Ο Picasso και η Ελλάδα

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
γιώργοςπήττας
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 49
Εγγραφή: 14 Μάιος 2004 10:36

Ο Picasso και η Ελλάδα

Δημοσίευση από γιώργοςπήττας » 03 Ιουν 2004 10:08

Με πολύ χαρά , διάβασα στις ελληνικές εφημερίδες και στη συνέχεια αναζήτησα στο διαδίκτυο λεπτομέρειες για την επικείμενη έκθεση Picasso στην Άνδρο.

Έχω ξαναγράψει και στο παρελθόν (αλλού) και δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω πόσο σημαντικές είναι οι προσπάθειες ορισμένων ανθρώπων ειδικά όταν υπάρχει στη μέση πείσμα και επιμονή.

Όταν πρωτοξεκίνησε το Ίδρυμα του Βασίλη και της Ελίζας Γουλανδρή βρέθηκαν ως συνήθως στον τόπο μα ς πολλοί καλοθελητές να κάνουν την μίζερη και κακομοιριασμένη «κριτική» τους για το ποιοι τάχα ενδιαφέρονται για αυτά τα πράγματα , για πεταμένα λεφτά , για εστέτ αντίληψη (λες και το να είσαι εστέτ αποτελεί μειονέκτημα!) κλπ.

Τα χρόνια πέρασαν και , η προσπάθεια όχι απλά απέδωσε , αλλά έγινε αθόρυβα ένας σημαντικός περί τα εικαστικά Θεσμός και μάλιστα σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Η φετινή έκθεση πράγματι πολλή σημαντική αφ ενός γιατί φιλοξενεί όχι απλά ένα μεγάλο ζωγράφο αλλά και , αφ ετέρου ένα κυριολεκτικά γενναίο πνεύμα του Πολιτισμού.

Διότι τέτοιος ήταν ο Pablo Picasso , ρηξικέλευθος , ανατρεπτικός και ...εξοντωτικά...δημιουργικός.

Ας μη λησμονούμε τρία βασικά στοιχεία:

Α) ότι έφτασε στο σημείο να διαλύσει τις γνωστές φόρμες της ζωγραφικής αφού πρώτα τις είχε κατακτήσει απόλυτα (ας δει όποιος αμφιβάλει τα έργα των πρώτων περιόδων του καλλιτέχνη

Β) ότι δεν σταμάτησε ποτέ του να δουλεύει , κυριολεκτικά γεννήθηκε , έζησε και πέθανε δημιουργώντας και

Γ) ότι έκανε ο Picasso στη ζωγραφική είναι απολύτως όμορο και αντίστοιχο με ότι συνέβη στη μουσική με την δημιουργία του δωδεκαφθογγικού συστήματος , την Β σχολή της Βιέννης (την ίδια περίπου εποχή) και τέλος με τις παρεμβάσεις των Ξενάκη και Χρίστου .
Αρα πρέπει να βλέπουμε και τον Picasso σαν πρωταγωνιστή μεν αλλά ταυτόχρονα συμμέτοχο σε κοσμογονικές αναταράξεις της Τέχνης , που όχι τυχαία ασφαλώς έγιναν στην ίδια ιστορική φάση.

Τελειώνοντας και πριν παραθέσω στοιχεία και δημοσιεύματα αναφορικά με την έκθεση στην Άνδρο , να σχολιάσω πως πολύ πρόσφατα , είδα σε μια εφημερίδα την φρίκη της σφαγής στην Παλαιστίνη , έναν πατέρα να τρέχει με το σκοτωμένο παιδί του και δίπλα , τον τίτλο : Αν ζούσε ο Picasso θα έκανε τώρα μια νέα Γκουέρνικα...
Και αυτό λεει πολλά.
......................






Το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή διοργανώνει για το φετινό «ολυμπιακό» καλοκαίρι και στα πλαίσια της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας μία έκθεση του σημαντικότερου εκπροσώπου του Μοντερνισμού Pablo Picasso (1881-1973) με τίτλο «Ο Picasso και η Ελλάδα».

Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί, σε συνεργασία με το Μουσείο Picasso του Παρισιού (Mus&e Picasso, Paris), στους χώρους του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος στην Ανδρο από τις 27 Ιουνίου έως τις 26 Σεπτεμβρίου 2004.

Πρόκειται για μια θεματική παρουσίαση του έργου του Picasso σε σχέση με τις ποικίλες επιδράσεις που δέχθηκε από τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και την τέχνη του. Αξίζει να σημειωθεί πως μια τέτοια σφαιρική παρουσίαση όλων των επιρροών του Picasso από την Ελλάδα, από την προϊστορική, την αρχαϊκή και την κλασική τέχνη αλλά και από την αρχαία ελληνική μυθολογία και γραμματεία, επιχειρείται για πρώτη φορά.

Η έκθεση της Ανδρου θα περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά έργα που αφορούν σε όλες τις περιόδους της δημιουργίας του Picasso: σπουδές αρχαίων εκμαγείων από τα νεανικά του χρόνια· σχέδια και ελαιογραφίες της προ-κυβιστικής περιόδου που φανερώνουν τις αρχαϊκές επιδράσεις του ταξιδιού στο Gόsol (1906)· ελαιογραφίες και έργα σε χαρτί της «Κλασικής Περιόδου» 1918-1924 που ξεκινά μετά το ταξίδι στην Ιταλία (1917)· ζωγραφικά έργα της δεκαετίας του ΄30 που περιστρέφονται γύρω από τον μύθο του Μινώταυρου· γλυπτά και χαρακτικά της ίδιας εποχής, κεραμικά της δεκαετίας του ΄40 καθώς και σειρά έργων γύρω από τα θέματα Πολέμος και Ειρήνη και Ο άνδρας με το πρόβατο (1950-1951)· τέλος, ζωγραφικά και χαρακτικά έργα των δύο τελευταίων δεκαετιών της ζωής του που αναφέρονται σε ελληνικούς, κυρίως διονυσιακούς, μύθους.

Στόχος της έκθεσης είναι να εισάγει το ελληνικό κοινό στις διάφορες πτυχές του έργου του Picasso και παράλληλα να αναδείξει τη σύνθετη και ουσιαστική σχέση του με την Ελλάδα, η οποία παρουσιάζει εξαιρετική πολυμορφία όσον αφορά στην αισθητική, στην θεματολογία και στην τεχνοτροπία των έργων.


Τα έργα της έκθεσης «Ο Picasso και η Ελλάδα» προέρχονται εξ ολοκλήρου από το Μουσείο Picasso στο Παρίσι. Συνολικά θα εκτεθούν 116 έργα (ελαιογραφίες, σχέδια, γλυπτά, κεραμικά, χαρακτικά). Επιπλέον, η έκθεση θα περιλαμβάνει δέκα αρχαία αντικείμενα (αγαλμάτια, ανάγλυφα, αγγεία, κεραμικά) από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, που θα συνδιαλέγονται με τα έργα του Picasso εξυπηρετώντας τη σαφέστερη παρουσίαση των ελληνικών επιδράσεων. Την έκθεση θα προλογίζει αναλυτική βιογραφική παρουσίαση με πλούσιο φωτογραφικό υλικό γύρω από τη ζωή του Pablo Picasso.


Επιμελητές της έκθεσης είναι ο κ. Κυριάκος Κουτσομάλλης, Διευθυντής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και ο κ. Jean Clair, Διευθυντής του Μουσείου Picasso στο Παρίσι.


Αποσπάσματα από το εισαγωγικό κείμενο του κ. Κυριάκου Κουτσομάλλη, Διευθυντή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και Επιμελητή της Έκθεσης:


«Παρά το γεγονός ότι ο Picasso δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να επισκεφθεί την Ελλάδα, η Ελλάδα με τις αιώνιες και οικουμενικές της αξίες θα αποτελέσει γι' αυτόν μια ουσιαστική συνιστώσα εμπνεύσεων και αναφορών, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο των μεσογειακών του επιρροών. Η Ελλάδα θα τον εμπνεύσει με την τέχνη της, τη γραμματεία, τους μύθους, τη δραματουργία και τις παραδόσεις της. Τις γνώσεις του για την αρχαία ελληνική τέχνη που απέκτησε από τα χρόνια της μαθητείας του, συμπλήρωσε από τις επισκέψεις του στις αίθουσες των ελληνικών αρχαιοτήτων του Λούβρου, οι οποίες δεν έπαυσαν να εμπλουτίζονται από τις ανασκαφικές δραστηριότητες των αρχών του περασμένου αιώνα. Τις γνώσεις του για την αρχαία Ελλάδα και τον πολιτισμό της θα εμπλουτίσει ακόμα από τη γνωριμία του και τη φιλία που θα ακολουθήσει με τους δύο ελληνικής καταγωγής εκδότες και κριτικούς της πρωτοσύστατης παρισινής avant-garde, Zervos και T&riade, οι οποίοι με τις αξιόλογες εκδόσεις τους, τα Cahiers d'art από το 1926, τη σουρεαλιστική επιθεώρηση Minotaure (1923-1939), πρόσφεραν ύψιστες υπηρεσίες στην ανάδειξη και διάδοση της αρχαίας ελληνικής τέχνης.

[...]

Το 1923 στο Cap d'Antibes, κατά την περίοδο των διακοπών του με την Olga, με τον Αυλό του Πάνα, παραφράζοντας την ελληνική μυθολογία, αφίεται σε μια νοσταλγική ανάπαυλα επαναφέροντας τον ιδεαλισμό της αρχαίας Ελλάδας όχι μόνο ως θέμα αλλά και με στοιχεία υφολογικά. Κυρίως όμως ο Picasso ασχολήθηκε με τη θεματολογία του μύθου και ιδιαίτερα κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, οπότε παρατηρείται μια προσπάθεια ανάκλησης των μυθολογικών εικονογραφικών αρχετύπων και αναβίωσης των μύθων, ιδίως από τον κύκλο των Σουρεαλιστών. Μια επιστροφή που αφορούσε άλλωστε όλες τις καλλιτεχνικές και πνευματικές εκφράσεις στην Ευρώπη. Η γνωριμία του με τον Andr& Breton και η αποδοχή του στους κύκλους των Σουρεαλιστών, παρότι ο ίδιος αρνήθηκε την πλήρη ένταξή του, θα τον φέρει μοιραία προς τους συλλογικούς μύθους οι οποίοι γοήτευσαν τους οπαδούς του κινήματος. Μέσα σε αυτή την ακατάσχετη τάση, η ελληνική μυθολογία θα αποτελέσει για τον Picasso πηγή εικονογραφικών αναζητήσεων με όλα της τα σύμβολα, τα οποία θα αναδιαπραγματευθεί με τρόπο επίκαιρο επιχειρώντας μεταλλάξεις μορφών και εννοιών.

[...]

Το κυρίαρχο όμως μυθολογικό θέμα στον Picasso αποτελεί ο Μινώταυρος. Το μυθικό τέρας με σώμα ανθρώπου και κεφαλή ταύρου, που αναδύεται από τις κρητικές προϊστορικές τελετουργίες για να φτάσει στην ισπανική ταυρομαχία, αποτελεί για τον παθιασμένο για την corrida ανδαλουσιανό στο αίμα και την ψυχή ζωγράφο μια έξοχη αρχετυπική φιγούρα, με την οποία ο Picasso θα επιδιώξει την πλήρη ταύτισή του. Ο μύθος, ως σύμβολο δύναμης και εξουσίας, επενεργεί διεγερτικά και αναπλάθεται υπό το πρίσμα της προσωπικής του ζωής και δραματουργίας. Η αγωνιστική βία και αντοχή, όπως και η αναπαραγωγική δύναμη του ταύρου, δεν μπορούσε να αφήσει αδιάφορο τον ορμητικό καλλιτέχνη, ο οποίος με τολμηρές μεταμορφώσεις τον εκλαμβάνει ως πρόσχημα για προσωπικές υπερβάσεις.

[...]

Περιδιαβαίνοντας στην Έκθεση αλλά και στη σφαίρα του προβληματισμού μας, θα έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε με ποιο τρόπο αυτός ο σύγχρονος αρχαιογνώστης, αναδράμοντας από το παρόν στα περασμένα, κατάφερε να εγγράψει στη διαχρονικότητα του μηνύματος το δικό του ανεξίτηλο αυτοβιογραφικό στίγμα.

Τότε θα αναγνωρίσουμε στο πρόσωπό του ένα άξιο και γνήσιο παιδί του οικουμενικού Ελληνισμού, όπως έκανε ο Οδυσσέας Ελύτης όταν τον συνάντησε έμπλεος χαράς και συγκίνησης στο Vallauris το 1950.

«Ο Picasso, είπε τότε, δεν επιδίωξε ποτέ του να συναντηθεί με την Ελλάδα. Η Ελλάδα όμως βρήκε τον τρόπο να σταθεί στον δρόμο του».

[...]»



Αποσπάσματα από το δοκίμιο του κ. Patrice Triboux, Υπεύθυνου Έρευνας και Τεκμηρίωσης του Μουσείου Picasso του Παρισιού και Βοηθού Επιμελητή της Έκθεσης:


«Ο Picasso περνάει τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής του στη Μάλαγα. Σε αυτό οφείλεται ενδεχομένως το πάθος του για τις ταυρομαχίες. Στην ευαισθησία του θα αποτυπωθούν για πάντα τα σημάδια αυτής της κραυγαλέας και ανυπόταχτης Ισπανίας, της Ισπανίας των πολύχρωμων πανηγυριών, των χορών και των ταυρομαχιών.

[...]

Ο Μινώταυρος (στον οποίο συγκεράζονται, ταυτόχρονα, σε ένα και μόνο ον, ο ταύρος και ο ματαντόρ της αρένας) ανταποκρίνεται, για τον Picasso, στις διαφορετικές όψεις με τις οποίες συνειδητοποιεί ο ίδιος τον εαυτό του. Αποτελεί, από βιογραφική άποψη, την καλλιτεχνική πρόδρομο μορφή μιας υπαρξιακής απόφασης. Είναι το duende του, όπως θα έλεγε ο Garc&a Lorca.

[...]

Η πρώτη εμφάνιση του Μινώταυρου, στην οποία παριστάνεται να τρέχει, περιορίζεται μόνο στο κεφάλι και τα πόδια και έγινε το 1928 στο κολάζ που βρίσκεται στο Mus&e National d'Art Moderne του Παρισιού. Στη συνέχεια το ζώο ξαναπροβάλλει «κραδαίνοντας σαν σκήπτρο το φαλλικό ξίφος του» (συμβολικό όργανο που το συνδέει έτσι με τον Θησέα) με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του σουρεαλιστικού περιοδικού Minotaure, που ο Picasso φιλοτεχνεί το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του το 1933.

[...]

Ο Breton θαύμαζε τον Picasso και εκτιμούσε ιδιαίτερα το ότι ένα από τα μείζονα θέματα του χαρακτικού του έργου ήταν ο Μινώταυρος, αρχαίος μύθος που τον είχαν οικειοποιηθεί οι Σουρεαλιστές, γιατί σε αυτόν αναγνώριζαν ορισμένες από τις πιο αγαπημένες ιδέες τους. Το τέρας που, μετά την εξέγερσή του ενάντια στους θεούς, διαρρήγνυε τα όρια της ύπαρξης και αψηφούσε τους κατεστημένους νόμους, συμβόλιζε αυτή καθαυτήν την ύβριν που, όπως διαβεβαίωναν οι Σουρεαλιστές, σήμαινε «την ανταρσία κατά των αρχών».

[...]

Ο Picasso δε μεταγράφει ποτέ τον πραγματικό μύθο του Μινώταυρου, αλλά τον αφήνει να περιπλανιέται μέσα στον δικό του, τον προσωπικό λαβύρινθο και τον παρεκτρέπει με την ευκαιρία κάθε νέας υπέρβασης συνταυτιζόμενος με αυτόν και μετατρέποντάς τον σε κήρυκα των δικών του συγκινήσεων.

[...]

Ο βασικός λόγος για τον οποίο ο Picasso υιοθέτησε τον Μινώταυρο, το νέο αυτό συντροφικό του ζώο [...] ήταν η επίδραση του καλλιτεχνικού περιβάλλοντος στο οποίο σύχναζε και των ιδιαίτερων σχέσεων που διατηρούσε με τους συγγραφείς της εποχής του, οι οποίοι έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον για την κλασική Ελλάδα, για την αρχαιότητα, για την ιδανική ομορφιά, για τις καθαρές φόρμες, για τον ολοκληρωτικό πρωτογονισμό (primitivisme int&gral).


[...]


Ο Picasso ομολογεί ότι το έργο και η ζωή του αλλά και η ίδια η δημιουργία, αιχμάλωτες στον παράλογο αυτό λαβύρινθο, κατευθύνονται αναγκαστικά από τα βασανιστήρια της διπλής υπόστασης, από τις σκοτεινές δυνάμεις του ασυνείδητου, που συμβολίζονται ανελέητα και καθ ολοκληρίαν από τον Μινώταυρο, τον γιο του άσπρου ταύρου που ο Μίνωας έκανε το σφάλμα να θεωρήσει υπερβολικά όμορφο για να τον θυσιάσει στον Ποσειδώνα.

Πλάσμα υβριδικό που συνέλαβε η Πασιφάη, η «ολόφωτη», η κόρη του Ήλιου-Απόλλωνα, ο Μινώταυρος, τον οποίο αποκάλεσαν Αστερίωνα, ανήκε στη «γενιά του Ήλιου», κάτι που μας οδηγεί να τον θεωρήσουμε ως την υπόσταση κάποιου ουράνιου θεού του κρητικού πολιτισμού. Ο Μινώταυρος, μισός άνθρωπος, μισός ζώο και μισός θεός, προσωποποιεί τον θύτη και το θύμα, τον έρωτα και τον θάνατο.»

«Ο Picasso γεννήθηκε ώριμος σε έναν ήδη ωριμασμένο αιώνα. Ο 19ος ήταν ένας αδηφάγος αιώνας. Στα τέλη του πια είχε καταβροχθίσει τα πάντα· τον χώρο και τον χρόνο, τις αποικιοκρατικές κατακτήσεις, τις μακρινές χώρες, τα τελευταία σύνορα. Είχε επίσης απορροφήσει όλες τις κουλτούρες καθώς και τους πιο εξωτικούς πολιτισμούς. Όλα έδειχναν ότι η επιστήμη και η πρόοδος θα ήταν οι επόμενες και έσχατες κατακτήσεις του. Τι παραπάνω θα μπορούσε να καταβροχθίσει ένας γεμάτος όρεξη νεαρός ζωγράφος σαν τον Picasso, όταν ιδιαίτερα βρισκόταν σε επαφή με έναν ακαδημαϊκό καλλιτέχνη, τον ίδιο τον πατέρα του τον Ruiz, που ήταν μία εγκυκλοπαίδεια μεγάλων έργων και τεχνογνωσίας; Να ξαναξεκινήσει από το τίποτα; Να επιστρέψει στις απαρχές; Να παρακάμψει τον τεράστιο όγκο των γνώσεων από όλα τα συσσωρευμένα, επικαλυμμένα, επεξεργασμένα στοιχεία για να ξαναβρεί την πηγή; Ίσως κάτι σαν την Ελλάδα. Μία Ελλάδα όμως χωρίς παραπετάσματα, φίλτρα και ερμηνείες.


[...]

Από την αρχή της δεκαετίας του 1910, μόλις η συνταγή του αρχίσει να διαδίδεται στα καλλιτεχνικά εργαστήρια, ο Picasso βρίσκεται αλλού και τον απασχολούν άλλα πράγματα. Το 1917, την εποχή που στο Παρίσι ονειρεύονται τη Χρυσή Τομή και την τέταρτη διάσταση, o Picasso φεύγει για τη Ρώμη για να ανακαλύψει ή για να ανακαλύψει εκ νέου αυτό το απρόσμενο και παράδοξο πράγμα· τη Σπουδαία Τεχνοτροπία των Αρχαίων.

Ανακαλύπτει τις νωπογραφίες στο Herculanum και τα επιτηδευμένα τεχνάσματα του πομπηιανού ρυθμού. Ανακαλύπτει επίσης τη Villa Borghese και το Βατικανό·

εκεί θα πρωτοσυναντήσει τα κολοσσιαία αγάλματα της συλλογής Ludovisi, μία Ελλάδα ειδωμένη μέσα από τα μάτια της Ρώμης.

Από εκεί θα ξεπηδήσουν όλα τα τεράστια κεφάλια της δεκαετίας του ΄20.

Νεοκλασικισμός; Ίσως. Ταυτόχρονα όμως και μια αίσθηση «ανησυχητικής παραδοξότητας», σύμφωνα με τον Winckelmann, η οποία θα τον οδηγήσει, στη δεκαετία του ΄30, στο να γίνει η υποδειγματική μορφή για τα σουρεαλιστικά παραληρήματα.


Θα καταβροχθίζει έτσι, από δεκαετία σε δεκαετία, ό,τι περνούσε για να το ξαναδώσει εντονότερο, δυναμικότερο, αποφασιστικότερο από ό,τι ήταν προηγουμένως. Ειπώθηκε, ο Roger Caillois το είπε, ότι υπήρξε «ο μέγας εκκαθαριστής». Κατά τη γνώμη μου υπήρξε ο μέγας ανακεφαλαιωτής.
[...]

Τι απέγινε λοιπόν ο «αληθινός» Picasso; Από όλες εκείνες τις απόπειρες που έγιναν την εποχή του μεσοπολέμου, τις τόσο συχνές αλλά και τόσο γελοίες τις περισσότερες φορές, και οι οποίες επεδίωκαν να ξαναζωντανέψουν τον κόσμο των θεών και των ηρώων, να επιβάλουν και πάλι τις γεμάτες ζωντάνια μορφές της μυθολογίας, «να αναστήσουν την Καρθαγένη», όπως ήθελε ο Flaubert, ο Picasso είναι ο μόνος που κατάφερε να ξυπνήσει τους πεθαμένους θεούς του Ολύμπου, τον Δία και τον Ήφαιστο, τις μαινάδες και τους φαύνους και να τους ξαναζωντανέψει μπροστά στα μάτια μας με αληθοφανή τρόπο. [...] Οι ήρωες όμως και οι θεοί που το ομοίωμά τους ορθώνει ο Picasso, στις δεκαετίες του ΄20 και του ΄30, προκαλούν τόσο τον θαυμασμό όσο και το δέος μας.

Σε τι οφείλεται η πειστική του δύναμη που έχει απορροφήσει στοιχεία τόσο από τον ιβηρικό όσο και από τον αφρικάνικο κόσμο, τόσο από τον κόσμο της Πομπηίας όσο και από εκείνον του Ραφαήλ;
[...]
«Μην ξεχνάς ότι είμαι Ισπανός και ότι μου αρέσει η θλίψη», είχε εκμυστηρευτεί στη Jacqueline. Αφθονα τα γνωρίσματα του χαρακτήρα του, που δηλώνουν ότι ο Picasso δεν ήταν, όπως τον περιγράφουν, τόσο πρόσχαρος και πληθωρικός, όσο το στερνοπαίδι του Κρόνου. Πώς να ξεχάσει κανείς ότι ο Αρλεκίνος, με τα χαρακτηριστικά του οποίου θα απεικονίσει τόσες φορές τον εαυτό του, προτού γίνει το πρόσχαρο πρόσωπο του καρναβαλιού, ήταν το σκοτεινό πνεύμα που φυλάει άγρυπνο τις Πύλες των δύο βασιλείων, των ζωντανών και των νεκρών, της Γης και του Αδη; Μαύρος λοιπόν ήλιος της μελαγχολίας, ο ήλιος του Picasso;


Τι είναι συνεπώς ο Picasso; Δράκος ή Σωτήρ; Αυτός που υποφέρει ή αυτός που σκοτώνει; Από την εικόνα αυτή του terror gratus, αυτού του γλυκού τρόμου που συναρπάζει τα παιδιά όταν ακούν παραμύθια, τι πρέπει να συγκρατήσει κανείς; Τον προστάτη ή το σαρκοβόρο τέρας, τον Μινώταυρο ή το θύμα του; Δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία ότι η Ελλάδα που εξυμνεί στα βάθη του έργου του δεν είναι η Ελλάδα του Απόλλωνα αλλά η σκοτεινή, η γεμάτη σκιές Ελλάδα που ουρλιάζει μέσα στον λαβύρινθο, η Ελλάδα των ανθρωποφάγων τεράτων, των Γραιών, των Ερινύων και των Γοργόνων.
[...]
O Picasso-Κρόνος, ο Picasso κυρίαρχος και καταστροφέας του Χρόνου, ο Picasso κυρίαρχος και καταστροφέας των προσώπων που είναι καρποί του Χρόνου, ο Picasso κυρίαρχος και καταστροφέας της ζωγραφικής· αυτός ο ελάχιστα οιδιπόδειος προσωπογράφος, που αγνοούσε τις σχετικές ψυχολογικές θεωρίες, αλλά τόσο κρόνιος ζωγράφος, ο Θεοφόρος αλλά ταυτόχρονα και το Τέρας, που καταβρόχθισε τους ζωγράφους που είχαν προηγηθεί από αυτόν όπως καταβρόχθισε τους ίδιους τους κληρονόμους του, είναι ταυτόχρονα η ιδιοφυΐα που αφήνει άδειο το πεδίο μετά από αυτόν, έχοντας παρ’όλα αυτά γονιμοποιήσει τα παρθένα χωράφια της ζωγραφικής.»


Και ήταν μερικά μόλις χρόνια πριν πεθάνει όταν σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου του BBC απάντησε:

Ναι , δεν έχω πάει ποτέ στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει λόγος. Όποιος μετέχει με έναν τρόπο στην αγωνία και τον Πολιτισμό του Κόσμου και όποιος ταυτόχρονα μετέχει και στη γιορτή του , έχει θέλει δε θέλει την Ελλάδα μέσα του. Η Κλασική Ελλάδα είναι η γενέτειρά μας και εκεί θα πεθάνουμε.
αύριο , είναι πολύ σημαντική μέρα. μην το ξεχνάς , είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου.

Άβαταρ μέλους
Demon
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 261
Εγγραφή: 17 Φεβ 2004 23:55

Δημοσίευση από Demon » 05 Ιουν 2004 12:36

Σωστός ο Πικάσσο, δεν ήξερα για τη συμπάθεια του προς την Ελλάδα.

Απάντηση