ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ: ΠΟΤΕ ΕΓΙΝΕ;

Μικρά και μεγάλα γεγονότα, γνωστές και άγνωστες πτυχές της ιστορίας, από την προϊστορία και την αρχαιότητα μέχρι σήμερα
Απάντηση
Άβαταρ μέλους
fluke
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 433
Εγγραφή: 12 Ιαν 2005 21:12

Δημοσίευση από fluke » 12 Ιαν 2005 22:39

Καλή Χρονιά σε όλους

Υπάρχουν δύο ειδών φαινόμενα:
1. Αργά και σταθερά γεωλογικά, κλιματολογικά φαινόμενα τα οποία προκαλούν σημαντικές αλλαγές στον πλανήτη και τους κατοίκους (χλωρίδα / πανίδα). Σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει άπλετος χρόνος αντίδρασης (εκκένωση περιοχών, μεταφορά δραστηριοτήτων ή φυσική επιλογή σε περιπτώσεις ιδιαίτερα μακροχρόνιων αλλαγών).

2. Ξαφνικά φαινόμενα τα οποία προκαλούν έντονες αλλαγές στο ανάγλυφο και πολλές καταστροφές οι οποίες απαιτούν μακροχρόνια αποκαταστάση. Οι αλλαγές αυτές έχουν εξίσου μακροχρόνιες επιπτώσεις σε μεγάλη / παγκόσμια κλίμακα.

Και τα 2 είδη αφήνουν πίσω τους ίχνη τα οποία μπορούν αναζητηθούν σε μεταγενέστερες χρονικές περιόδους.
Οι κατακλυσμοί που αναφέρονται μέχρι στιγμής στο forum δεν είναι διακριτό σε ποια κατηγορία ανήκουν. Έχουμε μεν τις "μαρτυρίες" των καταστροφών που δείχνουν ξαφνικό φαινόμενο, έχουμε όμως και τις αναπαραστάσεις μεγάλων γεωλογικών / κλιματολογικών περιόδων και ανακατατάξεων που κάνουν ιδιαίτερη δύσκολη την ακριβή χρονολόγηση.
Το πρόβλημα αυτό διαφαίνεται και στην χρονολόγηση των γεωλογικών φαινομένων, τα οποία έχουν συνήθως ένα εύρος μερικών χιλιάδων χρόνων.

Συμπερασματικά νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αναζητήσουμε ακριβής χρονολόγηση των φαινομένων αυτών και αντιστοίχηση τους με μυθολογικά / ιστορικά στοιχεία.
Για πιο ουσιαστικά στοιχεία μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε την εξέλιξη της παλαιοντολογίας / παλιοκλιματολογίας σε επίπεδο που θα μας επιτρέπει να "διαβάσουμε" με ακρίβεια την ιστορία κάθε επιμέρους περιοχής του πλανήτη μας.
Εν το μεταξύ θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος στην αρχαιολογική σκαπάνη και στην εκτενή εξερεύνηση των παράλιων περιοχών καθώς και στην αποκτυπτογράφηση αρχαίων κειμένων έτσι ώστε να διαμορφωθεί καταρχήν μια "σειρά" γεγονότων.

Αλήθεια, οι γεωλογικοί δορυφόροι τι κάνουν? Υποτίθεται ότι μπορούν να ανιχνεύσουν σε κάποιο βάθος γεωλογικές δομές και ανθρωπογενή αντικείμενα (κτίσματα, κλπ)

Τέλος θα ήθελα να πω ότι γεγονότα σαν αυτά που σηζητούνται σε αυτή την περιοχή θέματος δεν γίνεται να είναι τοπικού χαρακτήρα λόγω του μεγέθους των επιπτώσεων που είχαμε έστω και αν αυτές καταγράφηκαν σε ορισμένες περιοχές. Το πρόσφατο παράδειγμα της Ινδονησίας το οποίο ήταν πταίσμα μπροστά σε αυτά για τα οποία μιλάμε εδώ μας δείχνει καθαρά τα μεγέθη.
¶λλωστε μην ξεχνάμε ότι ο γνωστός κόσμος εκείνης της εποχής είναι αυτός που έχει αφήσει μαρτυρίες και συνεπώς είχε κάποιο πολιτισμικό / τεχνολογικό επίπεδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επλήγησαν άλλες περιοχές / φυλές κλπ υποδιέστερου κατά την εποχή τεχνολογικού πολιτισμού.
Through these city nightmares you'd walk with me And we'd talk of it with idealistic assurance That like these urban nightmares We'd blacken each other skies

Spirli
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 155
Εγγραφή: 06 Σεπ 2004 10:17

Δημοσίευση από Spirli » 14 Ιαν 2005 12:22

Fluke καλωσόρισες στο θεματικό αυτό forum!!

Βασικά συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου και τις διακρίσεις των φαινομένων που κάνεις και πράγματι συμβάλουν στην προσέγγιση του φαινομένου που εξετάζουμε. Μερικά σύντομα σχόλια:
"Συμπερασματικά νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αναζητήσουμε ακριβής χρονολόγηση των φαινομένων αυτών και αντιστοίχηση τους με μυθολογικά / ιστορικά στοιχεία.
Για πιο ουσιαστικά στοιχεία μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε την εξέλιξη της παλαιοντολογίας / παλιοκλιματολογίας σε επίπεδο που θα μας επιτρέπει να "διαβάσουμε" με ακρίβεια την ιστορία κάθε επιμέρους περιοχής του πλανήτη μας.
Εν το μεταξύ θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος στην αρχαιολογική σκαπάνη και στην εκτενή εξερεύνηση των παράλιων περιοχών καθώς και στην αποκτυπτογράφηση αρχαίων κειμένων έτσι ώστε να διαμορφωθεί καταρχήν μια "σειρά" γεγονότων. "
Φυσικά εμείς εδώ είμαστε "ερασιτέχνες" που έχουν ένα επιστημονικό ενδιαφέρον. Σκοπός αυτού του θεματικού forum είναι να συγκετρώσουμε και να παραθέσουνε στοιχεία επιστημονικής τεκμηρίωσης (πηγές, κλπ) και να τις συσχετίσουμε με πηγές της αρχαίας γραμματείας. Πρόκειται για μια "διεπιστημονική" προσέγγιση. Δεν επικεντρώνουμε την συμμετοχή μας σε γενικόλογη αναταλλαγή απόψεων αλλά σε μια "ερασιτεχνική" προσπάθεια τεκμηριωμένων συσχετίσεων με συστηματική αναφορά σε πηγές. Βασικά δίνουμε ΕΜΦΑΣΗ στην ΡΟΗ και ΔΙΑΧΥΣΗ της ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ μεταξύ των συμμετεχόντων για το υπο εξέταση αντικείμενο στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης. Επίσης λειτουργούμε ως brain-storming forum με την έννοια ότι κάποιος μπορεί να προσφέρει μια σημαντική παρατήρηση στην αξιολόγηση των διαθεσίμων στοιχείων.
"Αλήθεια, οι γεωλογικοί δορυφόροι τι κάνουν? Υποτίθεται ότι μπορούν να ανιχνεύσουν σε κάποιο βάθος γεωλογικές δομές και ανθρωπογενή αντικείμενα (κτίσματα, κλπ)"
Φυσικά εάν έχεις στοιχεία να παραθέσεις με τα παραπάνω θα βοηθούσες πολύ στην πρόοδο της έρευνας εδω στο forum.
"Τέλος θα ήθελα να πω ότι γεγονότα σαν αυτά που σηζητούνται σε αυτή την περιοχή θέματος δεν γίνεται να είναι τοπικού χαρακτήρα λόγω του μεγέθους των επιπτώσεων που είχαμε έστω και αν αυτές καταγράφηκαν σε ορισμένες περιοχές. ..... ¶Άλωστε μην ξεχνάμε ότι ο γνωστός κόσμος εκείνης της εποχής είναι αυτός που έχει αφήσει μαρτυρίες και συνεπώς είχε κάποιο πολιτισμικό / τεχνολογικό επίπεδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν επλήγησαν άλλες περιοχές / φυλές κλπ υποδιέστερου κατά την εποχή τεχνολογικού πολιτισμού."
Σχετικά με τον τοπικό χαρακτήρα που θίγεις υπάρχει γενικά συμφωνία εδώ. Εχει επισημανθεί (Osrtia) ότι μάλλον μόνο ο "Κατακλυσμός του Δαρδανου" πρέπει να είναι τοπικός και να αφορά τον μετασχηματισμό της Μαυρής Θάλασσας από "λίμνη" σε "θάλασσα" με την εισροή των νερών της Ανατολικής Μεσογείου σ' αυτήν από τα Στενά.
Εμείς εδώ έχουμε επικεντρώσει την προσοχή στον "Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα", μάλλον παγκοσμίων διαστάσεων (που πιθανά να ταυτίζεται με τον κατακλυσμό μεσανατολικών αρχαίων πηγών π.χ. κατακλυσμό Νώε κ.α. ) και τοποθετείται γύρω στο 10.000 πχ ενώ αποδίδεται στις συνέπειες του τέλους της παγετώδους εποχής. Το ερώτημα είναι εάν εκείνη την περιόδο οι θετικές επιστήμες μας προσφέρουν τεκμηρίωση για έναν τέτοιας εμβέλειας κατακλυσμό!!

Περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον την όποια δική σου συμβολή.

Άβαταρ μέλους
fluke
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 433
Εγγραφή: 12 Ιαν 2005 21:12

Δημοσίευση από fluke » 15 Ιαν 2005 20:57

Thanx spilri,

Προφανώς έχεις δίκιο για τα γενικόλογα κλπ, στο μέλλον θα είμαι πιο συγκεκριμένος. Απλά μπαίνοντας ήθελα να θέσω κάποια πλαίσια τα οποία είναι πιστεύω χρήσιμα για την αξιολόγηση των διαφόρων πληροφοριών σε σχέση με τα ερωτήματα που τίθενται. Άλλωστε αυτές οι συζητήσεις δεν προσφέρονται για πορίσματα απλά δημιουργούνται στον καθένα ερεθίσματα για περεταίρω γνώση και έρευνα.
Σχετικά με τους δορυφόρους υπάρχουν πολλά site για γεωλογικές έρευνες, αλλά ελάχιστα για αρχαιολογική έρευνα. Είμαι όμως σίγουρος ότι είναι κάτι που συμβαίνει και πιστεύω αργά ή γρήγορα να έχουμε περισσότερο feedback. Παρεπιπτόντως θα ήθελα κάποια refernences σχετικά με τον κατακλυσμό του Δαρδάνου (προτιμώ αν υπάρχουν σε συγκεκριμένα βιβλία και κατά 2ον www).

Τώρα στο θέμα μας!!. Όπως προαναφέρθηκε πριν 18.000 χρόνια είμασταν στην κορυφή της εποχής των παγετώνων. Εκείνη την εποχή η στάθμη ήταν περίπου 130m χαμηλότερα από σήμερα. Μετά το τέλος της εποχής αυτής εισήλθαμε σε μεσοπαγετική (interglacial) εποχή και την οποία διανύουμε και σήμερα. Από την εποχή εκείνη και κυρίως λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου η θερμοκρασία αυξάνεται σταθερά (με εξαίρεση τα τελευταία 50-100χρόνια) προκαλώντας λιώσιμο των πάγων -> αύξηση της στάθμης της θάλασσας. Αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να προκαλέσει μετασβολές στην κλίμακα που ζητάμε (+1.000m). Χαρακτηριστικά αναφέρω προς τεκμηρίωση κάποια νουμερικά στοιχεία:

Όγκος νερού δεσμευμένου σε παγετώνες σήμερα: 25.000.000km3
Όγκος νερού δεσμευμένου σε παγετώνες πριν 18.000χ.: 70.000.000km3
Στάθμη λόγω αποδέσμευσης των 45.000.000: +130 -> σημερινή
Στάθμη αν και τα σημερινά 25εκ.km3 λιώνανε: +65m από τη σημερινή.
1m στάθμης θάλασσας ισοδυναμεί με 400.000km3 πάγου.

Συνεπώς η συνολική αλλαγή στη στάθμη λόγω των παγετώνων δεν μπορεί να υπερβεί τα 200m. (Press & Siever, Earth, 1986). Υπάρχουν αναφορές για εκτεταμένους μουσώνες από την αλλαγή των συνθηκών υγρασίας και την άνοδο ψυχρών μαζών στα παράλια κυρίως των ζωνών από όπου υποχωρούσαν οι πάγοι (βλ. Κ.Ευρώπη, Κ. Ασία, Β.Αμερική), αλλά ούτε σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να μιλήσουμε για φαινόμενο 1.000m. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τις ποσότητες νερού που προέκυψαν από την υποχώρηση παγετώνων και κατέβηκαν Ν είτε επιφανειακά είτε με τη μορφή υγασίας και εκτεταμένων βροχών.
Η σταδιακή αύξηση της στάθμης είναι λογικό να πλημμυρήσει και να καταστρέψει δεκάδες πόλεις καθώς όπως και σήμερα αυτές χτίζονται πάντα σε στρατηγικά σημεία (σήμερα αύξηση 65m= γεια σας ΝΥ, Λονδίνο, Τόκυο, Αθήνα, κλπ), αλλά θα υπήρχε μεγάλο περιθώριο αντίδρασης / μεταφοράς δραστηριοτήτων, κλπ. Αυτό όμως μπορεί να εξηγήσει εν μέρει τις δεκάδες πόλεις που έχουν βρεθεί καταποντισμένες σε πολλές περιοχές του κόσμου και κυρίως στην Ασία όπως έχει ήδη αναφερθεί.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Α: Αν έγινε μεγάλος, παγκόσμιας κλίμακας κατακλυσμός (σσ: την ίδια χρονική στιγμή παντού), δεν πρέπει να οφείλεται στο λιώσιμο των πάγων.
Για να μην γίνομαι κουραστικός και επειδή ακολουθώ ένα συγκεκριμένο σκεπτικό το οποίο όμως κινείται σε θεωρητικό επίπεδο θα περιμένω τυχόν σχόλια πριν προχωρήσω στο ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Β :roll:
Through these city nightmares you'd walk with me And we'd talk of it with idealistic assurance That like these urban nightmares We'd blacken each other skies

Spirli
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 155
Εγγραφή: 06 Σεπ 2004 10:17

Δημοσίευση από Spirli » 17 Ιαν 2005 14:33

Fluke πολύ καλή παρέμβαση!!
είσαι εντελώς μέσα στο σκεπτικό της διερεύνησης μας. Φυσικά -- και μέσα από τεκμηριωμένες συλλογιστικές όπως η δική σου-- μπορούμε να αλλάξουμε τις υποθέσεις εργασίας ή να θέσουμε άλλες. Και βεβαίως ενοείται ότι δεν είσαι κουραστικός. Άλλωστε το θέμα είναι δύσκολο και όπως βλέπεις στο forum μας οι συμμετοχές είναι περισσότερο ποιοτικές και ολιγάριθμες.

Στα συγκεκριμένα:
Παρεπιπτόντως θα ήθελα κάποια refernences σχετικά με τον κατακλυσμό του Δαρδάνου (προτιμώ αν υπάρχουν σε συγκεκριμένα βιβλία και κατά 2ον www).
Γενικά η ροή πληροφόρησης και διάφορες συσχετίσεις έχουν γίνει από συμμετέχοντες σε προηγούμενες παρεμβάσεις τους, όπως Ostria,don_kichotes,ΠΟΣΕΙΔΩΝ, και άλλοι. Φυσικά οι παρεμβάσεις δεν έχουν ακόμη όλες συνεκτιμηθεί και δεν έχει παρουσιαστεί μια "κεντρική υπόθεση εργασίας" επειδή είναι ακόμη πολύ νωρίς και τα στοιχεία λίγα.

Για τον Δαρδανό: Υπάρχει η θεωρία της πλημμύρας της Μαύρης Θάλασσας πριν από 7600 χρόνια υποστηρίζεται από τους ωκεανολόγους/γεωλόγους του Πανεπιστημίου του Κολούμπια William B.F. Ryan και Walter C. Pitman.

http://www.ngdc.noaa.gov/paleo/ctl/clihis10k.html

http://www.ngdc.noaa.gov/paleo/ctl/ctlframe3.html

Αυτήν, ως υπόθεση εργασίας, την θεωρούμε τοπική και την συσχετίζουμε με του Δαρδανού (="Δαρδανέλια"?).

Δες για παράδειγμα πρώτο μέρος the Mediterranean Sea: Beginning of Its History - Messinian: State 0 στο: http://www.unu.edu/unupress/lecture16-17.html
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Α: Αν έγινε μεγάλος, παγκόσμιας κλίμακας κατακλυσμός (σσ: την ίδια χρονική στιγμή παντού), δεν πρέπει να οφείλεται στο λιώσιμο των πάγων.
Το σκεπτικό σου έχει μια λογική βάση και γενικά υποστηρίζεται από δεδομένα θετικών επιστημών. Υπάρχουν αρκετοί επιστήμονες που δεν συνδέουν τον κατακλυσμό με το λιώσιμο των πάγων, αλλά με τις "ντόμινο" συνέπειες τους σε ραγδαία κλιματολογικά φαινόμενα ή άλλα ευρύτερα γεωλογικά φαινόμενα --- τα οποία θέτουν ένα ζήτημα χρονολόγισης σε σχέση με την αρχαία γραμματεία.

Με βάση την υπόθεση εργασίας ότι ένας "παγκόσμιος" κατακλυσμός θα οδηγούσε (?) σε άνοδο των υδάτων γύρω στα 1000 μ. ώστε οι κορυφές υψηλότερων βουνών να είναι "καταφύγια" (όπως διάφορες πηγές αρχαίας γραμματείας θέτουν, πχ Δευκαλίωνας σε Παρνασσό, Νώε σε Αραράτ, Γιλγάμες, γενικά δες παρέμβαση Ostria στις Νοέ 19, 2004) αναζητούμε ανάλογα γεω-κλιματικά φαινόμενα γύρω στο 10.000 πχ. Φυσικά αυτός ο "χρονολογικός στόχος" προκύπτει κυρίως από πηγές αρχαίας γραμματείας ή άλλες --- δεν αποκλείεται όμως να μεταβληθεί με την υποστήριξη τεμκηρίων από θετικές επιστήμες είτε προς τα πίσω είτε μπροστά. Η αίσθηση μου είναι ότι οι χρόνοι της αρχαίας γραμματείας αν σχετίζονται με τέτοια γεω-κλιματικά φαινόμενα πρέπει να "μετακινηθούν" κατά πολύ προς το παρελθόν. Άλλωστε έχουμε πλήθος αρχαιολογικών ενδείξεωνή μνημείων που χρονολογικά θεωρούνται από πολλούς ερευνητες "ανοικτής=παλαιότερης" χρονολόγισης από την κρατούσα.

Δες για παράδειγμα πρώτο μέρος the Mediterranean Sea: Beginning of Its History - Messinian: State 0 στο:
http://www.unu.edu/unupress/lecture16-17.html

Επίσης με βάση και την παραπάνω πηγή η Μεσόγειος εκείνη την περίοδο ήταν στεγνή κοιλάδα μέχρι το βάθος της στα 3000μ., αποτελείτο από λίμνες, άνηκε στην τροπική ζώνη.

Επομένως, ως "τροφή για σκέψη", αν ισχύει η επιστημονική άποψη για την εξάπλωση του ανθρώπινου είδους , η παρουσία του ανθρώπου (homo sapiens και άλλων ανθρωπιδών) πρέπει να "γνώρισε" αρκετές "γεωλογικές ανακατατάξεις" που συνέτειναν καταρχήν στην εξαφάνιση ορισμένων κλάδων ανθρωπίδων αλλά και στην ύπαρξη πολιτισμών τουλάχιστον πριν το 18.000 πχ

Τελικά μια "χρονολογία" φαίνεται να προβάλει καθοριστικά ως προς τις συνέπειες της τόσο από γεω-κλιματολογική σκοπιά όσο και πολιτισμική: εκείνη μεταξύ 71-77.000 πχ.


Διάφορα ευρήματα μας δείχνουν έναν "μακρύ χειμώνα" (?) μεταξύ 70.000 έως 14.000 πχ.
Για παράδειγμα : Σπήλαιο Chauvet Γαλλία 35.000 π.χ.


και ακόμη Σπήλαιο Rouffinac Γαλλία 14,000 π.χ. http://www.bradshawfoundation.com/migra ... moth8.html


ή ακόμη παλιότερα και Σπήλαιο Blombos South Africa 77,000 π.χ "making them the oldest form of recorded counting ever found"


Αυτές οι ενδείξεις θέτουν "ερωτηματικά" ως προς με την χρονολόγιση που μας δίνεται – μ’ άλλα λόγια είτε τα «ιστορούμενα» περιστατικά είναι σ’ άλλη χρονολόγιση μια που υφίσταται «συλλογική μνήμη=πολιτισμός» πριν το 10.000 ή το 18.000 ή και πιο πριν, είτε τα «ιστορούμενα» δεν αναφέρονται σε «παγκόσμιο κατακλυσμό» και ισχύει η τεκμηρίωση στάθμης υδάτων συν/πλήν 130-200 μ. Δεν θέλω να ανοίξω την συζήτηση σε παρεμφερή θέματα πέραν του κατακλυσμού που εξετάζουμε, απλά επισημαίνω το πρόβλημα "10.000 πχ" σε σχέση με την ύπαρξη ανόδου των υδάτων γύρω στα 1000 μ. που να επιβεβαιώνει την αρχαία γραμματεία.

Άβαταρ μέλους
fluke
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 433
Εγγραφή: 12 Ιαν 2005 21:12

Δημοσίευση από fluke » 24 Ιαν 2005 14:20

Καλημέρα,

Επανέρχομαι μετά από ένα σύντομο διάλειμμα λόγω τρελής εργασιακά εβδομάδας.
Καταρχήν Spirli νομίζω είσαι μέσα εντελώς στα συμπεράσματά μου, ωστόσο σκοπεύω να αναπτύξω πλήρως τα επιχειρήματα και τη λογική που οδηγούν σε αυτό.
Το θέμα που εξετάζουμε είναι η ύπαρξη γεωλογικών δεδομένων που να προκάλεσαν παγκόσμιο κατακλυσμό με αύξηση της στάθμης της θάλασσας περί τα 1.000m. Βλέπουμε όμως ότι υπάρχει αρκετή σύγχυση στο θέμα καθώς υπάρχουν πλήθος πληροφοριών για γεγονότα που θα μπορούσαν να το είχαν προκαλέσει τα οποία είτε δεν συμπίπτουν χρονολογικά, είτε είναι περιορισμένου (τοπικού) χαρακτήρα, κλπ. Πιστεύω ότι θα βοηθούσε να ανατρέψουμε για λίγο το συλλογισμό ψάχνοντας περισσότερο για το ίδιο το φαινόμενο της πλημμύρας και τις επιπτώσεις που θα είχε σε παγκόσμια κλίμακα (απόδειξη του αποτελέσματος αντί για την αιτία αυτού).
Στη συνέχεια παραθέτω κάποιες παραμέτρους προς συζήτηση οι οποίες είναι προϊόν προσωπικού προβληματισμού για τις οποίες δεν έχω references και ελπίζω ότι όποιος έχει περισσότερα στοιχεία (+ ή -) να τα παραθέσει.

1. Κατά την προσωπική μου άποψη λοιπόν πιστεύω ότι μια αύξηση της στάθμης της θάλασσας κατά 1.000m θα έπρεπε να έχει αφήσει πίσω της πλήθος αποδείξεων μέσω γεωλογικών στοιχείων, απολιθωμάτων, κλπ σε τέτοιο βαθμό που σήμερα θα ήταν όχι μια θεωρία αλλά ένα τεκμηριωμένο γεγονός χωρίς περεταίρω συζητήσεις. Ειδικότερα είναι γνωστό ότι οι επιστήμες της παλαιο - γεωλογίας/κλιματολογίας/γεωγραφίας βασίζονται κατά κύριο λόγο στην εξέταση των διαφόρων γεωλογικών στρωμάτων (στρωματογραφία - stratigraphy) και της σύστασης τους σε συνδυασμό με την ύπαρξη απολιθωμάτων ειδών που θα έπρεπε ή όχι να είναι σε εκείνα τα σημεία (π.χ. θαλάσσιοι οργανισμοί έχουν βρεθεί στις ¶λπεις και ηπειρωτικά είδη σε βυθούς ωκεανών) καθώς της χρονολόγησής τους με τα ραδιοισότοπα του C. Χαρακτηριστικά αναφέρω την εργασία πεδίου πάνω σε αυτό ακριβώς που φαίνεται να κάνει ο "παλαιοκλιματολόγος" του "the day after tomorrow" στους πάγους, οι οποίοι αποτελούν ιδιαίτερα αξιόπιστες πηγές καθώς είναι από τα λιγότερο ευμετάβλητα συστήματα στον πλανήτη.

2. Μία σημαντική παράμετρος είναι η χρονική διάρκεια του γεγονότος. Επίσης εδώ παρακαλώ όποιος έχει σχετικά references να τα παραθέσει. Κατά την άποψή μου ένα τέτοιο γεγονός απαιτεί ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να υλοποιηθεί στο πλήρες φάσμα του - έναρξη - διάρκεια - υποχώρηση νερών στα ίδια(!) επίπεδα με πριν. Ειδικότερα στο θέμα της υποχώρησης των νερών είναι γεγονός ότι ο τεράστιος αυτός υδάτινος όγκος δεν εξατμίζεται έτσι απλά, ούτε απορροφάται από τη γη.

Πρώτα από όλα όσον αφορά την εξάτμιση, αυτή μέσω του γνωστού κύκλου του νερού επανέρχεται μέσω της βροχής, συνεπώς μεγάλη επιφάνεια νερού -> μεγαλύτερες ποσότητες εξατμίσεων / υδρατμών - παράλληλη κατακόρυφη αύξηση της υγρασίας -> περισσότερες εκτεταμένες βροχοπτώσεις / μουσώνες ή αλλιώς ατελείωτη εποχή βροχών.

Κατά δεύτερον η απορρόφηση του νερού από τη γη είτε με τη μορφή ροής σε υπόγειους θύλακες (υδροφόρος ορίζοντας) είτε με τη μορφή υγρασίας εδάφους απαιτεί συγκεκριμένες συνθήκες (υδατοπερατότητα εδαφών και εδάφη με μικρό ποσοστό εξατμισοδιαπνοής (απώλεια νερού λόγω εξάτμισης από την επιφάνεια και κατανάλωση βλάστησης), οι οποίες δεν μπορούν να απορροφήσουν όλη αυτή την ποσότητα.

Τα παραπάνω μας οδηγούν από μόνα τους στην παράμετρο 3:
3. Ένα τέτοιο γεγονός θα είχε τεράστιες επιπτώσεις στο κλίμα του πλανήτη οι οποίες δεν θα είχαν μια απλή μικρή ή τοπική διάρκεια. Οι επιρροές θα διαρκούσαν αρκετές εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια με μεγάλη πιθανότητα να έφταναν μέχρι και σήμερα και θα ήταν επίσης ορατές στην επιστημονική κοινότητα εδώ και πολλά χρόνια. Αντίθετα όλες οι βιβλιογραφικές αναφορές περί κλίματος αναφέρουν ομαλά σταδιακή αύξηση της μέσης θερμοκρασίας (1οC/100yrs), με τις αντίστοιχες σταδιακές διαμορφώσεις σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Β: Αν τα τελευταία 6.000-12.000 χρόνια είχε γίνει αύξηση των υδάτων σε παγκόσμια κλίμακα της τάξης των 1.000m, οι επιπτώσεις θα έπρεπε να ήταν ορατές σήμερα και ο κατακλυσμός να ήταν αποδεκτό και τεκμηριωμένο γεγονός. Δεν υπάρχουν ενδείξεις που να τεκμηριώνουν τέτοιας κλίμακας φαινόμενο.
Φυσικά στα παραπάνω υπάρχει μια εξαίρεση - αυτή των εκτεταμένων παλιρροιακών κυμάτων σε παγκόσμια κλίμακα, το οποίο όμως αποτελεί αυτοτελή ενότητα και θα εξεταστεί αργότερα, (ref: D.W.Patten, The biblical flood and the ie epoch, www.creationism.org/patten).

Συμπληρωματικά αναφέρω ότι η εξάπλωση του ανθρώπινου είδους και οι μετακινήσεις του ανά τον πλανήτη που αναφέρεις αποτελούν σημαντικές ενδείξεις οι οποίες μπορούν να συσχετιστούν με τις γεωλογικές / κλιματολογικές ανακατατάξεις. Αν αναλογιστούμε τις συνθήκες της εποχής των παγετώνων είναι νομίζω λογικό ο οποιουδήποτε επιπέδου πολιτισμός να διασωθεί μέσω μύθων και θρύλων από τους ανθρώπους που έζησαν σε σπήλαια για τουλάχιστον 70.000χρόνια. Θα επανέλθουμε και σε αυτό οπωσδήποτε, καθώς και στις βιβλικές αναφορές περί ακμής και παρακμής του ανθρώπινου είδους. Γενικά πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι στην ιστορία του πλανήτη η ακμή μας οφείλεται κυρίως στις συνθήκες που μας περιβάλλον και όχι μόνο σε εμάς. Υπήρξαν πολλές περίοδοι στην γεωλογική/κλιματολογική ιστορία όπου οι συνθήκες μπορούσαν να επιτρέψουν κάτι τέτοιο και αυτές είχαν διάρκεια πολλών χιλιάδων χρόνων.

Αυτά προς το παρόν, περιμένω σχόλια / παρατηρήσεις και θα επανέλθω
Through these city nightmares you'd walk with me And we'd talk of it with idealistic assurance That like these urban nightmares We'd blacken each other skies

Άβαταρ μέλους
fluke
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 433
Εγγραφή: 12 Ιαν 2005 21:12

Δημοσίευση από fluke » 28 Ιαν 2005 00:29

Επανήλθα..
Λοιπόν....συνεχίζω. Μέχρι στιγμής έχουμε καταλήξει στο ότι α) το δεδομένο λιώσιμο των πάγων δεν ευθύνεται (άμεσα τουλάχιστον) για κάποια βιβλική παγκόσμια καταστροφή πριν από 6000-12000, β) δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις (πέραν των βιβλικών κ.α. ιστοριών) για άνοδο της στάθμης της θάλασας σε τέτοια επίπεδα (1.000m).

Με βάση τα παραπάνω παραμένουν δύο ακόμα δεδομένα να εξεταστούν:

1. Να δημιουργήθηκε φαινόμενο παγκόσμιας εμβέλειας με άμεση συνέπεια ισχυρά παλιρροιακά κύματα που χτύπησαν ή χτυπούσαν για κάποιο χρονικό διάστημα τον πλανήτη το οποίο όμως θα ήταν χρονικά τέτοιο που δεν θα άφηνε σημάδια ορατά μετά από χιλιάδες χρόνια. Ένα τέτοιο γεγονός μπορεί μόνο να οφείλεται στην επιρροή κάποιων εξωγήινων σωμάτων (μετεωρίτης, κομήτης, αστεροειδής), ο οποίος πέρασε ξυστά ή έπεσε πάνω στη γη. Όπως αναφέρεται και στο σχετικό άρθρο http://www.e-telescope.gr/gr/cat08/art08_041203.htm αιτία για τη δημιουργία τέτοιων κυμάτων μπορεί να είναι και η πτώση τέτοιων σωμάτων αν και φαντάζομαι ότι το μέγεθός τους θα ήταν τέτοιο που και στη θάλασσα να έπεφτε θα μπορούσε να ανιχνευθεί σήμερα. Αν όμως αντί να πέσει πέρασε σε πολύ κοντινή απόσταση τι πιθανότητα υπάρχει να το ξέρουμε σήμερα? Αυτό είναι κάτι που δεν το γνωρίζω ακόμη και το ψάχνω.

Σ.Σ. στο θέμα της επιρροής των ουράνιων σωμάτων πάνω στις θαλάσσιες μάζες αναφέρεται εκτενώς ο D.W.Patten στο "The biblical flood and the ice epoch" (www.creationism.org/patten) το οποίο το βρήκα πλύ αξιόλογο σαν πηγή κυρίως λόγω του τρόπου προσέγγισης των θεμάτων.


2. Η τελευταία περίπτωση (και κατά τη γνώμη μου η πιθανότερη) είναι βιβλική καταστροφή να συνέβη αλλά σε προγενέστερη ημερομηνία (όπως λέει και η spirli), δηλαδή περίπου το 70.000π.χ. και να οφείλεται πιθανότατα στη έκρηξη του ηφαιστίου που έχει ήδη αναφερθεί. Η βιβλική αυτή καταστροφή είναι δυνατόν να προκάλεσε ένα "πυρηνικό χειμώνα", απόκρυψη της ηλιακής ακτινοβολίας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα, την κάθοδο της θερμοκρασίας και την σταδιακή μεν αλλά γρήγορη και άμεση είσοδο στην εποχή των παγετώνων. Βέβαια η συγκεκριμένη εκδοχή πάσχει όσον αφορά τις ιστορίες των κιβωτών ανά τον κόσμο (οι οποίες συνήθως έχουν happy end στην κορυφή κάποιου βουνού και όχι παγόβουνου) περιλαμβάνει όμως εκτεταμένες βροχές και παγκόσμια μεταστροφή του κλίματος με καταστροφικές συνέπειες για ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΕΠΙΠΕΔΟΥ πολιτισμό υπήρξε.


Τέλος θα ήθελα να θέσω λίγες σκέψεις - ερωτήματα:
Α. Παγκόσμιας κλίμακας κατακλυσμός (προκαλούμενος πιθανότατα από ηφαιστιακή έκρηξη μεγάλης κλίμακας) ακολουθούμενος από εποχή παγετώνων για 70.000 χρόνια. Τι είδους απόδειξη μνημείων / κτιρίων κλπ περιμένουμε να βρούμε μετά από κάτι τέτοιο?
Β. Αν σήμερα συνέβαινε κάτι τέτοιο τι θα έβρισκε μετά από 70.000 χρόνια ο επόμενος homo ......? Μήπως τους μύθους και τις δοξασίες κάποιων πρωτόγωνων φυλών αποκλεισμένων σε σπηλιές για χιλιάδες χρονιά με μνήμες από κάποιους που διασώθηκαν και προσπάθησαν μάταια να διασώσουν κάτι από τον πολιτισμό αυτό? Μόνο τα υπολείμματα των δορυφόρων μας ίσως μας προδώσουν. Πόσοι από εμάς ξέρουν να ανάψουν φωτιά χωρίς σπίρτα, αναπτήρα? Όλα από την αρχή!!!!
Γ. Ο σημερινός μας πολιστισμός έχει μια "γνωστή" ιστορία περίπου 12.000 χρόνων και ξεκινά με το τέλος της εποχής των πάγων. Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος ευδοκιμεί όταν υπάρχουν οι κατάληλες κλιματολογικές συνθήκες ενώ στις αντίθετες περιπτώσεις απλά επιβιώνει. Είναι νομίζω αφελές να πιστεύουμε ότι είμαστε οι πρώτοι "πολιτισμένοι" όταν στην ιστορία ενός πλανήτη με τουλάχιστον 4 μεγάλες εποχές παγετώνων, μικρότερες ενδιάμεσες και επίσης ενδιάμεσες μεσωπαγετωνικές που εμφανίζονται περιοδικά σύμφωνα με τον Milancovitch αλλά και ένα από τα ημερολόγια των Μάγιας που αναφέρεται σε περιόδους 40.000 ετών (μικρές παγετωνικές περίοδοι - Millankovitch).

Θα ήθελα σχετικά refs αν έχει κανείς για τις συγκρούσεις εξωγήινων σωμάτων στη την περίοδο 15.000-6.000 ή άλλα σχετικά info σχετικά με συγκλίνουσες τροχιές της γης με άλλα σώματα εκείνη την περίοδο.
Αυτά sorry για την πολυλογία.... :shock:
Through these city nightmares you'd walk with me And we'd talk of it with idealistic assurance That like these urban nightmares We'd blacken each other skies

Άβαταρ μέλους
Ostria
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 65
Εγγραφή: 20 Οκτ 2004 21:49

Δημοσίευση από Ostria » 16 Φεβ 2005 19:05

Καλησπέρα και από μένα! :D

Φίλε fluke βάζεις ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα.
Θα ήθελα σχετικά refs αν έχει κανείς για τις συγκρούσεις εξωγήινων σωμάτων στη την περίοδο 15.000-6.000 ή άλλα σχετικά info σχετικά με συγκλίνουσες τροχιές της γης με άλλα σώματα εκείνη την περίοδο
Το έχω ψάξει αρκετά αλλά άκρη δεν έβγαλα (η αλήθεια είναι ότι το έψαξα κυρίως σε σχέση με την μετακίνηση των "ινδοευρωπαϊκών" φυλών -άρα σε πολύ νεώτερη χρονολογία-)

Το πιό σημαντικό site που έχω βρει μέχρι στιγμής το έχω βάλει ξανά (εχει και χάρτη των γνωστών κρατήρων)

http://www.lpl.arizona.edu/SIC/impact_c ... romap.html

Στο Impact Cratering, Hazards μιλούν για τις πιθανότερες επιπτώσεις ανάλογα με το μέγεθος του μετεωρίτη.
http://www.unb.ca/passc/ImpactDatabase


Εξ ίσου καλό site με πολλά σημαντικά links είναι αυτό εδώ
http://www.barry.warmkessel.com/barry/4related.html#a3



Εγώ θα έλεγα να δούμε και κάτι άλλο. Οι παγκόσμιοι μύθοι γύρω από τον κατακλυσμό μιλούν για διαφορετικά φαινόμενα ανάλογα με την τοποθεσία
πχ. (παραδείγματα από την έρευνα που έκανε η φίλη Avallon σε άλλο site)

Το ιερό βιβλίο «Τσίλαμ Μπάλαμ» στο Γιοκατάν του Μεξικού αναφέρεται στη βύθιση της πατρίδας των Μάγιας μέσα σε σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείων ενώ η θάλασσα καταπόντιζε τα πάντα και εδώ μάλλον έχουμε αναφορά στην χαμένη Ατλαντίδα που ίσως θεωρείται πατρίδα των Μάγιας.
Στον «κώδικα της Δρέσδης» των Μάγιας υπάρχει ικονογραφημένο ένα φίδι στον ουρανό που ξερνάει χειμμάρους από νερό, παρουσιάζοντας έτσι την καταστροφή που έφερε ο κατακλυσμός.

Οι Αζτέκοι, στο ιερό βιβλίο τους «Ποπόλ Βουχ» το γένος των ανθρώπων
καταστρέφεται από τον κατακλυσμό για να αρχίσει η περίοδος του τρίτου ήλιου που είναι η σημερινή μας εποχή. Εκεί αναφέρεται ότι ο κατακλυσμός ήρθε από τα ανατολικά μέσα σε μαύρη βροχή και φοβερούς σεισμούς όταν θύμωσε ο θεός Ουρακάν.

Οι Ινδιάνοι του Αμαζονίου έχουν στην ανάμνησή τους μια μαύρη βροχή που κατέκλησε τα πάντα. Το ίδιο επιβεβαιώνουν οι Ινδιάνοι του Περού αφού προσθέσουν ότι η βροχή αυτή ξεπέρασε και τα πιο ψηλά βουνά.

Οι ινδιάνοι Μακένζι που κατοικούν στον Καναδά θυμούνται τον κατακλυσμό καθώς και μεγάλες κλιματικές αλλαγές με απότομη μεταβολή του καιρού από ανυπόφορη ζέστη σε δυνατό κρύο.

Οι Αραουκάνς της Χιλής στις παραδόσεις τους αποδίδουν τον κατακλυσμό σε έκρηξη ηφαιστείου και περιγράφουν πως οι άνθρωποι κατάφεραν να σωθούν όταν ανέβηκαν στο βουνό Θέγκ Θεγκ.

Οι ινδιάνοι Χόπι όμως μας δίνουν μια πιο καταστροφική περιγραφή του κατακλυσμού αναφερρόμενοι σε ολόκληρους καταποντισμούς ηπείρων.

Οι Εσκιμώοι της Αλάσκας και της Γροιλανδίας μας λένε ότι η γη πριν από τον κατακλυσμό έγειρε απότομα και από την μεγάλη πλημμύρα που ακολουθησε πνίγηκαν οι περισσότεροι άνθρωποι. []Είναι ασφαλώς μια μοναδική αναφορά σε μια πιθανή κλιση του γήινου άξονα ίσως μετά από σύγκρουση με κάποιο τεράστιο μετεωρίτη.[/b]

Οι Κινέζοι αναφέρουν μια παλιά χρυσή εποχή γεμάτη ευτυχία και μακροζωία. Ο μύθος του κατακλυσμού ξεκινάει με μια σύμπτωση απόψεων με το μύθο των Εσκιμώων. Και εδώ υπάρχει η σύμφωνη γνώμη για το ότι η γη έγειρε απότομα πριν απ’ τον κατακλυσμό και πως σώζεται μόνο ο Φα-Χε...

Οι κάτοικοι των Ιμαλαϊων στην Βίβλο του Ντυζάν αναφέρουν την σταδιακή καταστροφή και τον τελικό πνιγμό από τα νερά που κατέκλυσαν τα πάντα.



Και βέβαια όπως σημείωσα και στην πρώτη μου απάντηση, ο Πλάτωνας μιλάει για κατακλυσμό στην Θεσσαλία και ""εκπύρωση" στην Αιθιοπία.

Τι μπορεί να σημαίνουν όλες αυτές οι αναφορές;
Φοβεροί σεισμοί, καταποντισμοί, ηφαιστειακές εκρήξεις - μαύρη βροχή, έγυρε η γη :shock: ,αλλά οι δικές μας (δυτικές μυθολογίες) μιλούν μόνο για κατακλυσμό σαν να ήταν μία απλή βροχή που γέμισε με νερό την γη.

Μήπως λοιπόν, έχουμε μιά σημαντικότατη γεωλογική αναστάτωση που πιθανόν προκάλεσε τον κατακλυσμό; Αυτή θα μπορούσε να οφείλεται στην πτώση ενός μετεωρίτη ή στην έκρηξη ενός μεγάλου ηφαιστείου.

Μήπως ό,τι συνέβει, συνέβει στο άλλο ημισφαίριο (κάπου στον Ειρηνικό; ) και ενώ εκεί είχαν φοβερές καταστροφές, εμείς εδώ είδαμε μόνο τις μετέπειτα επιπτώσεις; (για την "γη που έγυρε" δεν μπορώ να πω τίποτα... βέβαια :? )
'' Χρη σιγάν ή κρείσσονα σιγής λέγειν '' Πυθαγόρας-.

Spirli
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 155
Εγγραφή: 06 Σεπ 2004 10:17

Δημοσίευση από Spirli » 22 Απρ 2005 19:08

Έλλειψα αρκετό διαστημα εκτος Ελλάδος και δεν ειχα την δυντότητα να συμμετάσχω.
Ωστοσο, μετά την παρέμβαση της Ostria τον Φεβρουάριο, βλέπω οτι η συζήτηση δεν προχώρησε και μάλλον το ενδιαφέρον εξαντλήθηκε ή εξαντλήθηκαν οι πηγές για τεκμηρίωση...
Θα παρακολουθήσω το θέμα για λίγο καιρό και μετά θα θεωρήσω ότι η συζήτηση ότι ήταν να προσφέρει το έδωσε.
Ευχαριστώ για την συμμετοχή σας.

Άβαταρ μέλους
Ostria
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 65
Εγγραφή: 20 Οκτ 2004 21:49

Δημοσίευση από Ostria » 09 Μάιος 2005 23:49

Ωπ! Εδώ είμαι! :D

Κράτα το ανοιχτό μήπως ενδιαφερθεί και κανένας άλλος!


Βρήκα ένα ενδιαφέρον πρόσφατο άρθρο

Scientists unravel 8,200-year-old climate riddle
April 23, 2005

Οι παλαιοωκεανογράφοι από το Southampton Oceanography Centre έριξαν φως στην συμπεριφορά του παγκόσμιου κλίματος πριν από 8.200 χρόνια. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε αυτή την εβδομάδα στο Nature, αποδεικνύουν ότι η ξαφνική πτώση που κράτησε 200 χρόνια δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φόρμα για σημερινό κίνδυνο ξαφνικής κλιματολογικής αλλαγής.

Ο καθηγητής Professor Eelco Rohling είπε:
"Αυτή η ξαφνική πτώση στην θερμοκρασία προκλήθηκε από πλημμύρα φρέσκου νερού μέσα στην θάλασσα Labrador όταν έσπασε ένα φράγμα πάγου. Η μεγάλη εισροή φρέσου επιφανεικακού νερού θα μείωσε την κίνηση του ΒορειοΑτλαντικού ρεύματος κατά 200 χρόνια. Σταδιακά το ρεύμα θα ξαναβρήκε τους παλιούς του ρυθμούς."



Το υπόλοιπο άρθρο εδώ
http://www.physorg.com/news3842.html
'' Χρη σιγάν ή κρείσσονα σιγής λέγειν '' Πυθαγόρας-.

Spirli
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 155
Εγγραφή: 06 Σεπ 2004 10:17

Δημοσίευση από Spirli » 10 Μάιος 2005 15:21

Ας μείνει ανοικτό και βλέπουμε...

Συνοπτικά το προβλημα της χρονολογισης ενός μεγάλου κατακλυσμού εστιάζεται στην χρονολόγιση μεγάλων γεω-κλιματολογικών αναστατώσεων (και της επίδρασης τους στην ανθρώπινη δραστηρίοτητα στον γεωγραφικό χώρο μας - Ανατολική Μεσόγειος / Μέση Ανατολή).
αυτό σημαίνει ότι - εφ' οσον τεκμηριωθουν οι γεω-κλιματικές συνθήκες που παράγουν κατακλυσμό - τότε οι αρχαίες περιγραφές προσλαμβάνουν ένα "διευρυμένο χρονολογικό πλαίσιο", ότι και να αυτό σημαίνει...

Επι του παρόντος, φέρνω μερικά περισσότερο εξειδικευμένα στοιχεία με προέλευση την "γενητική" έρευνα σε συνδυασμό με "κλιματολογικά" δεδομένα.
Τι προσπαθούν να μας δείξουν; Λένε ότι η κρίσιμη περίοδος της πλεον "πρόσφατης" μεταναστευτικής διαδρομής με βάση το "out-of-Africa via Asia" εντοπίζεται γεννητικά γύρω στο 55.000 π.χ.
Το ενδιαφέρον απο την δική μας σκοπιά εντοπίζεται στην περιγραφή των γεω-κλιματολογικών συνθηκών της εποχής που μας ενδιαφέρει....
Εντοπίζεται ιδιαίτερα σε κάτι μεταξύ 120.000 και 55.000 π.χ.

Το μεταφέρω στα αγγλικά:

The First Exit

Humans had to come out of Africa in the end, as all their primate relatives had - but the timing and the route, as always, were determined by climate swings.
There were two potential routes out of Africa, a northern and a southern, and the weather determined which was open at any particular time.
The one that was open, in turn, directed the explorers where to go next - north, or east.
Modern humans first left Africa over 120,000 years ago through an open northern gate. As we shall see, that first foray ended in disaster.
Their second, successful venture set them on a path through Asia to the south and east, already well worn by their predecessors.
Europe was bypassed and ignored until 50,000 years ago.

The unique patchwork of savannah and forest that is sub-Saharan Africa is effectively separated from the rest of the world by two sets of environmental gates and corridors. For the last couple of million years these corridors have acted like a huge livestock corral, with several gateways alternately open and closed. When one set of gates was open the other was usually closed.
One gate led north, over the Sahara to the Levant and Europe, while the other led east, across the mouth of the Red Sea to Yemen, Oman, and India.
Which gate was open depended on the glacial cycle and determined whether mammals, including humans, migrating from Africa went north to Europe or east to Asia .

Today, Africa is physically linked to the Eurasian continent by only one of these corridors, via the Sinai Peninsula in the north. Normally an unforgiving dry desert, the potential route through the Sahara and the Sinai to the rest of the world opens, like some science-fiction stargate, only when variations in the Earth's orbit and the tilt of its polar axis produce a brief episode of warming
This fleeting event in geological time happens only once every 100,000 years or so, when the Sun's heat causes a polar meltdown and a warm and humid global climate ensues .
The Sahara, Sinai, and the deserts of Australia grow lakes, become green, and flower in the short geological spring.
But because this warm interlude is so brief , the North African weather-gate can act as a deadly trap to migrants.

Geologists know the brief but marked warming of our planet’s surface, which opens up the gates of Eden, as an interglacial optimum .
These short lush spells contrast with the normally cold and dry glacial conditions of the Pleistocene .
We modern humans have had only two such glimpses of paradise during our time on Earth.
The most recent interglacial optimum was only about 8,000 years ago, and we are lucky to be still basking in the after-effects of its autumnal glow.
For perhaps a couple of thousand years the Sahara was grassland, and all kinds of game from the south spread throughout North Africa and across into the Levant .
Ironically, today's pollution-driven global warming is actually helping to stave off the inevitable relapse into the cooler, drier, more unstable conditions that have characterized most of our time on Earth.

We do not need the abundant scientific record of archaeology and climatic change to demonstrate the truth to us. We can see for ourselves by looking at the wonderful paintings and carvings on cliffs in the central Sahara region. Thousands of naturalistic images of extinct buffaloes, of elephants, rhinos, hippos, giraffes, ostriches, and large antelope, were painted and carved there 8,000 years ago. This colourful historical record has continued intermittently up to recent times. Later paintings tell us that the Saharan game disappeared over 5,000 years ago, to be replaced by camels.

So also during the previous interglacial 125,000 years ago , the first in our time on Earth, a brave band of pioneers headed north out of Africa and reached the Levant before the Saharan gate slowly shut (see: The extinction of the first Exodus) behind them.

This earlier interglacial, is known to scientists as the Eemian or Ipswichian, and came 125,000 years ago , soon after the birth of our human family. We know that early modern humans traveled out of the sub-Saharan Africa into North Africa and the Levant at a very early stage because their bones have been found in those places. In fact, the earliest remains of modern humans anywhere outside Africa – dated to between 90,000 and 120,000 years ago – were found in the Levant . The big question is whether they made a lasting impression there. From the genetic record, it looks as though they failed to do so .


The extinction of the first Exodus

Until the very early dates were confirmed for the first modern humans in the Levant, the out-of-Africa scientific camp assumed that the early northern exodus of modern humans there formed the nucleus from which Europeans and most Asians evolved. But there were basic flaws to these arguments.
The early trail of modern humans sadly petered out in the Levant around 90,000 years ago .
From climatic records we can see that there was a brief but devastating global freeze-up and desiccation 90,000 years ago that turned the whole of the Levant to extreme desert .

After the freeze, the deserted Levant was soon reoccupied but this time by other, more established residents of the region - our first cousins, the Neanderthals - who were presumably forced southward to the Mediterranean by glaciers advancing from the north .

We have no further physical evidence of modern humans in the Levant or in Europe for another 45,000 years, until the Cro-Magnon people made their appearance (as indicated by the presence of so-called Aurignacian stone technology) 45,000-50,000 years ago and successfully challenged the Neanderthals for their northern birthright .

Thus most authorities now accept that the first modern humans out of Africa must have died out in the Levant on the return of the dry glacial conditions that caused North Africa and the Levant to revert to extreme desert.

Trapped in the northern corridor by the Sahara, there was no way back for them and few places to take refuge . The gap of 50,000 years between the disappearance of the first modern Levantines and the subsequent invasion of Europe by Cro-Magnon man obviously raises serious doubts about the prevailing theory that the northern African exodus gave rise to Europeans . We shall now see why.

To help us to understand why many European archaeological and anthropological authorities argue that Europeans arose separately from a northern African exodus, we need to acknowledge that there may be a Eurocentric cultural agendum in what the northern exodus tries to explain. Most important is the lingering twentieth-century European conviction that the Cro-Magnons who moved into Europe no more than 50,000 years ago defined the beginning of our species as 'modern humans' in the fullest intellectual sense. This human epiphany, with its extraordinary flowering of art, manufacturing skills, and culture, is known to archaeologists rather dryly as 'the European Upper Palaeolithic'. For many of them, it was the creative explosion that heralded our coming of age as a sentient species. The magnificent cave paintings of Chauvet and Lascaux and the voluptuous, finely carved Venus figurines found throughout Europe date back to this culture.

The argument goes like this: if we ultimately came from Africa, and if this ancient artistic revolution that speaks so evocatively of abstract thought came from the Levant, then it is only a short walk from Egypt. Ergo, 'we Westerners' (for the proponents of this view are all European by origin) must have come from North Africa.
The northern route is thus, for many experts, the conceptual starting point for out-of-Africa migrations.
Later in the map we shall see how it is logically impossible that Europeans were the first 'fully modern humans', and how it was that Africans were fully modern, singing, dancing, painting humans long before they came out of their home continent.

There are other real problems, however, in explaining how the sub-Saharan ancestors of Europeans could have got out through North Africa at that time. For a start, with an impassable Sahara Desert in the way for most of the past 100,000 years, any late North African invasion of Europe could only have come from a green refuge left in North Africa, such as the Nile Delta, after the interglacial from over 100,000 years ago . The Europeans could not have come directly from sub-Saharan Africa 45,000 – 50,000 years ago unless they floated all the way down the Nile on logs – which the genetic story denies.


European origins

As we have seen, the teasing issue of European origins is not just a matter of whether the future Europeans migrated out of Africa separately from the future Asians and Australians, or of just burying the myth that they were the first humans to show modern behavior. It is more than that. Where did their extraordinary flowering of culture originate? Was it entirely homegrown, or was it imported? Why do some archaeologists argue for several different early cultural inputs to Europe in the period between 20,000 and 50,000 years ago - even one from the East? It can be argued that there are precise male and female genetic markers, which parallel two different cultural waves that flowed in succession over the European archaeological record of the 25,000 years leading up the Last Glacial Maximum. These reveal that an 'Eastern' origin was no wild guess.

The ancestors of Europeans, the N (or Nasreen) clan, belonged to one of the first branches off the single exodus shoot which arrived in southern Arabia perhaps 80,000 years ago. In spite of this secure position at the root of the Asian maternal genetic tree, the Europeans' ancestors had to wait tens of thousands of years in South Asia. They waited until at least 50,000 years ago, when a moist, warm phase greened the Arabian Desert sufficiently to open the Fertile Crescent and allowed them to migrate northwestwards towards Turkey and the Levant. Such constraints had not affected their cousins - the vanguard of beachcombers who pressed on round the Indian Ocean coast to Southeast Asia and Australia. They arrived in Australia over 60,000 years ago, long before Europe was colonized.

From an Asian point of view, Europe is an inaccessible peninsula jutting out northwest from the Old World, a geographical cul-de-sac. Genetically as well as geographically, Europeans are, similarly, a side-branch of the out-of-Africa human tree. Because the first non-African modern humans were Asians, 'peninsular Europe' was more likely to have been a recipient and beneficiary of the seeds of the earliest Upper Paleolithic cultural innovations rather than their homeland. From this perspective it deconstructs the archaeological/anthropological myth of a major human biological revolution defined in Europe and the Levant, with everyone else in the world following the European lead.


The Fertile Crescent corridor opens

Our maternal gene tree suggests ultimately a 50,000-year-old South Asian origin for our oldest European founders. To arrive further north in Anatolia over 50,000 years ago they would have had to skirt the Libyan and Arabian Deserts, using the Fertile Crescent as a corridor. Given the rather generous margins of error on the molecular clock, for that trek up from the Zagros Mountains and Gulf marshes in south-west Iran, we should look at their migration from the perspective of climatic opportunity which, like the rings on a tree, gives us the most accurate dating. The Fertile Crescent corridor was dry, and was closed during much of the last 100,000 years, opening only briefly during climatic improvements called 'interstadials'.

Between 55,000 and 65,000 years ago the world went through a period of almost unremitting cold and dryness. During this time the Fertile Crescent corridor was shut. Then, from 56,000 years ago onwards, there followed in quick succession a run of four warm and wet periods. The last of these, 51,000 years ago, was the warmest and most prolonged, lasting nearly 5,000 years. In fact, so warm and wet was this interstadial that the Indian monsoon was even wetter than it is today, and so, apart from the opening of the Fertile Crescent corridor, dry areas of the Levant such as the Negev Desert became potentially habitable for our Upper Paleolithic tool-makers. If there was ever a time for us to multiply in South Asia and spread up to the Levant, this was it. The climatic and archaeological clock timings converge on the lush period between 45,000 and 50,000 years ago. So it looks as though the molecular clock's timing for the arrival of the earliest daughter lines of Nasreen and their families in the Levant is not far off.


Europe's Asian roots

This trip through genetic and human time has suggested two extraordinary conclusions: first, that the Europeans' genetic home-land was originally in South Asia in the Pakistani Gulf region over 50,000 years ago; and second, the Europeans' ancestors followed a corridor from the Gulf through Kurdistan, known as the Fertile Crescent, which opened 51,000 years ago, allowing movement up through Turkey and eventually to Bulgaria and Southern Europe. This seems to coincide with the Aurignacian cultural movement into Europe. The second early route from South Asia to Europe may have been up the Indus into Kashmir and on to Central Asia, where perhaps more than 40,000 years ago hunters first started bringing down game as large as mammoths. Some of these hunters with their elaborate technical skills may then have moved westward across the Urals to European Russia and on to the Czech Republic and Germany. A more conservative view of this eastern invasion might be that the Trans-Caucasus, rather than Central Asia, was the earliest route of modern human entry into Russia.


U5: The fifth daughter of Europa


Perhaps the most stunning conclusion of many reached in this comprehensive review of European maternal genetic prehistory is the identification and dating of Europe's first founder line, U5. Initially it was only U5, a genetic great-granddaughter of one of the four main Levantine founders, who moved into Europe. The Europa clan is characteristic of the Near East and Europe. In spite of its antiquity, it is not found in East Asia, being confined to the Levant and the Gulf western Central Asia, countries round the Mediterranean, and Europe, with an ancient daughter branch, U2i, in India. The clan as a whole has an antiquity of over 50,000 years in the Near East. According to the molecular clock, our fifth daughter of Europa, U5, also dates back 50,000 years and represents by far the earliest line to enter Europe, 15,000 years before the next European founder line. But how it is that Europa's genetic signal spread to the Near East and, through her daughter U5, on to Europe, from 54,400 to 50,000 years ago, when the archaeological dates for the Upper Paleolithic first appearing in the Levant, and then the earliest Aurignacian in Bulgaria, are respectively only 47,100 and 46,000 years? This difference can be explained by a systematic under-recording of radiocarbon dates for any age over 40,000 years, giving a ceiling effect.

Although U5 apparently had her origins in the Near East at roughly the same time as her entry into Europe, her descendants are found there now only in a restricted area in minorities living mainly in Turkey and the Trans-Caucasus region of Turkey and Iran. These minorities include the Turks, Armenians, Azerbaijanis, and Kurds, all of whom still live within the ancient limits of the Fertile Crescent that stretches from Turkey and the Trans-Caucasus southeast along the Zagros Mountains through Iraq and Iran. The Fertile Crescent co-extends with Kurdistan, finally forming a corridor parallel to but north of Mesopotamia, running towards the coast of the Arabian Gulf and thus linking the Levant with the Indian Ocean. Significantly, U5 is almost absent from Arabia, apparently denying those peoples' ancestors as the primary source population for the first Aurignacian colonization of Europe.

Do we have any genetic trail that exactly fits the rapid movement of the Aurignacian tool-makers, westward within central Europe, taking them to the Pyrenees and Spain by 40,000 years ago? Although U5 is now ubiquitous in Europe, we do know that the oldest Europa great-granddaughter, U5a, dating from around 40,000 years ago, is commonest in the Basque country of northern Spain. One of the only European refuges during the last ice age, the Basque region managed to preserve more of its original genetic diversity than did other parts of Western Europe.

U5 is thus the one surviving Europa daughter line that identifies the first European ancestors up to 50,000 years ago, and is an ancestral type shared with Armenians, Turks, Azeris, and Kurds. What do we know of her family, where did she come from, and who were her sisters? Inspection of the gene-line tree gives us a genealogy that we can recount in biblical style:

Ψ Europa was genetic daughter of R ('Rohani'),
Ψ who was genetic daughter of Nasreen,
Ψ who was the genetic daughter of the out-of-Africa L3.

By what route, however, did the Europa maternal clan arrive in the Levant, and where was her daughter U5, who colonized Europe, born? Both the N ('Nasreen') and Rohani root types are unknown except in South Asia, where Nasreen root types are found at low rates and Rohani is found in great variety. Most Rohani types in India are found nowhere else, and the great diversity of Rohani in India allows us to estimate when her line began to expand. This was at least 55,000 years ago, thus predating the arrival of Rohani's daughter Europa in the Levant and making a strong case for South Asia as the ultimate ancestral home of European lines. Even this expansion date is likely to be an underestimate of the age of the Rohani clan. Rohani may well be older than 55,000 years in Asia: much older estimates of the ages of two Asian subgroups of Rohani have been obtained in China.

Genetic continuity and Last Glaciation


Can the genetic record tell us more about the ebb and flow of populations in the real human sense of where they came from and went to, rather than the inferred cultural picture of what they were doing, as the cold grip of the ice took hold? Genetic tracing can and does fit the archaeological record of that time rather nicely, but it also tells us something much more relevant and general to European roots: that 80 per cent of modern European lines are essentially derived from ancestors who were present in Europe before the Big Freeze.

An important European maternal clan 'HV' spread from Eastern into Northern and Western Europe, perhaps heralding the beginning of the Early Upper Paleolithic 33,000 years ago. The HV clan is now widespread and fairly evenly distributed in Europe. H is the single, commonest line of all. It was not always so, and a specific sister cluster of the H clan, V, who were probably born in the Basque country, tells us why. The archaeology shows us how the southwestern refuge of the Basque country drew cultures and presumably people down from northwest Europe during the lead-up to the Ice Age.
Since Western Europe is separated from Italy by mountains, we would expect the reverse process after the Ice age as people re-expanded again from the Basque country and north along the Atlantic coast. This is exactly the picture left by the post-glacial spread of the maternal subgroup V, which has its highest frequency, diversity, and age in the Basque country, falling off as one goes north and only present in rather low frequencies in Italy. V arose in the Basque country shortly after the LGM. Her pre-V ancestor has been dated to 26,400 years ago, long before the LGM. Pre-V is still found farther east in the Balkans and Trans-Caucasus, consistent with her ultimate eastern origin. Even the post-glacial dates of expansion of V (16,300 years in the west) fit this scenario. Exactly the same pattern was seen for the Y-chromosome marker Ruslan, who we saw had moved into northern Europe from the east and found his home in Northern and Western Europe. The present-day picture shows Ruslan at his maximum frequency of 90 per cent in the Spanish Basque country, with the next-highest rates in Western and Northern Europe.

Italy, on the other hand, capped as it is by the Alps, was less a refuge for northern populations than a temperate region of continuous occupation by Mediterranean folk present from before the LGM. This is reflected again in the high proportion (over one-third of the total) of persisting preglacial mtDNA lines found in that region.

We can see from these examples that the refuge zones are characterized by dramatic expansions of lines born locally in the refuge zones during the LGM, and also by high rates of persisting lines left over from the preglacial period. The latter pattern is certainly a feature of the Ukraine refuge, which as predicted by the archaeology retains 31 per cent of its preglacial maternal lines. A slightly less convincing case can be made for south-eastern Europe and the Balkans, which retained 24–26 per cent of preglacial lines.

It should be clarified that just because 20–34 per cent of modern European mtDNA lines have been retained from before the LGM, that does not mean that the rest of the lines found today had to have entered Europe from outside after the LGM. No, they were mostly locals. Of all modern European lines, 55 per cent originated in the period just after the ice age (the Late Upper Paleolithic) but these, like the V haplogroup, probably derived from pre-existing European lines and simply reflect the post-glacial re-expansions from the refuges – in other words, new shoots off an old stock. Real fresh immigration into Europe from the Near East during the Neolithic period (from 8,000 years ago onwards) perhaps accounts for only 15 per cent of modern lines.

An interesting recent discovery about the genetic make-up of the south-eastern European region has to do with Y chromosome markers in Romania. The Carpathian Mountains were glaciated during the Ice Age and thus formed an effective, jagged barrier between southeastern Europe and the regions bordering the Black Sea. This barrier splits Romania in two from top to bottom. Without their ice, the Carpathians hardly constitute an insurmountable physical barrier today, but they still mark a clear genetic boundary. This is revealed by Y-chromosome markers characteristic of north-eastern Europe and the Ukraine occurring at higher rates to the east of the Carpathians, while the markers more characteristic of Central Europe are found to the west. But this micro-regional boundary is very much obscured by the great dominance of the main Eastern European Y lineage M17, which may characterize the original preglacial Eastern Gravettian intrusions from the east. This lineage is found at very high rates throughout Eastern Europe – from Poland, through Slovakia and Hungary, to the Ukraine. M17 is still found at high frequencies among the Slavic peoples of the Balkans, which could support the existence of the Balkan ice-age refuge.

Again, in Northern Asia, the genetic record tells us that these hardy hunters of the permafrost retained some of their ancient maternal lines from before the LGM, and that there were subsequent expansions of certain subgroups after the thaw. MtDNA lines A, C, and Z are characteristic of North Asia, while D also extends farther south in China. Of these lines, A clearly survived from well before the LGM, as did various M and N lines. Then there was a gap of 10,000 years until about 17,000 years ago, before the re-expansion of lines such as variants of D, A, C, and finally Z.

The genetics of North and Central Asia has simply confirmed what we might expect from the archaeology: when it got cold, the hunters of the Mammoth Steppe shrank in range and hunkered down, and when it got warm again they bounced back and re-expanded. The more interesting questions are what they looked like, and who their closest local descendants are today. Why and when did Mongoloids become the dominant types throughout most of Asia and the Americas? Does the genetic story tell us anything that cannot be inferred from the archaeological record?

Big Freeze – ice, lakes and deserts

As the Palaeolithic clock rolled on towards 20,000 years ago, however, events in the Earth’s spin axis and influences on its orbit hundreds of millions of kilometers away from our planet took tighter hold. Three great heavenly cycles of the solar system moved into a conjunction that ensured a minimum of the Sun’s heat reached the northern hemisphere during summer. The weather became colder, and the recurrent brief warm periods, or interstadials, which had characterized the period of 30,000–50,000 years ago, just stopped. It was these warm periods and their summer sunshine that had helped to melt the accumulated northern ice and prevent the ice caps from advancing across Scandinavia into Northern Europe. Now, the ice caps were able to expand in the north. The sea level started to fall again, eventually by 130 metres (430 feet). In short, the Earth was approaching its most recent ice age, or glaciation. (There had been quite a bit of ice on and off for the previous 100,000 years, and archaeologists tend to call the height of the Big Freeze the Last Glacial Maximum, or LGM for short, rather than an ice age.)

The LGM and its aftermath saw far more dramatic disruption and movement of northern human populations than at any time since. A glance at the world climate map around 18,000 years ago begins to give us the reason why. Huge areas of land became totally uninhabitable. For a start, the ice caps, some of them 5 km (3 miles) thick, clearly prevented the land they covered from being occupied. These white sheets were not laid evenly across the northern hemisphere. In Europe they mainly affected the central and northwestern regions. The British Isles, then part of the European mainland, were frozen down as far as Oxford in the south. Scandinavia will forever bear the scars of the glaciers in its lakes and fjords and in the crustal depression now known as the Baltic Sea. Northern Germany, Poland, and the Baltic states bore the southern edge of the ice sheet, which extended north-east around the Arctic Circle across Finland and Karelia, into Archangel, and as far as the northern Urals.
Farther south in Europe, mountainous regions such as the Pyrenees, the Massif Central, the Alps, and the Carpathians were ice-bound. As we shall see, however, Eastern Europe came off rather more lightly than the west. Asia fared rather better than Europe. Most of North and Central Asia remained ice-free. Just to the eastern side of the Urals, a large cap covered the Tamyr Peninsula and spread some way to the south. The other part of the continent which could have sported an ice cap was the huge Tibetan Plateau much farther south, its great elevation making it a very cold place. Even here there is some doubt of the extent of ice cover, since surprising forensic evidence of the presence of humans in Tibet dates back to the LGM.

North America was particularly severely affected, with Canada, the Great Lakes, and the north-eastern states – in other words the entire northern two-thirds of the continent – weighed down by two massive ice sheets that connected on the east with the Greenland ice cap. Alaska, on the other hand, was then connected to Siberia by a huge ice-less bridge of now submerged land, Beringia, and to some extent shared Asia’s freedom from ice. The largest of the two American ice sheets, the Laurentide in the east, left its vast imprint as a deep dent in the Earth’s crust in the form of the great inland sea now known as Hudson Bay.

In some places, in both Eurasia and America, huge lakes (known as periglacial lakes) surrounded the ice caps. The best-known remnants of these lakes are the Great Lakes of North America. The ice sheets themselves were not static, but flowed like the glaciers they were. Not only did these frozen rivers grind out new valleys and fjords, they also obliterated much evidence that humans had ever lived in the north.

Ice was not the only barrier to human occupation during the big freeze. The world’s deserts expanded to an even greater extent. Around the ice caps, huge regions of North Eurasia and America became polar desert in which only the hardiest of plants and animals could survive.
In Europe, the polar desert stretched east from the southern edge of England and due east across northern Germany, to the south of the Finno-Scandinavian ice sheet. The whole of the region from the Levant and the Red Sea to Pakistan, normally pretty dry, became a continuous extreme desert. Southern Central Asia, from Turkmenistan and Uzbekistan by the Caspian Sea in the west, through Xinjiang (north of Tibet), to Inner Mongolia in the east became continuous desert either side of the 40th parallel. This desert, which effectively replaced Guthrie’s Mammoth Steppe heartland, also split North and northern Central Asia from the whole of East and Southeast Asia.


Ice Refugees


Africa’s human population suffered, as their forebears always had during every big freeze of the previous 2 million years. The Sahara expanded to cover the whole of North Africa; the Kalahari spread over most of south-west Africa; dry, treeless grasslands covered most of continent south of the Sahara. The great rainforests of Central and West Africa shrank into small islands in Equatorial Central Africa and the southern parts of the West African Guinea coast. In East Africa, the expansion of the dry savannah again separated humans in East Africa from those in South Africa. Only scrubby refuges surrounded by dry grassland were left as islands for the hunter-gatherers.

With North and Central Europe taking the lead along with America in building ice castles, we might wonder what happened to anatomically modern Europeans. Did they all leave or die, to be replaced later with another batch from the Middle East? Our cousins the Neanderthals had already disappeared 10,000 years before the Ice Age (Last Glacial Maximum - LGM). Well, the archaeological record tells us that the pre-LGM Europeans hung on in there, but as happened in Africa, their range contracted southward to three or maybe four ice-age temperate zones. The genetic trail also tells us an enormous amount about the origins and human composition of these glacial refuges, but first we shall go into the archaeological record to paint in some background.

Most of Northern Europe was unoccupied at the LGM.
There were three main refuge areas of Southern Europe to which the Paleolithic peoples of Europe retreated.
From west to east, the first consisted of parts of France and Spain either side of the Pyrenees, in the Basque country, characterized by the finely knapped stone ‘leaf points’ of the Solutrean culture (named after a French village called Solutre). Receiving, perhaps, their technologies from northwest Europe, this southwestern refuge was culturally distinct from other southern refuges, whose stone technology is described more generally as Epi-Gravettian.
The second refuge area was Italy, with more or less continuous local occupation.
The third was the Ukraine, a large area north of the Black Sea defined by two great rivers, the Dnepr and the Don, and separated from the rest of Southern Europe by the Carpathian Mountains, which were partially glaciated at the LGM.

Two other regions of Central Europe have some claim to small-scale occupation at the LGM. These were western Slovakia, just south of the Carpathians, and the Dnestr River basin of Moldavia, just east of the Carpathians on the north-west coast of the Black Sea.
The Eastern European sites were home to the final flowering of the Upper Paleolithic mammoth culture. As the LGM reached its climax, one focus of activity shifted away from western Slovakia, mainly eastward towards Moldavia and the Ukraine, but also south into Hungary. It is in the Ukraine and farther north up the rivers Dnepr and Don into the Russian plain, however, where we find the best record of continuous human occupation – even expansion – in Eastern Europe during the Big Freeze.


Northern Asia in the cold

The Himalayas grew an ice cap, and deserts expanded in the band round the 40th parallel and to the south, in Central Asia, during the LGM. The population of southern Central Asia was severely reduced, although probably not completely wiped out – at least in Tibet if not elsewhere. This may have effectively separated South, East, and Southeast Asia from Central and North Eurasia, but it does not mean that life stopped in the centre and the north. During the LGM, the permafrost boundary extended down to about the 50th parallel. Permafrost did not prevent human occupation of the steppe tundra. There is even evidence of human activity north of the permafrost line at the LGM, particularly in the Russian plain and also further north-east in Talitskogo, Siberia. Hunter-gatherers of southern Siberia continuously occupied some sites, especially Afontova Gora on the Yenisei River, developing their own unique southern Siberian culture. Strips of steppe tundra and forest steppe, rich in large herbivores, still stretched eastward from the Russian plain through to north-eastern Siberia. In spite of the severe weather extremes, there were rich pickings for those hunters who could adapt. And they did, as is shown by evidence from scattered archaeological sites in those areas that date to this period.


European origins

As we have seen, the teasing issue of European origins is not just a matter of whether the future Europeans migrated out of Africa separately from the future Asians and Australians, or of just burying the myth that they were the first humans to show modern behaviour. It is more than that. Where did their extraordinary flowering of culture originate? Was it entirely homegrown, or was it imported? Why do some archaeologists argue for several different early cultural inputs to Europe in the period between 20,000 and 50,000 years ago - even one from the East? It can be argued that there are precise male and female genetic markers, which parallel two different cultural waves that flowed in succession over the European archaeological record of the 25,000 years leading up the Last Glacial Maximum.
These reveal that an ‘Eastern’ origin was no wild guess.


The ancestors of Europeans, the N (or Nasreen) clan, belonged to one of the first branches off the single exodus shoot which arrived in southern Arabia perhaps 80,000 years ago. In spite of this secure position at the root of the Asian maternal genetic tree, the Europeans' ancestors had to wait tens of thousands of years in South Asia. They waited until at least 50,000 years ago, when a moist, warm phase greened the Arabian Desert sufficiently to open the Fertile Crescent and allowed them to migrate northwestwards towards Turkey and the Levant . Such constraints had not affected their cousins - the vanguard of beach-combers who pressed on round the Indian Ocean coast to Southeast Asia and Australia. They arrived in Australia over 60,000 years ago, long before Europe was colonized.


From an Asian point of view, Europe is an inaccessible peninsula cutting out north-west from the Old World, a geographical cul-de-sac. Genetically as well as geographically, Europeans are, similarly, a side-branch of the out-of-Africa human tree. Because the first non-African modern humans were Asians, 'peninsular Europe' was more likely to have been a recipient and beneficiary of the seeds of the earliest Upper Palaeolithic cultural innovations rather than their homeland. From this perspective it deconstructs the archaeological/ anthropological myth of a major human biological revolution defined in Europe and the Levant, with everyone else in the world following the European lead.



The Fertile Crescent corridor opens


Our maternal gene tree suggests ultimately a 50,000-year-old South Asian origin for our oldest European founders. To arrive further north in Anatolia over 50,000 years ago they would have had to skirt the Libyan and Arabian Deserts, using the Fertile Crescent as a corridor. Given the rather generous margins of error on the molecular clock, for that trek up from the Zagros Mountains and Gulf marshes in south-west Iran, we should look at their migration from the perspective of climatic opportunity which, like the rings on a tree, gives us the most accurate dating. The Fertile Crescent corridor was dry, and was closed during much of the last 100,000 years, opening only briefly during climatic improvements called 'interstadials'.[/color:f7eca89461]


[color=red:f7eca89461]Between 55,000 and 65,000 years ago the world went through a period of almost unremitting cold and dryness. During this time the Fertile Crescent corridor was shut. Then, from 56,000 years ago onwards, there followed in quick succession a run of four warm and wet periods. The last of these, 51,000 years ago, was the warmest and most prolonged, lasting nearly 5,000 years. In fact, so warm and wet was this inter-stadial that the Indian monsoon was even wetter than it is today, and so, apart from the opening of the Fertile Crescent corridor, dry areas of the Levant such as the Negev Desert became potentially habitable for our Upper Palaeolithic tool-makers. If there was ever a time for us to multiply in South Asia and spread up to the Levant, this was it. The climatic and archaeological clock timings converge on the lush period between 45,000 and 50,000 years ago. So it looks as though the molecular clock's timing for the arrival of the earliest daughter lines of Nasreen and their families in the Levant is not far off.[/color:f7eca89461]

[color=blue:f7eca89461]Europe's Asian roots


This trip through genetic and human time has suggested two extraordinary conclusions:
first, that the Europeans' genetic home-land was originally in South Asia in the Pakistani Gulf region over 50,000 years ago; and
second, the Europeans' ancestors followed a corridor from the Gulf through Kurdistan, known as the Fertile Crescent, which opened 51,000 years ago, allowing movement up through Turkey and eventually to Bulgaria and Southern Europe . This seems to coincide with the Aurignacian cultural movement into Europe.
The second early route from South Asia to Europe may have been up the Indus into Kashmir and on to Central Asia, where perhaps more than 40,000 years ago hunters first started bringing down game as large as mammoths. Some of these hunters with their elaborate technical skills may then have moved westward across the Urals to European Russia and on to the Czech Republic and Germany.
A more conservative view of this eastern invasion might be that the Trans-Caucasus, rather than Central Asia, was the earliest route of modern human entry into Russia.


Europa clan

Perhaps the most stunning conclusion of many reached in this comprehensive review of European maternal genetic prehistory is the identification and dating of Europe's first founder line, U5. Initially it was only U5, a genetic great-granddaughter of one of the four main Levantine founders, who moved into Europe. The Europa clan is characteristic of the Near East and Europe. In spite of its antiquity, it is not found in East Asia, being confined to the Levant and the Gulf western Central Asia, countries round the Mediterranean, and Europe, with an ancient daughter branch, U2i, in India. The clan as a whole has an antiquity of over 50,000 years in the Near East. According to the molecular clock, our fifth daughter of Europa, U5, also dates back 50,000 years and represents by far the earliest line to enter Europe, 15,000 years before the next European founder line. But how it is that Europa's genetic signal spread to the Near East and, through her daughter U5, on to Europe, from 54,400 to 50,000 years ago, when the archaeological dates for the Upper Palaeolithic first appearing in the Levant, and then the earliest Aurignacian in Bulgaria, are respectively only 47,100 and 46,000 years? This difference can be explained by a systematic under-recording of radiocarbon dates for any age over 40,000 years, giving a ceiling effect.


Although U5 apparently had her origins in the Near east at roughly the same time as her entry into Europe, her descendants are found there now only in a restricted area in minorities living mainly in Turkey and the Trans-Caucasus region of Turkey and Iran. These minorities include the Turks, Armenians, Azerbaijanis, and Kurds, all of whom still live within the ancient limits of the Fertile Crescent that stretches from Turkey and the Trans-Caucasus south-east along the Zagros Mountains through Iraq and Iran. The Fertile Crescent co-extends with Kurdistan, finally forming a corridor parallel to but north of Mesopotamia, running towards the coast of the Arabian Gulf and thus linking the Levant with the Indian Ocean. Significantly, U5 is almost absent from Arabia, apparently denying those peoples' ancestors as the primary source population for the first Aurignacian colonization of Europe.

Do we have any genetic trail that exactly fits the rapid movement of the Aurignacian tool-makers, westward within central Europe, taking them to the Pyrenees and Spain by 40,000 years ago? Although U5 is now ubiquitous in Europe, we do know that the oldest Europa great-granddaughter, U5a, dating from around 40,000 years ago, is commonest in the Basque country of northern Spain. One of the only European refuges during the last ice age, the Basque region managed to preserve more of its original genetic diversity than did other parts of Western Europe.

U5 is thus the one surviving Europa daughter line that identifies the first European ancestors up to 50,000 years ago, and is an ancestral type shared with Armenians, Turks, Azeris, and Kurds. What do we know of her family, where did she come from, and who were her sisters? Inspection of the gene-line tree gives us a genealogy that we can recount in biblical style: Europa was genetic daughter of R ('Rohani'), who was genetic daughter of Nasreen, who was the genetic daughter of the out-of-Africa L3. By what route, however, did the Europa maternal clan arrive in the Levant, and where was her daughter U5, who colonized Europe, born? Both the N ('Nasreen') and Rohani root types are unknown except in South Asia, where Nasreen root types are found at low rates and Rohani is found in great variety. Most Rohani types in India are found nowhere else, and the great diversity of Rohani in India allows us to estimate when her line began to expand. This was at least 55,000 years ago, thus predating the arrival of Rohani's daughter Europa in the Levant and making a strong case for South Asia as the ultimate ancestral home of European lines. Even this expansion date is likely to be an underestimate of the age of the Rohani clan. Rohani may well be older than 55,000 years in Asia: much older estimates of the ages of two Asian subgroups of Rohani have been obtained in China.

Απάντηση