Hitler) και το δεύτερο από ένα Γερμανό ιστορικό (Rainer Karlsch, Hitler's Bomb). Περιγράφουν τόσο προσωπικές μαρτυρίες των ιδίων, όσο και μια σειρά εγγράφων τα οποία φέρονται να δίνουν νέα στοιχεία για το πυρηνικό πρόγραμμα των Γερμανών. Όμως η πιο αξιόπιστη βιβλιογραφική αναφορά είναι οι απομαγνητοφωνημένες παρακολουθήσεις των κορυφαίων Γερμανών επιστημόνων που είχαν εμπλακεί στο πυρηνικό πρόγραμμα της Γερμανίας, ενόσω ήταν κρατούμενοι στην Αγγλία μετά τη λήξη του πολέμου (Hitler's Uranium Club: The Secret Recordings at Farm Hall).

Άβαταρ μέλους
scire
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 6
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007 11:12

Η Γερμανική ατομική βόμβα

Δημοσίευση από scire » 10 Ιούλ 2007 00:42

Πριν την έναρξη του Β΄ Π.Π. η Γερμανία βρισκόταν στην πρωτοπορία των θετικών επιστημών και βέβαια της Φυσικής, με κορυφαία προσωπικότητα τον Βέρνερ Καρλ Χάιζενμπεργκ, ο οποίος είχε διακριθεί για τις εργασίες του στην Υποατομική Φυσική και για την διατύπωση της αρχής της απροσδιοριστίας. Μετά την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας το 1938, διέθετε επίσης επάρκεια πρώτων υλών καθώς είχαν περιέλθει σε Γερμανική κατοχή τα πλούσια σε ουράνιο ορυχεία της Σουδητίας.
Επίσης η καθοριστική, για την ανάπτυξη των ατομικών όπλων, επιστημονική ανακάλυψη της σχάσης του πυρήνα του ουρανίου, σημειώθηκε στη Γερμανία στις 19 Δεκεμβρίου 1938 υπό των Όττο Χαν και Φριτς Στράσμαν.
Για τους λόγους αυτούς και παρά τις εξηγήσεις που έχουν προταθεί κατά καιρούς, το γεγονός ότι η Γερμανία δεν κατάφερε εντέλει να αναπτύξει ατομικά όπλα, δεν μπορεί παρά να προβληματίζει τουλάχιστον.
Το ότι οι Γερμανοί αντιμετώπισαν την εκδοχή ενός τέτοιου όπλου με την δέουσα σοβαρότητα, κι όχι επιπόλαια και προς όφελος πιο «εξωτικών» όπλων όπως οι βαλλιστικοί πύραυλοι, τα αεριωθούμενα αεροσκάφη κλπ, - εξήγηση που προβάλλεται ως αίτιο της Γερμανικής αποτυχίας στην ατομική προσπάθεια - αποδεικνύεται απΆτα παρακάτω:

Στις 29 Απριλίου 1939 πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο η πρώτη μυστική συνάντηση αξιωματούχων του ΓΆ Ράιχ και επιστημόνων για την εξέταση της δυνατότητας ανάπτυξης ατομικών όπλων.

Στις 16 Σεπτεμβρίου ακολούθησε δεύτερη συνάντηση με αξιωματικούς του Γραφείου Όπλων του Γερμανικού Στρατού (Heereswaffenamt) και ομάδας επιστημόνων η οποία θα έμενε γνωστή ως η Λέσχη του Ουρανίου (Uranverein). Μεταξύ των επιστημόνων περιλαμβάνονταν οι διακεκριμένοι Βάλτερ Μπότε, Χανς Γκάιγκερ, Όττο Χαν, Πάουλ Χάρτεκ και Καρλ Φρήντριχ φον Βάιτσέκερ.

Την 26η Σεπτεμβρίου αποφασίστηκε η χρησιμοποίηση των εγκαταστάσεων του Ινστιτούτου Kaiser Wilhelm για την διενέργεια των εργασιών του ατομικού προγράμματος.

Στις 6 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους γίνεται για πρώτη φορά λόγος για τον εμπλουτισμό του ουρανίου ως μοναδικής μεθόδου κατασκευής ατομικού όπλου από τον Χάιζενμπεργκ.

Τον Ιανουάριο του 1940 παραδόθηκε στον Γερμανικό στρατό ο πρώτος τόνος οξειδίου υψηλής καθαρότητας από την εταιρία Auer. Στο μεταξύ οι Γερμανοί είχαν απαγορεύσει την εξαγωγή οποιασδήποτε ποσότητας ουρανίου απΆτα ορυχεία της Τσεχοσλοβακίας προς τρίτες χώρες.

Τον Ιούλιο του 1940 ο Βάιτσέκερ αναφέρει στη Heereswaffenamt τη δυνατότητα χρησιμοποίησης Ποσειδωνίου και Πλουτωνίου(!) ως σχάσιμων υλικών για την κατασκευή ατομικής βόμβας. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους κατασκευάστηκε στο Ινστιτούτο Kaiser Wilhelm πειραματικός πυρηνικός αντιδραστήρας η πρώτη δοκιμή του οποίου απέτυχε. Το καλοκαίρι του 1941 κατασκευάζουν δεύτερο πυρηνικό αντιδραστήρα τον οποίο και θέτουν επιτυχώς σε λειτουργία.

Με λίγα λόγια μέχρι και το 1941 οι Γερμανοί έδειχναν όχι μόνο να έχουν πάρει στα σοβαρά το ενδεχόμενο ανάπτυξης ατομικών όπλων, αλλά και να προηγούνται των Αμερικανών.
Βέβαια από ένα σημείο και μετά οι Αμερικανοί ακολουθούν ασύγκριτα ταχύτερους ρυθμούς έρευνας στον συγκεκριμένο τομέα, όμως το ζήτημα που τίθεται από ιστορικής πλευράς δεν είναι το ποιος έκοψε πρώτος το νήμα του τερματισμού – η Ιστορία άλλωστε δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης – αλλά το αν οι Γερμανοί κατασκεύασαν, έστω και καθυστερημένα, ατομικό όπλο μικρής έστω ισχύος.

Άβαταρ μέλους
scire
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 6
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007 11:12

Δημοσίευση από scire » 10 Ιούλ 2007 00:46

Το ότι είχαν το απαραίτητο υπόβαθρο για κάτι τέτοιο είναι μάλλον βέβαιο. Το ότι τους απασχόλησε σοβαρά, δεσμεύοντας τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους αλλά και επιστημονικό προσωπικό, είναι επίσης δεδομένο.
Οι δοκιμές αυτές όμως πραγματοποιήθηκαν η όχι;

Το 2005 ο Λουίτζι Ρομέρσα δημοσίευσε το βιβλίο του με τίτλο «Le armi segrete di Hitler». ΣΆαυτό αναφέρει ότι το 1944 κι ενώ εργαζόταν ως πολεμικός ανταποκριτής στην Corriere della Serra παρακολούθησε ως απεσταλμένος του Μουσολίνι τη δοκιμή ενός όπλου στο νησί της Βαλτικής, Ρύγκεν. Μεταξύ άλλων περιγράφει το καταφύγιο – παρατηρητήριο απΆτο οποίο παρακολούθησαν την έκρηξη, τις στολές που φόρεσαν κατόπιν ώστε να επισκεφθούν ασφαλείς το σημείο της έκρηξης, αλλά και τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτής.

Οι διηγήσεις της Κλάρα Βέρνερ, κατοίκου της Θουριγγίας που περιγράφει με αξιοσημείωτες λεπτομέρειες την έκρηξη της 4ης Μαρτίου 1945, αλλά και του Χάιντς Βάσμουτ ο οποίος εργαζόταν σε εταιρία εκσκαφών και διατάχθηκε να κατασκευάσει ξύλινες εξέδρες για την αποτέφρωση πτωμάτων αιχμαλώτων, η διήγηση του οποίου αναφέρει πτώματα με πρωτοφανή εγκαύματα και εκτενή καταστροφή στο σημείο της έκρηξης, δεν θα είχαν και τόση σημασία αν δεν τις επιβεβαίωνε μια αναφορά της Σοβιετικής υπηρεσίας πληροφοριών η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει: «…μια αξιόπιστη πηγή αναφέρει ότι οι Γερμανοί πραγματοποίησαν δύο μεγάλες εκρήξεις στη Θουριγγία … … οι βόμβες περιείχαν πιθανότατα U-235, ένα υλικό που χρησιμοποιείται στην κατασκευή ατομικών όπλων και είχαν ως αποτέλεσμα της έκλυση ποσότητας ραδιενέργειας.» Η αναφορά κρίνεται ως αξιόπιστη και αυθεντική, καθώς ένα απΆτα τέσσερα αντίτυπά της προοριζόταν για τον ίδιο τον Στάλιν.

Αξίζει να αναφερθεί επίσης η αναφορά του Ούβε Κέιζερ, πυρηνικού φυσικού στο Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας του Μπράουνσβάιγκ, ο οποίος διεξάγει δοκιμές για την ανίχνευση ραδιενεργών ουσιών σε δείγματα εδάφους του Όρντρουφ. Σύμφωνα με τα αρχικά αποτελέσματα των μετρήσεων η απόκλιση της ραδιενέργειας απΆτο φυσιολογικό επίπεδο φανερώνει ότι ενδεχομένως σημειώθηκε έκρηξη ενός μικρού, απλού, ατομικού όπλου στη συγκεκριμένη περιοχή. Ο ίδιος δηλώνει ότι τα ακριβή αποτελέσματα θα είναι διαθέσιμα μετά τη πάροδο ενός έτους περίπου.

Ας σημειωθεί τέλος, και το περιστατικό του υποβρυχίου U-234 το οποίο κατευθυνόταν στην Ιαπωνία το 1945, αλλά με τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας παραδόθηκε στους Αμερικανούς, οι οποίοι βρήκαν εντός του σκάφους 560Kg οξειδίου του ουρανίου υψηλής καθαρότητας και 3,5 Kg ισοτόπου U 235, υλικών που αφορούσαν την κατασκευή ατομικού όπλου. Βέβαια οι ποσότητες ήταν ανεπαρκείς, αλλά το γεγονός είναι ενδεικτικό για τις ποσότητες που διέθεταν οι Γερμανοί, αλλά και των προσπαθειών των Ιαπώνων για την κατασκευή ατομικών όπλων.

Εν κατακλείδι δεν μπορεί να πει κανείς με σιγουριά αν οι Γερμανοί κατασκεύασαν έστω την ύστατη στιγμή μικρά ατομικά όπλα τακτικού επιπέδου και αν τα δοκίμασαν ή όχι. Η τάση των νικητών όμως να διαμορφώνουν την Ιστορία αλλά και τα στοιχεία που έρχονται καθημερινά στη δημοσιότητα δεν αποκλείουν, αλλά αντίθετα μάλλον προδιαγράφουν τις εκπλήξεις που μας επιφυλάσσει το μέλλον σχετικά με το Γερμανικό πρόγραμμα ανάπτυξης ατομικών όπλων κατά τον Β΄Π.Π.

Πηγές:
physicsweb.org/articles/world/18/6/3
www.pbs.org/wgbb/nova/hydro
servise.spiegel.de/cache/international
news.bbc.co.uk/2/hi/Europe
www.smh.com.au/news/world/revealed-hitlers
www.personal.umich.edu/-sanders/bohr.letter
www.guardian.co.uk/secondworldwar/story
www.nuclearfiles.org
www.atomicmuseum.com
www.fas.org

Ο Ηλίας Παπαθανάσης δημοσιεύει ένα κατατοπιστικότατο άρθρο στο τεύχος 123 της Στρατιωτικής Ιστορίας, όπως επίσης και Σωτήρης Βουρλιώτης, (Μηχανολόγος μηχανικός ΕΜΠ) στο τεύχος «Η απόρρητη τεχνολογία της Wehrmacht» των εκδόσεων Περισκόπιο.

Άβαταρ μέλους
Alex
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 539
Εγγραφή: 17 Φεβ 2004 11:35

Δημοσίευση από Alex » 10 Ιούλ 2007 14:53

Έχω την εντύπωση ότι παρότι οι Γερμανοί όντως προσπάθησαν να κατασκευάσουν πυρηνικούς αντιδραστήρες με απώτερο στόχο την παραγωγή πλουτωνίου, ουσιαστικά κανένας από αυτούς που κατασκεύασαν δεν ήταν δυνατό να επιτύχει ελεγχόμενη αλυσιδωτή αντίδραση.
Σύμφωνα με τα αρχικά αποτελέσματα των μετρήσεων η απόκλιση της ραδιενέργειας απΆτο φυσιολογικό επίπεδο φανερώνει ότι ενδεχομένως σημειώθηκε έκρηξη ενός μικρού, απλού, ατομικού όπλου στη συγκεκριμένη περιοχή. Ο ίδιος δηλώνει ότι τα ακριβή αποτελέσματα θα είναι διαθέσιμα μετά τη πάροδο ενός έτους περίπου.
Τα επίπεδα ραδιενέργειας δεν αποτελούν ασφαλές κριτήριο για την εξαγωγή συμπερασμάτων και αυτό γιατί μπορεί οι αυξημένες τιμές τους να ερμηνεύονται με ένα σωρό διαφορετικούς τρόπους, ακόμα και από την έκρηξη μιας "βρώμικης" βόμβας (κάτι που όμως που έρχεται σε αντίθεση με τις μαρτυρίες που αναφέρεις για πτώματα με εκτεταμένα εγκαύματα). Πιο σαφείς ενδείξεις μπορεί να δώσει η ανάλυση με στόχο προϊόντα μιας πυρηνικής έκρηξης σε στοιχειακό επίπεδο.

Άβαταρ μέλους
scire
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 6
Εγγραφή: 09 Ιούλ 2007 11:12

Δημοσίευση από scire » 10 Ιούλ 2007 23:05

Πράγματι, η εντύπωσή σου φαίνεται να είναι σωστή και στηρίζεται και από τα αποτελέσματα της συμμαχικής αποστολής με την κωδική ονομασία «Alsos». Οι ομάδες της «Alsos» στην αναζήτησή τους για στοιχεία σχετικά με την πυρηνική έρευνα στη Γερμανία, εντόπισαν δύο ατομικούς αντιδραστήρες, έναν στο Έρφουρτ κι έναν στο Χέχινγκεν. Η κατασκευή τους είχε αρχίσει το 1942 και ολοκληρώθηκε το 1944 υπό την καθοδήγηση του Χάιζενμπεργκ. Λειτουργούσαν με φυσικό ουράνιο U-238 καθώς οι δυνατότητες εμπλουτισμού του U-235 ήταν περιορισμένες. Ως αποτέλεσμα απαιτείτο σημαντική ποσότητα (κρίσιμη μάζα) από το μη σχάσιμο U-238 για να συντηρηθεί μια αλυσιδωτή αντίδραση. Το μέγεθος και το περιεχόμενό τους ήταν ανεπαρκή και σε κανέναν δεν επετεύχθη η επιθυμητή αλυσιδωτή αντίδραση.
Το μικρό μέγεθος των δύο αντιδραστήρων οδήγησε τους συμμάχους στο συμπέρασμα πως είχαν κατασκευαστεί για κάποιον άλλο σκοπό, όπως η παραγωγή ραδιενεργού υλικού το οποίο θα χρησιμοποιείτο σε μια κοινή βόμβα.
Φυσικά αυτά δεν παύουν να είναι τα λεγόμενα των συμμάχων.

Όσο για το ασφαλέστερο κριτήριο για την εξαγωγή συμπερασμάτων στην έρευνα του Ούβε Κέιζερ, είναι κάτι που δεν γνωρίζω και ίσως να έχεις δίκιο. Ίσως γιΆαυτό να περιλαμβάνεται και ο όρος «ενδεχομένως» στην αναφορά του, αφήνοντας έτσι κάποια εύλογα περιθώρια.

Απάντηση