ΕΓΕΙΡΕΣΘΕ

Μικρά και μεγάλα γεγονότα, γνωστές και άγνωστες πτυχές της ιστορίας, από την προϊστορία και την αρχαιότητα μέχρι σήμερα
Απάντηση
Άβαταρ μέλους
fluke
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 433
Εγγραφή: 12 Ιαν 2005 21:12

Δημοσίευση από fluke » 04 Ιαν 2006 11:56

Ποσειδώνα συμφωνώ σχεδόν απόλυτα.. καθώς ναι μεν δεν είχαμε τις βαρβαρότητες άλλων λαών, όμως τόσο η παιδεραστεία, ομοφυλοφιλία όσο και ο μηδενισμός της γυναίκας και η δουλεία ήταν κοινωνικά αποδεκτά φαινόμενα και κοινή πρακτική.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι είμαστε τόσο χάλια σε σχέση με άλλους λαούς. Έχω ζήσει πολλά χρόνια έξω και έχω άποψη για το πως λειτουργούν άλλοι λαοί. Η ουσιαστική μας διαφορά με τον υπόλοιπο κόσμο (κατά τη γνώμη μου) είναι το πολύ ισχυρό "εγώ" που έχουμε σαν άτομα και το οποίο δεν διατιθέμεθα να θυσιάσουμε για τίποτα και για κανένα. Αυτό δεν μας αφήνει να λειτουργήσουμε μαζί με άλλους αλλά μας κάνει να νομίζουμε ότι θα τα κάνουμε όλα μόνοι μας και πολλές φορές το πετυχαίνουμε.

Αντίθετα έξω ο κόσμος είναι πιο χειραγωγημένος, κατευθύνεται πιο έυκολα και μπαίνει σε καλούπια λειτουργόντας πιο ομαδικά.
Αν μπορούσαμε να συνδυάσουμε την ισχυρή εγωκεντρική προσωπικότητα μας με στοιχεία οργανωτικά κυρίως άλλων λαών θα είμασταν υπερδύναμη. Αλλά δεν μπορείς να τα έχεις όλα....
Through these city nightmares you'd walk with me And we'd talk of it with idealistic assurance That like these urban nightmares We'd blacken each other skies

Άβαταρ μέλους
Litsa
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 152
Εγγραφή: 06 Οκτ 2005 18:05

Δημοσίευση από Litsa » 04 Ιαν 2006 12:16

smartboy έγραψε: Εγειρεσθε ο σκοπος ειναι ιερος μαγκες!
Και πως γίνεται αυτό ?
Ποιός είναι ο σκοπός δηλαδή ?

Και γω σου λέω φίλε smartboy πως είσαι (είμαστε)
εγκλωβισμένος σε πολλές "παραμύθες".

Μια παραμύθα είναι η ωραιοποίηση του αρχαίου κόσμου.
Αν εξαιρέσουμε τους λίγους πλούσιους και αριστοκράτες
όλοι οι υπόλοιποι ζούσαν το ίδιο δύσκολα όσο και οι υπήκοοι
του Βυζαντίου και οι σκλάβοι του Φαραώ και οι Εβραίοι του Σολομώντα.

Οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν έδωσαν κάτι τις για τους επόμενους
αλλά κυρίως δουλειά στους αρχαιολόγους και φύλακες μουσείων.

Δεν υποτιμώ την αξία της ελληνικής φιλοσοφίας και των ανεπανάληπτων
ιστορικών έργων του Θουκυδίδη του Διόδωρου και άλλων αλλά
αυτό που μου έμεινε διαβάζοντας Θουκυδίδη είναι η σφαγή των Μηλίων 416 π.χ.
όπου οι σουπερ πολιτισμένοι και φιλοσοφημένοι Αθηναίοι διέπραξαν (*)
αδιαφορώντας για την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης την ώρα που
μαθαίνουμε ότι ο πολιτισμός τους εκινείτο γύρω από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Άλλα λόγια να αγαπιώμαστε δηλαδή .


ΥΓ
(*) Κάπως έτσι σφάζουν και οι Ιρακινοί , για άλλους λόγους φυσικά.

epiktitos
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 103
Εγγραφή: 09 Μαρ 2004 20:09

Δημοσίευση από epiktitos » 04 Ιαν 2006 18:40

Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ:ΘΑ ΤΟ ΛΕΓΑΝ ΔΟΥΛΕΣ ΝΟΜΙΖΕΤΑΙ;ΕΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΟΥΤΕ ΡΩΜΑΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ.

ΠΛΗΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ.
epiktitos Ο ΝΟΩΝ.....ΝΟΕΙΤΩ

MARD!
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 636
Εγγραφή: 09 Αύγ 2005 02:39

Δημοσίευση από MARD! » 05 Ιαν 2006 03:24

ΠΟΣΕΙΔΩΝ έγραψε:Όχι MARD εδώ κάνεις πολύ μεγάλο λάθος.
Στην Αρχαία Ελλάδα δέν είχαμε ούτε ανθρωποθυσίες, ...
Για να δούμε τι λένε οι σοβαρές εγκυκλοπαίδειες, τα επιστημονικά άρθρα και οι ίδιοι οι αρχαίοι για τις ανθρωποθυσίες.
Η εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λάρους Μπριτάννικα» αναφέρει:
«(..) Στον Τάφο του Φιλοποιμένος θυσιάζονται Μεσσήνιοι αιχμάλωτοι (183 π.Χ.) Κορυφαία θέση έχει η θυσία βρέφους επάνω στο βωμό του Λυκαίου Διός στην Αρκαδία, κατά την οποία ακολουθούσε διανομή και βρώση των ψημένων τεμαχίων του θυσιασθέντος βρέφους. Ο Λυκούργος δια νόμου κατάργησε τις ανθρωποθυσίες που γίνονταν στη Σπάρτη προς τιμήν της Αρτέμιδος. Στη Χίο και τη Λέσβο αναφέρονται συχνές ανθρωποθυσίες που γίνονταν κάθε χρόνο για να τιμήσουν τον Δία και τον Διόνυσο(…)»
Η εγκυκλοπαίδεια «Υδρία» αναφέρει:
«(..)Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες για ανθρωποθυσίες στην Αρχαία Ελλάδα. Τα κυριότερα κέντρα ανθρωποθυσιών ήταν: Στο Λύκαιο όρος της Πελοποννήσου όπου το ιερό του Λύκαιου Δία. Εδώ οι ανθρωποθυσίες συνεχίστηκαν ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα (...)" .
Το τεύχος 84 της Πατριδογνωσίας (21 Σεπτεμβρίου 2003 σελ. 3039-3041), αφού αναφέρει το μύθο του Λυκάονα με τη βρεφοφαγία, καταλήγει με τα εξής λόγια:
«Οπωσδήποτε, το γεύμα με ανθρώπινες σάρκες, αντίστοιχο εκείνου που παρέθεσε ο Ατρέας στον Θυέστη, (βλ. «Ιστορία Αργολίδας»: Η κατάρα των Ατρειδών), ερμηνεύεται ως απόηχος παλαιότερης εποχής, κατά την οποία ίσχυαν οι ανθρωποθυσίες. Η αηδία του Δία, αντιστοιχεί στην αποστροφή των Ελλήνων της κλασικής εποχής σ αυτές τις πρακτικές των προγόνων τους».
Προφανώς ο κειμενογράφος της Πατριδογνωσίας, αγνοεί ότι οι ανθρωποθυσίες συνεχίζονταν ως τον 3ο αιώνα μ.Χ. εκεί πάνω, όπως μαρτυρεί ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 3ου αιώνα μ.Χ. Πορφύριος από την Τύρο, στο έργο του «Περί Αποχής των εμψύχων»: "Αφ ου μέχρι του νυν ουκ εν Αρκαδία μόνον τοις Λυκαίοις, ούδ εν Καρχηδόνι τω Κρονω, κοινή πάντες ανθρωποθυτούσι, αλλά κατά περίοδον της του νομιμου χάριν μνήμης εμφύλιον αεί αίμα φαίνουσιν προς τους βωμούς, καίπερ τοις παρ αυτοίς οσίας εξειγούσης των Ιερών, τοις περιρραντηρίοις κηρύγματι, ει τις αίματος ανθρωπείου μεταίτιος". (Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27 καθώς και: Ηρόδοτος 7, 197, Πλάτ., Μίνως 315c, Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27).
Αλλού όμως η Πατριδογνωσία τα λέει σωστά: «Στην Αχαϊα, οι τρεις οικισμοί: Αρόη, Μεσάτις και ¶νθεια, κατοικήθηκαν από Ίωνες. Οι τρεις πόλεις συνδέθηκαν έχοντας κοινή λατρεία της Άρτεμης της Τρικλαρίας, που τιμούσαν κάθε χρόνο με γιορτές στο ιερό της κοντά στο ποτάμι Μείλιχο (στα μετέπειτα Συχαινά) όπου το είδε στον καιρό του ο Παυσανίας. Όπως και αλλού, πρόσφεραν στη θεά ανθρώπινα θύματα. Και επίσης όπως κι αλλού, οι ανθρωποθυσίες αντικαταστάθηκαν με θυσίες ζώων εκέι γύρω στα χρόνια του Τρωικού πολέμου (ελάφι αντί για την Ιφιγένεια στην Αυλίδα).
Στην Αχαϊα τα πράγματα έγιναν κάπως αλλιώς: Η Κομαιθώ, ιέρεια στον ναό της παρθένας θεάς, ερωτεύτηκε τον ήρωα Μελάνιππο. Οι δύο τους μετέτρεψαν τον ναό σε ερωτική φωλιά. Φυσικά και εξοργίστηκε η Άρτεμη. Οι άνθρωποι της περιοχής άρχισαν να πεθαίνουν ανεξήγητα, η γη έπαψε να καρποφορεί. Το μαντείο των Δελφών που ρωτήθηκε, απάντησε ότι το κακό θα σταματούσε μόνο αν ο Μελάνιππος και η Κομαιθώ θυσιάζονταν στην Άρτεμη και στο εξής κάθε χρόνο ένας νέος και μια παρθένα από τις ωραιότερες.
Οι ανθρωποθυσίες εκεί, σταμάτησαν μετά από καιρό, μετά από την πτώση της Τροίας, όταν ο Ευρύπυλος κατέθεσε εκεί τη λάρνακα με το άγαλμα του Διονύσου, κατά τη στιγμή που θυσιαζόταν ένα αγόρι και ένα κορίτσι στην αχαϊκή παραλία. Από τότε, ο Ευρύπυλος τιμάτο μαζί με τον Διόνυσο ως λυτρωτής τους». (Πατριδογνωσία τεύχος 87 σελ. 3144).
Ας δούμε κι άλλη μια περίπτωση ανθρωποθυσίας, που συνέβη το Χρυσό Αιώνα του Περικλή, και όπου μπορούμε να θαυμάσουμε και άλλα τρελά που πίστευαν οι αρχαίοι: «Ενώ ο Θεμιστοκλής προσέφερε κοντά στη ναυαρχίδα θυσία, του έφεραν τρεις αιχμαλώτους, οι οποίοι ήταν ωραιότατοι και στολισμένοι μεγαλοπρεπώς (...) Όταν τους είδε ο μάντης Ευφραντίδης, επειδή εκείνη την ώρα υψώθηκε από τα ιερά μεγάλη και λαμπρή φλόγα, ταυτόχρονα δε κάποιο φτέρνισμα από τα δεξιά έδωσε το σημάδι, τον συμβούλευσε να αρχίσει από τους νέους αιχμαλώτους και αφού προσευχηθεί, να τους θυσιάσει όλους στον Ωμηστή Διόνυσο. Έτσι, είπε, θα εξασφαλιστεί στους Έλληνες η νίκη συγχρόνως και η σωτηρία. (...) Και ο Θεμιστοκλής εξεπλάγη, (....) αλλά το πλήθος άρχισε με ομαδικές φωνές να επικαλείται τη βοήθεια του θεού, ωδήγησε βιαίως τους αιχμαλώτους στο βωμό και επέβαλε να εκτελεστεί η θυσία, όπως συμβούλευσε ο μάντης.
Αυτά τα διηγείται εκ των ιστορικών ο Φανίας ο Λέσβιος, ο οποίος ήταν φιλόσοφος και όχι άπειρος στα ιστορικά ζητήματα» (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ, ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, 13).
Για τις φλόγες και τα φτερνίσματα... ουδέν σχόλιον.
Το 1979, σε μια αρχαιολογική αποστολή στην Κνωσό, στην Κρήτη, ο καθηγητής της αρχαιολογίας με το όνομα Peter Warren ανακάλυψε σπίτια όπου το ταβάνι τους είχε πέσει στο πάτωμα. Ανακάλυψε μερικά σπιτικά αντικείμενα όπως και ένα μεγάλο βάζο που περιείχε κατάλοιπα από τροφές, καμένη γη και οστά ανθρώπου (σπόνδυλο) με σημάδια από κοψίματα.
Ερευνώντας περισσότερο στο διπλανό δωμάτιο, ανακάλυψαν 251 οστά από ζώα (πρόβατα, γουρούνια, σκύλους, κ.λ.π.) μαζί με 371 ανθρώπινα κόκαλα και θραύσματα από κόκαλα, όλα όμως ήταν κόκαλα παιδιών. Όλα αυτά τα κόκαλα είχαν σημάδια από κοψίματα.
Ο Warren συμπέρανε πως επρόκειτο για κάποιο είδος καvνιβαλισμού, μιας και τα σημάδια των οστών έμοιαζαν με εκείνα που παρουσιάζονται όταν κάποιος προσπαθεί να αφαιρέσει το κρέας από αυτά. Κάποιο μακάβριο είδος λατρείας, με τον θάνατο και το φάγωμα των παιδιών για θρησκευτικούς σκοπούς, έδινε υπόσταση στο μύθο του ανθρωποφάγου Μινώταυρου.
Επίσης, πολλά στοιχεία βρέθηκαν που υποστήριζαν την άποψη ότι οι Μινωίτες συμμετείχαν σε ταυρομαχίες για θρησκευτικούς σκοπούς κατά τις οποίες ακροβάτες προσπαθούσαν να πηδήξουν πάνω από τους επιτιθέμενους ταύρους χωρίς να κτυπήσουν στα κέρατά τους. Ο Λαβύρινθος θα μπορούσε να είχε εμπνευστεί στο παλάτι της Κνωσού το οποίο αποτελούνταν από ένα μεγάλο σύμπλεγμα από αλληλοσυνδεόμενα προαύλια και διαμερίσματα. (Πηγή: Ancient Mysteries by Peter James and Nick Thorpe)
Βορειοδυτικά των Αρχανών σε απόσταση 5 xλμ. στους βόρειους πρόποδες του όρους Γιούχτα στη θέση Ανεμοσπηλιά ανασκάφηκε μικρό οικοδόμημα, μινωικό ιερό με τρία δωμάτια στο νότιο μέρος του και μακρύ διάδρομο. Το πιο ενδιαφέρον δωμάτιο είναι το δυτικό όπου βρέθηκαν τρεις ανθρώπινοι σκελετοί, ένας γυναικείος ένας ανδρικός με κοσμήματα ίσως ιερέως και ένας τρίτος νέου ανδρός πάνω σε ένα βωμό με ένα χάλκινο εγχειρίδιο καρφωμένο στο στήθος. Κατά τους ανασκαφείς πρόκειται για ανθρωποθυσία η πρώτη στο Αιγαίο - Κρήτη. Το ιερό καταστράφηκε γύρω στα 1700 π.Χ. Η ανθρώπινη θυσία έλαβε χώρα την ώρα της καταστροφής, και έτσι αποθανατίστηκε.
Πειστήρια του εγκλήματος όσα βρέθηκαν στο δυτικό δωμάτιο του ναού στα Aνεμόσπηλια: η χάλκινη λόγχη, το αγγείο με την πλαστική μορφή του ταύρου, το ξόανο, και κυρίως η στάση του νεκρού ήταν σε τέτοια θέση που θα πρέπει να ήταν δεμένα τα πόδια του.
Οι ιατροδικαστές λένε ότι η λόγχη ήταν το όργανο της θυσίας κι ο δεμένος στο βωμό άνθρωπος σκοτώθηκε με ένα χτύπημα στην αριστερή πλευρά του λαιμού, στην καρωτίδα. Δεν συγχρονίζουν όμως την ανθρωποθυσία με την καταστροφή του ναού και με το θάνατο των άλλων ατόμων που βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, γιατί παρατηρούν πως ο ιερέας που σκοτώθηκε δίπλα στο βωμό, βρίσκεται στη θέση του θύτη και πλάι κάδοι για τη συλλογή του αίματος, όπως γινόταν για κάθε θυσία.
Βρέθηκαν επίσης ενδείξεις ανθρωποθυσίας και στη βόρεια οικία της Κνωσσού. ( «Η αρχαιολογία και η κοινωνική ταυτότητα του φύλου, προσεγγίσεις στην αιγαιακή προϊστορία» σελ. 111, Δήμητρα Κοκκινίδου, Μαρία Νικολαΐδου. Εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2003.
Βέβαια κάποιοι μπορεί να πουν ότι οι Κρήτες δεν ήταν Έλληνες, αλλά Προέλληνες. Άραγε τους Μυκηναίους τι τους θεωρούν; Γιατί ο X. Tσούντας έγραψε πως σε δύο σημεία των Mυκηνών σημείωσε, πολλαπλές μάλιστα, ανθρωποθυσίες κι ακολούθησαν πολλοί άλλοι, Eλληνες και ξένοι ανασκαφείς. Και αναφέρονται οι: A.J.B. Wace στις Mυκήνες, C. Blegen στην Πρόσυμνα, Vollgraff στο Άργος, A. Persson στα Δενδρά, E. Πρωτονοταρίου-Δεϊλάκη στην Kαζάρμα, ενώ στους πεπεισμένους συγκαταλέγεται και ο M. Aνδρόνικος, ο οποίος μάλιστα "θεωρεί πιθανότατο πως οι ίδιοι οι Mηκυναίοι εισήγαγαν το έθιμο της ανθρωποθυσίας στην Kύπρο, όπου επανειλημμένως έχει διαπιστωθεί ανασκαφικά".


2. Ευνουχισμοί (που έγιναν αυτοευνουχισμοί), προς τιμή της Κυβέλης, η οποία αρχικά λατρευόταν με ανθρωποθυσίες: «Στα κατοπινά χρόνια η ανθρωποθυσία αντικαταστάθηκε από τον ευνουχισμό και την ταφή των γεννητικών οργάνων του άνδρα. Σκοπός ήταν να δοθεί στη γη ανδρική δύναμη. Την ημέρα της πράξης [24 Μαρτίου] εκστασιάζονταν με ειδικούς χορούς αλλά και με τη χρήση φαρμάκων. Οι ευνούχοι άνδρες συγκεντρώνονται στο ιερό και αποτελούν το ιερατείο. Στα ρωμαϊκά χρόνια οι Γάλλοι αυτοευνουχίζονταν. Το σωματείο των ιερέων διατηρήθηκε ώς τον 5ο αι.» (πηγή: εγκυκλοπαίδεια Υδρία, λήμ. «Γάλλοι», «Κυβέλη»)
Ίσως κάποιος πει ότι η Κυβέλη ήταν ασιατική θεότητα και δεν ήταν ο ναός της στην «κυρίως Ελλάδα». Για να πάμε λοιπόν και στην κυρίως Ελλάδα: «Εις το μέρος που ονομάζεται Λιμναίον υπάρχει το ιερό της Ορθίας Αρτέμιδος. Το άγαλμα της Ορθίας Αρτέμιδος που έχουν οι Λακεδαιμόνιοι προήλθε από τους βαρβάρους. Αυτοί που βρήκαν αυτό, ο Αστράβακος και ο Αλώπεκος γυιοί του Ίρβου, όταν βρήκαν το άγαλμα αμέσως τρελάθηκαν. Επίσης οι κάτοικοι των συνοικιών της Σπάρτης θυσιάζοντες εις την θεά για να λύσουν διαφορά την οποία είχαν, όχι μόνο δεν την έλυσαν, αλλά και κατέληξαν να σκοτωθούν μεταξύ τους και πολλοί φονεύτηκαν κατά την συμπλοκή γύρω από τον βωμό της θεάς, ενώ όσοι έζησαν πέθαναν όλοι από φοβερή ασθένεια. Και υπάρχει παράδοση ότι έπειτα από το γεγονός αυτό, έκαναν ανθρωποθυσίες στον βωμό και θυσιαζόταν εκείνος στον οποίο έπεφτε ο κλήρος. Ο Λυκούργος κατήργησε το έθιμο αυτό και το αντικατέστησε με μαστιγώσεις εφήβων γύρω από τον βωμό και έτσι γεμίζει με αίμα όταν γίνονται οι μαστιγώσεις. Έτσι εκπληρώνεται η θέληση της θεάς, αφού ο βωμός γεμίζει με ανθρώπινο αίμα.

Η ιέρεια που κρατάει το ξόανο βρίσκεται εκεί την ώρα της μαστίγωσης. Το ξόανο είναι πολύ μικρό και ελαφρύ, αλλά όταν οι μαστιγωτές χτυπούν ελαφρά κάποιον έφηβο, λόγω της ωραιότητάς του ή του αξιώματός του, τότε το ξόανο γίνεται πολύ βαρύ στα χέρια της ιέρειας. Τότε αυτή κατηγορεί τους μαστιγωτές και φωνάζει ότι πιέζεται από το βάρος εξαιτίας τους. Έτσι το άγαλμα αυτό συνήθισε από τις ανθρωποθυσίες στην Ταυρίδα να ευχαριστιέται από τα αίματα των ανθρώπων». (Παυσανίας Λακωνικά, 3, 16, 10-11)
Συνεχίζω σε επόμενο μήνυμα για τους ευνουχισμούς κ.α.
Η έλλειψη γνώσης είναι συχνά βλαβερή. Η κακή χρήση της γνώσης είναι βλαβερή πάντα.

MARD!
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 636
Εγγραφή: 09 Αύγ 2005 02:39

Δημοσίευση από MARD! » 05 Ιαν 2006 03:38

ΠΟΣΕΙΔΩΝ έγραψε: Στην Αρχαία Ελλάδα δέν είχαμε ... ούτε ευνουχισμούς και βασανιστήρια νέων προς τιμή θεών, ούτε ιερή πορνεία. Μάλλον μπερδεύεις άσχημα τους Έλληνες με κάποιους άλλους Ασιατικούς λαούς όπως οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι και οι Φοίνικες αυτοί έκαναν τα όσα αναφέρεις.
Ευνουχισμοί (που έγιναν αυτοευνουχισμοί), γίνονταν προς τιμή της Κυβέλης, η οποία αρχικά λατρευόταν με ανθρωποθυσίες: «Στα κατοπινά χρόνια η ανθρωποθυσία αντικαταστάθηκε από τον ευνουχισμό και την ταφή των γεννητικών οργάνων του άνδρα. Σκοπός ήταν να δοθεί στη γη ανδρική δύναμη. Την ημέρα της πράξης [24 Μαρτίου] εκστασιάζονταν με ειδικούς χορούς αλλά και με τη χρήση φαρμάκων. Οι ευνούχοι άνδρες συγκεντρώνονται στο ιερό και αποτελούν το ιερατείο. Στα ρωμαϊκά χρόνια οι Γάλλοι αυτοευνουχίζονταν. Το σωματείο των ιερέων διατηρήθηκε ώς τον 5ο αι.» (πηγή: εγκυκλοπαίδεια Υδρία, λήμ. «Γάλλοι», «Κυβέλη»)
Ίσως κάποιος πει ότι η Κυβέλη ήταν ασιατική θεότητα και δεν ήταν ο ναός της στην «κυρίως Ελλάδα». Για να πάμε λοιπόν και στην κυρίως Ελλάδα: «Εις το μέρος που ονομάζεται Λιμναίον υπάρχει το ιερό της Ορθίας Αρτέμιδος. Το άγαλμα της Ορθίας Αρτέμιδος που έχουν οι Λακεδαιμόνιοι προήλθε από τους βαρβάρους. Αυτοί που βρήκαν αυτό, ο Αστράβακος και ο Αλώπεκος γυιοί του Ίρβου, όταν βρήκαν το άγαλμα αμέσως τρελάθηκαν. Επίσης οι κάτοικοι των συνοικιών της Σπάρτης θυσιάζοντες εις την θεά για να λύσουν διαφορά την οποία είχαν, όχι μόνο δεν την έλυσαν, αλλά και κατέληξαν να σκοτωθούν μεταξύ τους και πολλοί φονεύτηκαν κατά την συμπλοκή γύρω από τον βωμό της θεάς, ενώ όσοι έζησαν πέθαναν όλοι από φοβερή ασθένεια. Και υπάρχει παράδοση ότι έπειτα από το γεγονός αυτό, έκαναν ανθρωποθυσίες στον βωμό και θυσιαζόταν εκείνος στον οποίο έπεφτε ο κλήρος. Ο Λυκούργος κατήργησε το έθιμο αυτό και το αντικατέστησε με μαστιγώσεις εφήβων γύρω από τον βωμό και έτσι γεμίζει με αίμα όταν γίνονται οι μαστιγώσεις. Έτσι εκπληρώνεται η θέληση της θεάς, αφού ο βωμός γεμίζει με ανθρώπινο αίμα.

Η ιέρεια που κρατάει το ξόανο βρίσκεται εκεί την ώρα της μαστίγωσης. Το ξόανο είναι πολύ μικρό και ελαφρύ, αλλά όταν οι μαστιγωτές χτυπούν ελαφρά κάποιον έφηβο, λόγω της ωραιότητάς του ή του αξιώματός του, τότε το ξόανο γίνεται πολύ βαρύ στα χέρια της ιέρειας. Τότε αυτή κατηγορεί τους μαστιγωτές και φωνάζει ότι πιέζεται από το βάρος εξαιτίας τους. Έτσι το άγαλμα αυτό συνήθισε από τις ανθρωποθυσίες στην Ταυρίδα να ευχαριστιέται από τα αίματα των ανθρώπων». (Παυσανίας Λακωνικά, 3, 16, 10-11)
Σχετικά με την ιερή πορνεία ασφαλώς έχει την προέλευσή της στους ανατολικούς λαούς και γι’ αυτό συνηθίζεται στην Ελλάδα στα ιερά της Αφροδίτης , η οποία είναι Ασιατική θεότητα. Ασιατιική ξε-ασιατική όμως, οι πρόγονοί μας τη λάτρευαν με το παραπάνω: Σύμφωνα με τον αρχαίο γεωγράφο Στράβωνα (8.6.20), στην Αρχαία Κόρινθο υπηρετούσαν ως ιερές πόρνες 1000 ιέρειες και δούλες του εκεί ναού της Αφροδύτης. Γι ‘ αυτό έλεγε και η παροιμία: "Ου παντός ανδρός εις Κόρινθον εσθ' ο πλους" (Στραβ. C. 559). Για το τι δουλειά έκαναν οι γυναίκες ιερόδουλες, μαρτυρεί ο Ησίοδος: ντύνονται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να προβάλλουν τις καμπυλότητές τους, με τις κολακείες τους ξεκουτιαίνουν τους άντρες και δεν εποφθαλμιούν τίποτα άλλο από τη σιταποθήκη τους -γιατί η πληρωμή των υπηρεσιών γινόταν τότε σε είδος. Τελικά τις παρομοιάζει με τους κλέφτες (Ησίοδος Έργα και Ημέραι, 373 – 375).
Από ότι φαίνεται και άλλα ιερά είχαν ιερόδουλους στην αρχαία Ελλάδα αλλά δεν ήταν όλοι γυναίκες εταίρες, υπήρχαν και άντρες εκπορνευμένοι αλλά και κάποιοι που έκαναν άλλες δουλειές. Υπάρχουν αναφορές για ιερόδουλους στην Τεγέα της Αρκαδίας, ναού της Αλέας Αθηνάς, στην Δήλο στο ναό του Απόλλωνα και στους Δελφούς οι οποίοι ήταν ιερόσυλοι δηλαδή νοσφιστές των καρπών των ιερών γαιών του θεού. Αυτοί καταδικάστηκαν από τους Αμφυκτίονες να αφιερωθούν ως ιερόδουλοι εις τον ναό του Απόλλωνα.
Φαίνεται λοιπόν πως δεν μπερδεύω καθόλου «τους Έλληνες με κάποιους άλλους Ασιατικούς λαούς όπως οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι και οι Φοίνικες» που έκαναν τα όσα αναφέρω, αλλά ότι οι πρόγονοί μας έπαιρναν τέτοιες συνήθειες και τις υιοθετούσαν.
Η έλλειψη γνώσης είναι συχνά βλαβερή. Η κακή χρήση της γνώσης είναι βλαβερή πάντα.

MARD!
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 636
Εγγραφή: 09 Αύγ 2005 02:39

Δημοσίευση από MARD! » 05 Ιαν 2006 03:41

ΠΟΣΕΙΔΩΝ έγραψε: Για ποιά βαρβαρότητα Ολυμπιακών αγώνων λές? Δέν καταλαβαίνω, άν μπορούσες να χαρακτηρίσεις σάν βάρβαρους κάποιους Ολυμπιακούς αγώνες είναι οι σύγχρονοι (όπως τους περσινούς που μας στοίχησαν σε όλους οικονομικά περιουσίες ολόκληρες).
Οι αρχαίοι Ολυμπιακοί αγώνες τί το βάρβαρο είχαν?
Για τη βαρβαρότητα των Ολυμπιακών αγώνων αξίζει να διαβάσεις το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου: «Μύθος, απάτη και βαρβαρότητα οι Ολυμπιάδες» Εκδόσεις Στάχυ. Αθήνα 1998.
Αναφέρω λίγα μόνο από τα πολλά που θα βρεις εκεί μέσα:
Ο Πλάτων, αναφέρει τις "σφαίρες" τών πυγμαχικών χειροκτίων, που αντικατέστησαν τους ιμάντες. (Πλάτων Νόμοι, 830Β. Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, 2, VI, 23). Χρησιμοποιούσαν επίσης από τον 3ο π.Χ. αιώνα "ιμάντες οξείς", που είχαν μεταλλικές ακίδες στα δερμάτινα καλύματα τών χεριών. Ονομάζονταν "μύρμηγκες", επειδή προκαλούσαν πληγές μυρμιγκικού σχήματος, όπως και τα Ρωμαϊκά, και ακολουθούσε σφαγή. "Ιμάς οξύς επί τω καρπώ τής χειρός εκατέρας" "Πυγμαχίης δ' ώνδινε φόνος διψώσαν απειλήν ιγνιστόρους μύρμηκας εμαίνετο χερσίν ελίσσων. Πυγμάχου δ' ώδινε φόνου διψώσαν απειλήν". Σκληροί ιμάντες με μεταλλικά επιθέματα, τύλιγαν τα χέρια ως τον αγκώνα, μετατρέποντας τα σε συντριπτικό ρόπαλο. Στον 6ο αιώνα π.Χ. γράφει ο Παυσανίας, δεν χρησιμοποιούσαν τους οξείς ιμάντες, αλλά τις "μειλίχες" που τραυμάτιζαν και προκαλούσαν κατάγματα (Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, VIII, 40,3).
Το 496 π.Χ., ο πυγμάχος Κλεομήδης από την Αστυπάλαια, σκότωσε τον Επιδεύριο Ίκκο. Τον χτύπησε στο πλευρό, του προκάλεσε άνοιγμα, βύθισε το χέρι του μέσα, και του ξερίζωσε τον πνεύμονα. Επειδή δεν αναγνωρίσθηκε η νίκη του, γύρισε στο νησί, μπήκε σε σχολείο που διδάσκονταν 60 παιδιά, γκρέμισε το στύλο που στερέωνε την οροφή, με αποτέλεσμα να γκρεμιστεί το σχολείο και να πεθάνουν όλοι οι μαθητές. Οι Αστυπαλαιείς πήγαν στο Μαντείο τών Δελφών, που πήραν την εξής απάντηση: "Ο Κλεομήδης είναι ο τελευταίος ήρωας. Να τον τιμάτε με θυσίες γιατί δεν είναι θνητός". (Παυσανίας Ελλάδος, Περιήγησις, V, 2, 6-8. Ευσέβιος, Ευαγγελική Προπαρασκευή Ε, λβ΄).
Το Παγκράτιο δεν ήταν "περιθωριακό άθλημα" τών Ολυμπιακών αγώνων. Στην Ολυμπία θεωρούσαν το Παγκράτιο ως το "ωραιότερο άθλημα", και στους βαρβάρους αυτούς αθλητές, έφτιαχναν ανδριάντες προς τιμήν τής κτηνωδίας τους. (Φιλόστρατος, Εικόνες, 2).
Κατά τη συμπλοκή δύο Λακεδαιμονίων Παγκρατιστών, ο ένας αφού άρπαξε τον αντίπαλο από τον λαιμό, τον στριφογύρισε και τον πέταξε κατω. Εκείνος δάγκωσε τον βραχίονα τού άλλου. Και ο ανταγωνιστής του φώναξε: "Δαγκώνεις Λάκωνα όπως οι γυναίκες!" "Όχι, δαγκώνω όπως τα λιοντάρια" είπε ο άλλος. (Πλούταρχος αποφθέγματα Λακωνικά, 234,44).
Ο Αθηναίος κυνικός φιλόσοφος Δηνώναξ συγκλονίσθηκε αντικρύζοντας έναν Παγκρατιστή να δαγκώνει σαν λιοντάρι. (Λουκιανός Δημώναξ 49).
Σε δύο αγγεία παριστάνονται δύο Παγκρατιστές, να βγάζουν με το δάχτυλο τα μάτια τών αντιπάλων. (Κ. Σιμόπουλου: "Μύθος απάτη και βαρβαρότητα οι Ολυμπιάδες, σελ. 97).
Στην πάλη όπως και στο Παγκράτιο, επιτρεπόταν ακόμα και ο στραγγαλισμός τού αντιπάλου. Οποιαδήποτε αγριότητα ήταν θεμιτή: κατάγματα, συντριβή χεριών, ποδιών, πλευρών, ακόμη και σπονδύλων. Αυτό λεγόταν "αθλητική παιδεία" και "αθλητικό ιδεώδες".
Οι αγώνες τού Παγκρατίου πρωτοφαρμόσθηκαν το 648 π.Χ. (33η Ολυμπιάς), και το 200 π.Χ. (145η Ολυμπιάς) επεκτάθηκαν και στα παιδιά. Σκέψου γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους να σακατευτούν σε αυτό το βάρβαρο άθλημα! (Φιλόστρατος, Γυμναστικός, 45). Τα πάντα επιτρέπονταν. Να εξαρθρώνεις, να τσακίζεις κόκκαλα, να στραγγαλίζεις, να θανατώνεις με όλα τα μέσα. Συνηθίζονταν κλωτσιές στο γόνατο ή στα γεννητικά όργανα όπως προκύπτει από παραστάσεις αγγείων τής εποχής. Από τον 6ο π.Χ. αιώνα, μπορούσε ο ένας να πιέσει το πρόσωπο τού άλλου στην άμμο, ώστε να τον αναγκάσει να την καταπιεί ή να την αναπνεύσει. (Λουκιανός, Ανάχαρσις ή περί γυμνασίων, 3).
Η πρώτη συνέπεια τού Παγκρατίου κατά τον Φιλόστρατο, ήταν η στρέβλωση τών χεριών και τών ποδιών. (Φιλόστρατος, Εικόνες, Ι 6, ΙΙ 6). Τα τελικά αποτελέσματα ήταν ο στραγγαλισμός τού αντιπάλου, που ενθουσίαζε τους θεατές. Οι Ηλείοι, γράφει ο Φιλόστρατος, επαινούν το πνίξιμο στο Παγκράτιο. (Φιλόστρατος, Εικόνες, ΙΙ, 6).
Γράφει ο Λουκιανός: "Στέκονται όρθιοι, ρίχνονται ο ένας πάνω στον άλλο και χτυπούν με χέρια και με πόδια. Ο ένας φτύνει ο δύστυχος τα τσακισμένα δόντια του καθώς γέμισετο στόμα του από αίμα και άμμο ύστερα από γροθιά στο σαγόνι. Βλέπει τις συμφορές ο άρχοντας αλλά δεν δίνει εντολή να σταματήσει και να καταργηθεί ο αγώνας. Αντίθετα ενθαρρύνει τους παγκρατιστές και επαινεί εκείνος που κατάφερε το τρομακτικό χτύπημα" (Λουκιανός, Ανάχαρσις ή περί γυμνασίων, 3).
Οι Λακεδαιμόνιοι παγκρατιστές, κατασπάρασσαν τον αντίπαλο με δόντια και με νύχια, τον τύφλωναν βγάζοντας τους βολβούς τών ματιών του. (Φιλόστρατος, Εικόνες στ΄ ). Ο σοφιστής Ιούλιος Πολυδεύκης (2ος αιώνας μ.Χ.) γράφει ότι παγκράτιο και παγκρατιστής σημαίνουν στραγγαλισμό, πνίξιμο, κλωτσιές και γροθιές". (Πολυδεύκης, Ονομαστικόν, 3, 150).
Ο Αρραχίων, τού οποίου άγαλμα είχε στηθεί στην αγορά τής Φιγαλείας, κατά την αναμέτρησή του με αντίπαλο παγκρατιστή, ακινητοποιήθηκε αιχμάλωτος ανάμεσα στα πόδια τού άλλου, ενώ εκείνος προσπαθούσε να τον πνίξει σφίγγοντας με τα χέρια το λαιμό του. Κατόρθωσε ο Αρριχίων να συντρίψει ένα δάχτυλο τού ποδιού τού αντιπάλου, και αμέσως ξεψύχησε. (Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, VIII, 40, 2).
Σε άλλη περίπτωση, οι δύο αντίπαλοι παγκρατιστές Κρεύγας ο Επιδάμνιος, και ο Συρακούσιος Δαμόξενος, συμφώνησαν μετά από πολύωρη πάλη χωρίς νικητή, να χτυπήσει ο ένας τον άλλο, που θα παρέμενε όρθιος και ακίνητος. Ο Κρεύγας χτύπησε τον Δαμόξενο στο κεφάλι, χωρίς επικίνδυνες συνέπειες. Ο Δαμόξενος, χτύπησε τον Κρεύγα στο πλευρό με τεντωμένα δάχτυλα, διαπέρασε τα σπλάχνα, και τα ξερρίζωσε με τα χέρια του. Ο Κρεύγας ξεψύχησε αμέσως. (Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, VIII, 40).
Νομίζω φίλε ΠΟΣΕΙΔΩΝ ότι στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν βλέπουμε τέτοια πράγματα. Βλέπουμε βέβαια χρηματισμούς και αδικίες και ντοπάρισμα αλλά αυτά υπήρχαν ΚΑΙ στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες: «Οι ύμνοι τού Πινδάρου προς τους νικητές τών Ολυμπιακών αγώνων αποτελούσαν όλοι προϊόν εξαγοράς. Ο Πίνδαρος, χάριν αδρής χρηματικής αμοιβής, δοξολογεί ακόμα και τυράνους όπως τον Ιέρωνα τών Συρακουσών και τον Θήρωνα τού Ακράγαντος, που νίκησαν με εξαγορά τών αγώνων πληρώνοντας τους αντιπάλους τους αλλά και τους ελλανοδίκες. Το 488 π.Χ. ο Ιέρων "νίκησε" στους ιππικούς αγώνες τών Δελφών και το 476 στην Ολυμπία χωρίς προσωπική ανάμιξη στις αναμετρήσεις, και ο Πίνδαρος τον υμνεί ότι "κορφολογάει τις αρετές" (Ολυμπιονίκες 1, στ. 17-20). Μάλιστα ο Πίνδαρος υμνεί ακόμα και νικητές τού βάρβαρου αθλήματος τού Παγκρατίου, όπως τον Πυθέα στα Νέμεα (Ολυμπιονίκες 1).
Το 372 π.Χ. (102η Ολυμπιάς), ένας ελλανοδίκης, ο Τρωίλος, έλαβε μέρος σε αρματοδρομία, ενώ απαγορευόταν η συμμετοχή κριτών στους αγώνες (Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις, VΙ, 1, 51). Φυσικά ανακηρύχθηκε Ολυμπιονίκης, και στήθηκε ανδριάντας του στο Άλτι τής Ολυμπίας. Δύο ελλανοδίκες, μετά από μυστικές συναλαγές, ανακήρυξαν ολυμπιονίκη τον Ευπόλεμο. Όμως έγινε γνωστό, και καταδικάστηκαν σε πρόστιμο από τη Βουλή τών αγώνων σε πρόστιμο (Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις, VΙ, 3, 7). Κατά τον Πλούταρχο, (Περί δυσωπίας 17, 535 c), Οι ελλανοδίκες χάριζαν στεφάνους νίκης, ύστερα από δωροδοκίες και άλλες ανήθικες συναλλαγές, σε πρόσωπα άσχετα με τις αναμετρήσεις.
Πολλοί αθλητές δωροδοκούσαν τους αντιπάλους τους για να αναδειχθούν ολυμπιονίκες. Το 388 (98η Ολυμπιάς), ο Θεσσαλός πυγμάχος Εύπωλος δωροδόκησε τους τρεις αντιπάλους του (Παυσανίας, Ελλάδος Περιηγήσεις V, 21, 5). Ανάμεσα σε αυτούς "που τα πιάσανε", ήταν και ο νικητής τών προηγουμένων αγώνων.
Κι επειδή ακούμε πολλά περί ήθους, έχε υπόψη σου ότι τον 5ο αιώνα π.Χ. (456 και 452) στους αγώνες πάλης, ο Λεοντίσκος από τη Μεσσήνη, αδυνατώντας να καταρρίψει τον αντίπαλό του, άρπαξε τα δάχτυλά του και τα συνέθλιψε, με συνέπεια εκείνος, ύστερα από τα πολλά κατάγματα, να εγκαταλείψει τον αγώνα. Με αυτό τον τρόπο, ανακηρύχθηκε δύο φορές Ολυμπιονίκης, και του έστησαν και ανδριάντα στο Ρήγιο. Κι όμως στην Ολυμπία ανακαλύφθηκε επιγραφή που απαγόρευε να συντρίβουν τα δάχτυλα των αντιπάλων. (Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις VI, 4,30).
Η έλλειψη γνώσης είναι συχνά βλαβερή. Η κακή χρήση της γνώσης είναι βλαβερή πάντα.

MARD!
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 636
Εγγραφή: 09 Αύγ 2005 02:39

Δημοσίευση από MARD! » 05 Ιαν 2006 03:47

ΠΟΣΕΙΔΩΝ έγραψε:
Όσο για το κάψιμο των βιβλίων, τις διώξεις και τα βασανιστήρια φιλοσόφων μάλλον θα πρέπει να χτυπήσεις την δική σου πόρτα. Γιατί όλα αυτά έγιναν απο χριστιανούς.
Και όμως ΠΟΣΕΙΔΩΝ, στον Πλάτωνα ανήκει η ιδέα της Ιεράς Εξέτασης! Από αυτόν την βρήκαν οι παπικοί και την εφάρμοσαν πιστά.
Πλάτωνος, «Νόμοι», X 907 e
«Αν όμως κάποιος ασεβής θα δείξει ανυπακοή στους νόμους, θα εφαρμόζεται ο εξής νόμος σχετικά με την ασέβεια: όποιος αντιληφθεί λόγια ή πράξεις ασεβείς, πρέπει να αντιδράσει αμέσως καταγγέλλοντας στους άρχοντες τον ένοχο, οι οποίοι θα τον οδηγήσουν στο αρμόδιο για τέτοιες υποθέσεις δικαστήριο. Αν ο άρχοντας που θα πληροφορηθεί το γεγονός δεν εκτελέσει το καθήκον του, θα διώκεται ο ίδιος για ασέβεια από οποιονδήποτε πολίτη, που θέλει να υπερασπιστεί τους νόμους.
Αν κάποιος καταδικαστεί, το δικαστήριο θα ορίσει διαφορετική ποινή για κάθε αδίκημα, επιβάλλοντας φυλάκιση για όλες τις περιπτώσεις. Από τις τρεις φυλακές της πόλης (...) η δεύτερη [θα βρίσκεται] στο μέρος όπου συγκεντρώνεται το Νυκτερινό Συμβούλιο, θα ονομάζεται Σωφρονιστήριο. Η τρίτη, (..) σε μέρος όσο το δυνατό πιο μοναχικό και άγριο, θα έχει όνομα που θα δείχνει ότι σκοπός της είναι η τιμωρία.
Όπως περιγράψαμε ήδη, υπάρχουν τρεις περιπτώσεις ασέβειας από τις οποίες η καθεμιά δικαιρείται σε δύο. Κατά συνέπεια έχουμε έξι κατηγορίες αδικημάτων κατά των θεών, των οποίων η τιμωρία πρέπει να ποικίλλει σε είδος και βαθμό. (...) [908 e] Αυτό το είδος αθέων διαιρείται σε πολλές κατηγορίες αλλά η νομοθεσία αξίζει να ασχοληθεί μόνο με τις δύο που αναφέραμε. Η μια πρέπει να τιμωρείται με θάνατο όχι μόνο μια ή δυο φορές, αλλά πολύ περισσότερες, ενώ στην άλλη χρειάζονται συμβουλές και φυλάκιση. (...)
Ο δικαστής πρέπει να κλείσει στο Σωφρονιστήριο για πέντε χρόνια τουλάχιστον, σύμφωνα με το νόμο, όσους έπεσαν θύματα της ανοησίας τους χωρίς να έχουν κακό χαρακτήρα ή διάθεση. Στο διάστημα αυτό δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή μαζί τους κανένας πολίτης εκτός απ’ τα μέλη του Νυκτερινού Συμβουλίου, που θα τους επισκέπτονται και θα τους συμβουλεύουν πώς θα μπορέσουν να σώσουν την ψυχή τους.
Όταν τελειώσει ο χρόνος της ποινής τους θα βγαίνουν απ’ τη φυλακή και όποιοι δείχνουν ότι συνετίστηκαν θα ζουν μαζί με τους άλλους πολίτες. Αν όμως εξακολουθούν να είναι αμετανόητοι, η ποινή θα είναι θάνατος για όσους καταδικαστούν ξανά για το ίδιο αδίκημα. (....) [ 909 d ]
Ο νόμος, ίδιος για όλους, θα είναι ο εξής: κανείς δεν επιτρέπεται να έχει ιδιωτικά ιερά στο σπίτι του. (......) [ 910 c ] αν αποδειχθεί ότι κάποιος, άνδρας ή γυναίκα, εκτελεί λατρεία σε άλλα ιερά εκτός απ’ τα δημόσια, έστω κι αν δεν έχει διαπράξει κανένα μεγάλο ανόσιο έργο, αυτός που θα τον αντιληφθεί πρέπει να τον καταγγείλει στους νομοφύλακες, οι οποίοι θα τον διατάξουν να μεταφέρει τα ιδιωτικά ιερά στους δημόσιους ναούς. (...) Αν όμως αποδειχτεί ένοχος όχι για κάποια παιδιάστικη ιδιοτροπία αλλά για σοβαρή παρεκτροπή ενηλίκου ατόμου, που ιδρύει ιδιωτικά ιερά ή θυσιάζει μέσα σε δημόσιους ναούς σε θεούς, που δεν ανήκουν στους αναγνωρισμένους από την πόλη, θα τιμωρείται με θάνατο για ασέβεια.(...)» ]
Διώξεις και βασανιστήρια φιλοσόφων έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες πρώτοι και με διαφορά:
Απόσπασμα του Διογένη Λαέρτη «Φιλοσόφων βίοι, IX 52:
«Εξαιτίας της δήλωσης του Πρωταγόρα στο βιβλίο του Περί θεών ότι δεν ξέρει αν υπάρχουν θεοί, οι Αθηναίοι τον έδιωξαν από την πόλη και ΕΚΑΨΑΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ στην Αγορά, αφού πρώτα έβγαλαν κήρυκα και ΤΑ ΜΑΖΕΨΑΝ ΕΝΑ-ΕΝΑ από όσους είχαν αντίτυπα». (Το ίδιο λένε και οι: Φιλόστρατος, Βίοι Σοφιστών, I 10, 3. Ησύχιος, Ονοματολόγος. Σέξτος Εμπειρικος, Προς μαθηματικούς, IX 55)
Επίσης: «Ο Αναξαγόρας μηνύθηκε για ασέβεια επειδή διακήρυσσε ότι ο ήλιος είναι μια διάπυρη μεταλλική μάζα, και καταδικάστηκε σε πρόστιμο 35 ταλάντων και εξορία. Κατά άλλους καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο» ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ II, 7
«Ο Πρόδικος ο Κείος, φιλόσοφος και σοφιστής, σύγχρονος του Δημοκρίτου, μαθητής του Πρωταγόρα, πέθανε στην Αθήνα, αφού του έδωσαν να πιεί κώνειο, με το αιτιολογικό ότι διέφθειρε τους νέους.» ΣΟΥΔΑ
Επίσης: Ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, ο επονομαζόμενος Άθεος, που έζησε στο α΄ μισό του 3ου π.Χ. αι. κατά τον Διογένη Λαέρτη (2, 101-102) αφού εξορίστηκε για τη διδασκαλία του από την Αθήνα, κατέφυγε στην αυλή του Πτολεμαίου, και έπειτα στην Κυρήνη, όπου επίσης εξορίστηκε, για να καταφύγει ξανά στην Ελλάδα.
Ο Διαγόρας ο Μήλιος εξορίστηκε από τους Αθηναίους επειδή έλεγε πως οι θεότητες του Ολύμπου είναι ανύπαρκτες και επειδή διακωμωδούσε τα απόκρυφα των μυστηρίων, και τον καταδίκασαν σε θάνατο, επικηρύσσοντας το κεφάλι του με ανταμοιβή ένα τάλαντο. (Λυσίας 6.17, Σούδα)
Ο Στίλπων ο Μεγαρεύς δικάστηκε και καταδικάστηκε για ασέβεια προς τα μνημεία των θεών, και η ποινή ήταν εξορία.
Επίσης κατηγορήθηκαν (δικάστηκαν) επί ασέβεια προς τον Παγανισμό οι Ασπασία και Ευριπίδης (από τον Κλέωνα).
Και κάτι που δεν είναι πολύ γνωστό: τον 5ο αι. π.Χ. ψηφίστηκε (Ψήφισμα του μάντη Διοπείθη) από τους Παγανιστές νόμος στην Αρχαία Αθήνα κατά εκείνων (=φιλοσόφων) που «δεν πίστευαν στα θεία και διέδιδαν θεωρίες για τα ουράνια φαινόμενα» (Πλουτάρχου Περικλής, 32) με ποινές την εξορία, το θάνατο και το κάψιμο των συγγραμμάτων (Nauk, Fragm. Trag. Gracc. 2η έκδοση, σελ. 771). Βάσει αυτού του νόμου (κι όχι αυθαίρετα ή παράνομα) καταδικάστηκαν οι παραπάνω φιλόσοφοι και ο Σωκράτης.
Για την εξαφάνιση του έργου του Δημόκριτου αναφέρεται από αρχαίους συγγραφείς ότι πρωτοστατούσε ο ίδιος ο Πλάτωνας. Συγκέντρωσε τα βιβλία του Δημόκριτου και θέλησε να τα κάψει. "Μα ο Αμύλκας και ο Κλεινίας, δύο Πυθαγόρειοι, το εμπόδιζαν, λέγοντάς του ότι δεν έχει τίποτα να ωφεληθεί επειδή πολλοί τώρα πια έχουν στα χέρια τους βιβλία του Δημόκριτου." (Διογένης Λαέρτιος ΙΧ 40).
-Ο Πρόκλος ήθελε να αποσύρει από την κυκλοφορία όλα τα βιβλία εκτός από τα Τίμαιος και Χαλδαϊκά Λόγια, ώστε να εμποδίσει να βλάψουν τους ανεκπαίδευτους. (Μαρίνος, Βίος Πρόκλου, 38)
-«Όταν βρήκε (ο Αλέξανδρος) τις Κύριες Δόξες του Επίκουρου, που (...) περιέχει συνοπτικά τα βασικά σημεία της φιλοσοφίας του, το πήγε στο κέντρο της αγοράς και το έκαψε πάνω σε ξύλα συκιάς καίγοντας έτσι δήθεν και τον ίδιο. Μετά έριξε τη στάχτη στη θάλασσα λέγοντας μάλιστα το χρησμό: ξορκίζω τις αντιλήψεις του τυφλού γέροντα πυρπολώντας τες» (Λουκιανού, Αλέξανδρος ή ψευδομάντης, 47 ).
Ελπίζω να μη σας κούρασα, αν και βέβαια όποιος ενδιαφέρεται για την αλήθεια ποτέ δεν κουράζεται να ψάχνει και να μελετά τα αληθινά στοιχεία. Προσωπικά θεωρώ υποχρέωσή μου όταν πραγματεύομαι ιστορικά θέματα να παραθέτω στοιχεία και όχι να μιλώ με αφορισμούς.
Η έλλειψη γνώσης είναι συχνά βλαβερή. Η κακή χρήση της γνώσης είναι βλαβερή πάντα.

Άβαταρ μέλους
fluke
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 433
Εγγραφή: 12 Ιαν 2005 21:12

Δημοσίευση από fluke » 05 Ιαν 2006 10:47

Mard! Δεν νομίζω ότι αυτά που παραθέτεις σηκώνουν αμφισβήτηση καθότι είναι πλήρως τεκμηριωμένα. Παρόλαυτα εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα περισσότερα από αυτά είτε ήταν μεμονωμένα περιστατικά είτε συνέβαιναν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους και δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν πλήρως όλο το φάσμα των προελληνικών κ ελληνικών περιόδων.

Αλλά και να το χαρακτήριζαν, δεν νομίζω ότι μπορούμε να κρίνουμε το επίπεδο ενός πολιτισμού μόνο από αυτό καθώς δεν λαμβάνουμε υπόψη τις συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής σύμφωνα με τις οποίες τέτοιες πρακτικές μπορεί να ήταν αποδεκτές και μέρος της καθημερινής ζωής. Αν αυτά δεν συμφωνούν με τις δικές μας ηθικές αξίες είναι άλλο θέμα αλλά ας μην ήμαστε τόσο δριμείς με αξίες 3.000 ετών όταν μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες τόσο οι έγχρωμες φυλές όσο και το γυναικείο φύλο θεωρούνταν υπάνθρωποι ή έστω ομάδες με χαμηλότερες διανοητικές, και άλλες δυνατότητες από την απόλυτη πλειοψηφία του "ανεπτυγμένου" κόσμου.
Through these city nightmares you'd walk with me And we'd talk of it with idealistic assurance That like these urban nightmares We'd blacken each other skies

MARD!
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 636
Εγγραφή: 09 Αύγ 2005 02:39

Δημοσίευση από MARD! » 05 Ιαν 2006 14:01

fluke έγραψε:Mard! Δεν νομίζω ότι αυτά που παραθέτεις σηκώνουν αμφισβήτηση καθότι είναι πλήρως τεκμηριωμένα. Παρόλαυτα εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα περισσότερα από αυτά είτε ήταν μεμονωμένα περιστατικά είτε συνέβαιναν σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους και δεν μπορούν να χαρακτηρίσουν πλήρως όλο το φάσμα των προελληνικών κ ελληνικών περιόδων.

Αλλά και να το χαρακτήριζαν, δεν νομίζω ότι μπορούμε να κρίνουμε το επίπεδο ενός πολιτισμού μόνο από αυτό καθώς δεν λαμβάνουμε υπόψη τις συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της εποχής σύμφωνα με τις οποίες τέτοιες πρακτικές μπορεί να ήταν αποδεκτές και μέρος της καθημερινής ζωής. Αν αυτά δεν συμφωνούν με τις δικές μας ηθικές αξίες είναι άλλο θέμα αλλά ας μην ήμαστε τόσο δριμείς με αξίες 3.000 ετών όταν μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες τόσο οι έγχρωμες φυλές όσο και το γυναικείο φύλο θεωρούνταν υπάνθρωποι ή έστω ομάδες με χαμηλότερες διανοητικές, και άλλες δυνατότητες από την απόλυτη πλειοψηφία του "ανεπτυγμένου" κόσμου.
Αγαπητέ fluke, δεν μου αρέσει να είμαι δριμεία με κανέναν. Οι άνθρωποι πολλές φορές πράττουν το κακό από άγνοια (όχι πάντα, όπως θεωρούσε ο Σωκράτης) και θέλω να πιστεύω ότι στην πλειοψηφία τους οι αρχαίοι μας πρόγονοι τόσα ήξεραν, τόσα έκαναν. Είναι σίγουρα προς τιμήν τους το ότι τόσοι πολλοί ανάμεσά τους ΔΕΝ ήταν ικανοποιημένοι από αυτές τις πρωτόγονες και βάρβαρες θρησκευτικές πεποιθήσεις, και είτε κοιτούσαν να τις ξεπεράσουν ή να δώσουν ένα πιο ουσιαστικό νόημα σ' αυτές με τρόπους φιλοσοφικούς. Είναι επίσης προς τιμήν όσων Ελλήνων ΑΝΔΡΩΝ έγιναν Χριστιανοί, το ότι εγκατέλειψαν τη θέση ισχύος απέναντι στη γυναίκα, για μια θέση ισότητας απέναντί της, πράγμα που στην αρχαία Ελλάδα μόνο στη Σπάρτη το συναντάμε, και πάλι εν μέρει, καθώς η Σπαρτιάτισσα γυναίκα δεν είναι ακριβώς άνθρωπος αλλά, όπως και ο Σπαρτιάτης άντρας, εργαλείο για την προαγωγή της φυλής, της πόλης κτλ. Και ασφαλώς είναι προς τιμή τους, ότι τόσοι πολλοί ανάμεσά τους καυτηρίαζαν τους Ολυμπιακούς αγώνες με τη βαρβαρότητα, τις απάτες κ.τ.λ. και γενικά τη βαρβαρότητα στα αθλήματα.
Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα που θα έδειχναν ότι τα περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα. Νομίζω όμως ότι κι αυτά τα λίγα είναι αρκετά, για να δούμε επιτέλους τους προγόνους μας ως ανθρώπους - όπως ήταν δηλαδή - κι όχι ως ημιθέους ή ακόμα χειρότερα ως θεούς. Αξίζουν την αγάπη μας έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν έπεσαν σε πολύ βαριά σφάλματα. Και ποιος δεν πέφτει άλλωστε, και πώς θα υπήρχαμε σήμερα εμείς αν δεν υπήρχαν αυτοί.
Άλλο όμως αυτό, και άλλο το παραμύθι που μας πουλάνε επιτήδειοι νεοπαγανιστές με τον καλό και αγαθό παγανιστικό πολιτισμό και τον κακό μπαμπούλα Χριστιανισμό που κατέστρεψε το υπέροχο αυτό δημιούργημα... που έκλεισε τους ναούς-πορνεία και σφαγεία, και δεν μπορούσαν οι καημένοι οι ιερείς να πλουτίζουν από τους δούλους και τις δούλες που έβαζαν να εκδίδονται με το ζόρι εκεί, και δεν μπορούσαν οι ευσεβείς παγανιστές να μαστιγώνουν μέχρι αίματος τους νέους (αλήθεια έχετε φάει έστω μια με το μαστίγιο να δείτε πώς πονάει; :cry: ), και δεν μπορούσαν να κατασφάξουν τα ζώα για να ευχαριστηθούν οι "θεοί", και δεν μπορούσαν να σφάξουν μωρά πάνω στο Λύκαιον όρος για να ευφρανθεί ο "Δίας"... κτλ. Και να βγαίνει ένας κύριος Βλάσσης Ρασσιάς και να γράφει, ότι "...Δυστυχώς δεν εσυνεχίσθη ο θεσμός των Λυκαίων με τον τρόπο που εξελίσσετο. Δηλαδή με το αρχαιότροπο ή καλύτερο ελληνότροπο θεοσεβικό περιεχόμενο. Αντί γι' αυτό, υπό την "δαμόκλειο σπάθη" του εβραιοχριστιανικού αφορισμού, το 2001 οι γιορτές ήταν μία φολκλορική φιέστα τουριστικού τύπου με ουδαίο πολιτιστικό περιεχόμενο και τοποτηρητή τον γιαχβίτη αντιπρόσωπο…" Τι κρίμα βρε Ρασσιά που δεν είχαμε κανέναν ιερέα-δήμιο να σφάξει και κανένα βρέφος, κατά τον αρχαίο τρόπο λατρείας που συνεχιζόταν μέχρι τον 3ο αι. μ.Χ. οπότε κάποιοι ασεβείς και βάρβαροι Ρωμαίοι ("Βυζαντινοί") αυτοκράτορες έβαλαν τέλος στη θεάρεστη αυτή πράξη.
Ίσως φαίνομαι δριμεία όταν αναφέρω τα πραγματικά αυτά γεγονότα, αλλά η αλήθεια πρέπει επιτέλους να ειπωθεί ακόμα κι αν είναι πικρή και δεν μας αρέσει. Ειδικά όταν βλέπουμε σοβαρούς και καλοπροαίρετους ανθρώπους να εξαπατώνται από την οργανωμένη παραπληροφόρηση κάποιων πονήρηδων που θέλουν να αποκαλούνται λάτρεις του ελληνικού πνεύματος. Γιατί όπως λέει κι ο Smartboy πρέπει ασφαλώς να εγερθούμε, αλλά για να το κάνουμε προς τη σωστή κατεύθυνση, πρέπει να ξεφορτωθούμε τις αυταπάτες που μας σκοτίζουν.
Υ.Γ. Και τέλος είναι ντροπή να μη γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες το τι ήταν και τι έκαναν οι πρόγονοί μας και να έρχονται οι αλλοδαποί να μας αποστομώνουν και να γελάνε μαζί μας! Όπως έχω δει να γίνεται σε συζήτηση, όπου Έλληνας υποστήριζε με πάθος ότι δεν γίνονταν ανθρωποθυσίες και δεν υπήρχε παιδεραστία, και κάτι αλλοδαποί που ήταν μιο μορφωμένοι κι ενημερωμένοι, του ανέφεραν πηγές και τον είχαν κάνει ρόμπα, κατά το κοινώς λεγόμενο. :shock:
Η έλλειψη γνώσης είναι συχνά βλαβερή. Η κακή χρήση της γνώσης είναι βλαβερή πάντα.

Άβαταρ μέλους
Chameleons
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 462
Εγγραφή: 10 Απρ 2005 02:49

Δημοσίευση από Chameleons » 06 Ιαν 2006 11:31

MARD! έγραψε:
ΠΟΣΕΙΔΩΝ έγραψε:
Όσο για το κάψιμο των βιβλίων, τις διώξεις και τα βασανιστήρια φιλοσόφων μάλλον θα πρέπει να χτυπήσεις την δική σου πόρτα. Γιατί όλα αυτά έγιναν απο χριστιανούς.
Και όμως ΠΟΣΕΙΔΩΝ, στον Πλάτωνα ανήκει η ιδέα της Ιεράς Εξέτασης! Από αυτόν την βρήκαν οι παπικοί και την εφάρμοσαν πιστά.
Πλάτωνος, «Νόμοι», X 907 e
«Άν όμως κάποιος ασεβής θα δείξει ανυπακοή στους νόμους, θα εφαρμόζεται ο εξής νόμος σχετικά με την ασέβεια: όποιος αντιληφθεί λόγια ή πράξεις ασεβείς, πρέπει να αντιδράσει αμέσως καταγγέλλοντας στους άρχοντες τον ένοχο, οι οποίοι θα τον οδηγήσουν στο αρμόδιο για τέτοιες υποθέσεις δικαστήριο. Αν ο άρχοντας που θα πληροφορηθεί το γεγονός δεν εκτελέσει το καθήκον του, θα διώκεται ο ίδιος για ασέβεια από οποιονδήποτε πολίτη, που θέλει να υπερασπιστεί τους νόμους.
Αν κάποιος καταδικαστεί, το δικαστήριο θα ορίσει διαφορετική ποινή για κάθε αδίκημα, επιβάλλοντας φυλάκιση για όλες τις περιπτώσεις. Από τις τρεις φυλακές της πόλης (...) η δεύτερη [θα βρίσκεται] στο μέρος όπου συγκεντρώνεται το Νυκτερινό Συμβούλιο, θα ονομάζεται Σωφρονιστήριο. Η τρίτη, (..) σε μέρος όσο το δυνατό πιο μοναχικό και άγριο, θα έχει όνομα που θα δείχνει ότι σκοπός της είναι η τιμωρία.
Όπως περιγράψαμε ήδη, υπάρχουν τρεις περιπτώσεις ασέβειας από τις οποίες η καθεμιά δικαιρείται σε δύο. Κατά συνέπεια έχουμε έξι κατηγορίες αδικημάτων κατά των θεών, των οποίων η τιμωρία πρέπει να ποικίλλει σε είδος και βαθμό. (...) [908 e] Αυτό το είδος αθέων διαιρείται σε πολλές κατηγορίες αλλά η νομοθεσία αξίζει να ασχοληθεί μόνο με τις δύο που αναφέραμε. Η μια πρέπει να τιμωρείται με θάνατο όχι μόνο μια ή δυο φορές, αλλά πολύ περισσότερες, ενώ στην άλλη χρειάζονται συμβουλές και φυλάκιση. (...)
Ο δικαστής πρέπει να κλείσει στο Σωφρονιστήριο για πέντε χρόνια τουλάχιστον, σύμφωνα με το νόμο, όσους έπεσαν θύματα της ανοησίας τους χωρίς να έχουν κακό χαρακτήρα ή διάθεση. Στο διάστημα αυτό δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή μαζί τους κανένας πολίτης εκτός απΆ τα μέλη του Νυκτερινού Συμβουλίου, που θα τους επισκέπτονται και θα τους συμβουλεύουν πώς θα μπορέσουν να σώσουν την ψυχή τους.
Όταν τελειώσει ο χρόνος της ποινής τους θα βγαίνουν απΆ τη φυλακή και όποιοι δείχνουν ότι συνετίστηκαν θα ζουν μαζί με τους άλλους πολίτες. Αν όμως εξακολουθούν να είναι αμετανόητοι, η ποινή θα είναι θάνατος για όσους καταδικαστούν ξανά για το ίδιο αδίκημα. (....) [ 909 d ]
Ο νόμος, ίδιος για όλους, θα είναι ο εξής: κανείς δεν επιτρέπεται να έχει ιδιωτικά ιερά στο σπίτι του. (......) [ 910 c ] αν αποδειχθεί ότι κάποιος, άνδρας ή γυναίκα, εκτελεί λατρεία σε άλλα ιερά εκτός απΆ τα δημόσια, έστω κι αν δεν έχει διαπράξει κανένα μεγάλο ανόσιο έργο, αυτός που θα τον αντιληφθεί πρέπει να τον καταγγείλει στους νομοφύλακες, οι οποίοι θα τον διατάξουν να μεταφέρει τα ιδιωτικά ιερά στους δημόσιους ναούς. (...) Αν όμως αποδειχτεί ένοχος όχι για κάποια παιδιάστικη ιδιοτροπία αλλά για σοβαρή παρεκτροπή ενηλίκου ατόμου, που ιδρύει ιδιωτικά ιερά ή θυσιάζει μέσα σε δημόσιους ναούς σε θεούς, που δεν ανήκουν στους αναγνωρισμένους από την πόλη, θα τιμωρείται με θάνατο για ασέβεια.(...)» ]
Διώξεις και βασανιστήρια φιλοσόφων έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες πρώτοι και με διαφορά:
Απόσπασμα του Διογένη Λαέρτη «Φιλοσόφων βίοι, IX 52:
«Εξαιτίας της δήλωσης του Πρωταγόρα στο βιβλίο του Περί θεών ότι δεν ξέρει αν υπάρχουν θεοί, οι Αθηναίοι τον έδιωξαν από την πόλη και ΕΚΑΨΑΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ στην Αγορά, αφού πρώτα έβγαλαν κήρυκα και ΤΑ ΜΑΖΕΨΑΝ ΕΝΑ-ΕΝΑ από όσους είχαν αντίτυπα». (Το ίδιο λένε και οι: Φιλόστρατος, Βίοι Σοφιστών, I 10, 3. Ησύχιος, Ονοματολόγος. Σέξτος Εμπειρικος, Προς μαθηματικούς, IX 55)
Επίσης: «Ο Αναξαγόρας μηνύθηκε για ασέβεια επειδή διακήρυσσε ότι ο ήλιος είναι μια διάπυρη μεταλλική μάζα, και καταδικάστηκε σε πρόστιμο 35 ταλάντων και εξορία. Κατά άλλους καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο» ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ II, 7
«Ο Πρόδικος ο Κείος, φιλόσοφος και σοφιστής, σύγχρονος του Δημοκρίτου, μαθητής του Πρωταγόρα, πέθανε στην Αθήνα, αφού του έδωσαν να πιεί κώνειο, με το αιτιολογικό ότι διέφθειρε τους νέους.» ΣΟΥΔΑ
Επίσης: Ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, ο επονομαζόμενος ¶θεος, που έζησε στο α΄ μισό του 3ου π.Χ. αι. κατά τον Διογένη Λαέρτη (2, 101-102) αφού εξορίστηκε για τη διδασκαλία του από την Αθήνα, κατέφυγε στην αυλή του Πτολεμαίου, και έπειτα στην Κυρήνη, όπου επίσης εξορίστηκε, για να καταφύγει ξανά στην Ελλάδα.
Ο Διαγόρας ο Μήλιος εξορίστηκε από τους Αθηναίους επειδή έλεγε πως οι θεότητες του Ολύμπου είναι ανύπαρκτες και επειδή διακωμωδούσε τα απόκρυφα των μυστηρίων, και τον καταδίκασαν σε θάνατο, επικηρύσσοντας το κεφάλι του με ανταμοιβή ένα τάλαντο. (Λυσίας 6.17, Σούδα)
Ο Στίλπων ο Μεγαρεύς δικάστηκε και καταδικάστηκε για ασέβεια προς τα μνημεία των θεών, και η ποινή ήταν εξορία.
Επίσης κατηγορήθηκαν (δικάστηκαν) επί ασέβεια προς τον Παγανισμό οι Ασπασία και Ευριπίδης (από τον Κλέωνα).
Και κάτι που δεν είναι πολύ γνωστό: τον 5ο αι. π.Χ. ψηφίστηκε (Ψήφισμα του μάντη Διοπείθη) από τους Παγανιστές νόμος στην Αρχαία Αθήνα κατά εκείνων (=φιλοσόφων) που «δεν πίστευαν στα θεία και διέδιδαν θεωρίες για τα ουράνια φαινόμενα» (Πλουτάρχου Περικλής, 32) με ποινές την εξορία, το θάνατο και το κάψιμο των συγγραμμάτων (Nauk, Fragm. Trag. Gracc. 2η έκδοση, σελ. 771). Βάσει αυτού του νόμου (κι όχι αυθαίρετα ή παράνομα) καταδικάστηκαν οι παραπάνω φιλόσοφοι και ο Σωκράτης.
Για την εξαφάνιση του έργου του Δημόκριτου αναφέρεται από αρχαίους συγγραφείς ότι πρωτοστατούσε ο ίδιος ο Πλάτωνας. Συγκέντρωσε τα βιβλία του Δημόκριτου και θέλησε να τα κάψει. "Μα ο Αμύλκας και ο Κλεινίας, δύο Πυθαγόρειοι, το εμπόδιζαν, λέγοντάς του ότι δεν έχει τίποτα να ωφεληθεί επειδή πολλοί τώρα πια έχουν στα χέρια τους βιβλία του Δημόκριτου." (Διογένης Λαέρτιος ΙΧ 40).
-Ο Πρόκλος ήθελε να αποσύρει από την κυκλοφορία όλα τα βιβλία εκτός από τα Τίμαιος και Χαλδαϊκά Λόγια, ώστε να εμποδίσει να βλάψουν τους ανεκπαίδευτους. (Μαρίνος, Βίος Πρόκλου, 38)
-«Όταν βρήκε (ο Αλέξανδρος) τις Κύριες Δόξες του Επίκουρου, που (...) περιέχει συνοπτικά τα βασικά σημεία της φιλοσοφίας του, το πήγε στο κέντρο της αγοράς και το έκαψε πάνω σε ξύλα συκιάς καίγοντας έτσι δήθεν και τον ίδιο. Μετά έριξε τη στάχτη στη θάλασσα λέγοντας μάλιστα το χρησμό: ξορκίζω τις αντιλήψεις του τυφλού γέροντα πυρπολώντας τες» (Λουκιανού, Αλέξανδρος ή ψευδομάντης, 47 ).
Ελπίζω να μη σας κούρασα, αν και βέβαια όποιος ενδιαφέρεται για την αλήθεια ποτέ δεν κουράζεται να ψάχνει και να μελετά τα αληθινά στοιχεία. Προσωπικά θεωρώ υποχρέωσή μου όταν πραγματεύομαι ιστορικά θέματα να παραθέτω στοιχεία και όχι να μιλώ με αφορισμούς.
Ωραια τα λες μονο που δεν ηταν πρωτοι οι παπικοι που τα εφαρμοσαν... τα εφαρμοσαν και αλλοι χριστιανοι...μονο που δεν συμφρερει να τα λεμε σημερα ,ξερεις αλλα δεν λες ....
Kung-fu master

Απάντηση