Παράδοξο: Η βάση της λογικής

Θρησκεία & πίστη, εσωτερισμός και υπαρξιακές αναζητήσεις
Απάντηση
OudenOida
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 14
Εγγραφή: 01 Δεκ 2006 20:17

Παράδοξο: Η βάση της λογικής

Δημοσίευση από OudenOida » 01 Δεκ 2006 21:36

Τα παρακάτω είναι σκέψεις τα οποία πολλοί θα χαρακτήριζαν σωστά και πολλοί θα χαρακτήριζαν λάθος. Παρόλα αυτά είναι σκέψεις τις οποίες νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ όχι για να προσφέρω γνώσεις, με τα σημερινά δεδομένα δεν έχω και πολλές σε σχέση με λίγους ούτε λίγες σε σχέση με πολλούς , αλλά για να προσφέρω τη γνώμη μου μέσα στην περιορισμένη κλίμακα πλέον ανθρώπων που αρέσκονται να σκέφτονται και θέλουν να εκφραστούν. Οι σκέψεις άλλωστε δε χαρακτηρίζουν κάποιον μορφωμένο αλλά κάποιον σκεφτόμενο και αυτό είναι πολύ πιο σπάνιο, ίσως και καλύτερο διότι ο σκεπτόμενος συνήθως είναι και πρόθυμος να μάθει ενώ ο μορφωμένος πολλές φορές μορφώνεται γιατί αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τους σύγχρονους καιρούς. Όλα είναι υποκειμενικά απλά αυτά είναι η δική μου άποψη.
Τον κόσμο στον οποίο υπάρχουμε πολλοί τον χαρακτηρίζουν παράξενο. Εάν όχι όλοι, οι περισσότεροι τον βρίσκουμε και άσχημο. Ο χρόνος που χαραμίζεται στην προσπάθεια του ανθρώπου είτε να επιβιώσει, είτε να κερδίσει αναγνώριση τον αποσπά πλήρως από τη μελέτη αιτιών που προκαλούν αυτές τις ανάγκες. Ο άνθρωπος είναι, εάν όχι το επίκεντρο, ένα σημαντικό συστατικό στοιχείο μιας απείρως συνεχιζόμενης αλληλουχίας καταστάσεων στοιχείων και ιδιοτήτων, του απείρου δηλαδή ότι αποκαλούμε σύμπαν.
Οι αντιλήψεις σχετικά με τη φύση του ανθρώπου είναι πολλές. Αλλά όλες αυτές περιστρέφονται γύρω από μία φιλοσοφία, ότι είναι χωρισμένος σε διάφορα κομμάτια. Το μυαλό και η ψυχή του ίσως για παράδειγμα. Ο σημερινός πάντως άνθρωπος χρησιμοποιεί τους όρους συνείδηση και αντίληψη ως λέξεις που πιστεύει πως του δίνουν τη δυνατότητα να οριοθετήσει πλέον εντός της λογική του τις σκέψεις και συναισθήματα του. Το καλό και κακό. Αυτά διαφέρουν λόγω των ηθικών αρχών του καθενός. Ένας αυθεντικός Χριστιανός θα πρέπει να δείξει και το άλλο μάγουλο διότι ο τελικός κριτής είναι ο Θεός. Κάποιος όχι και τόσο φανατικός θα επαναστατήσει ώστε να κάνει τον κόσμο, αλλά και το περιβάλλον του ένα καλύτερο μέρος. Ο μεν λοιπόν αντιδρά παθητικά ο δε ενεργητικά. Οι περισσότεροι θα επιλέξουν την επανάσταση ως την ποιο σωστή αντίδραση, ούτως η άλλος η ιστορία την έχει στολίσει με πολλά κόκκινα κοσμήματα ώστε να φαίνεται ελκυστική. Η δε στροφή του μάγουλου είναι προτροπή Θεού, άρα αναμφισβήτητη. Οπότε ποιος μπορεί να κρίνει πια αντίδραση από τις δύο είναι ηθικά ωριμότερη; Πάντως οι περισσότεροι ακολουθούμε κάτι που παίρνει κάποιο κομμάτι από τις δύο μεθόδους: Αφού προτάσσουμε το ένα μας μάγουλο και φάμε τη σφαλιάρα ξεστομίζουμε δυο βρισιές- από μέσα μας συνήθως για να αποφεύγουμε τις παρεξηγήσεις- και αποχωρούμε. Ορίστε και ο επαναστάτης χριστιανός.
Η αντίληψη λοιπόν είναι κάτι το υποκειμενικό; Όχι, η εξωτερίκευση αυτής όμως ναι. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή πρέπει να ερευνήσουμε την αρχή αυτή. Ο χώρος όπου υπάρχουμε λέγεται γη. ¶ρα η λέξη χώρος ή μέρος είναι μια έννοια που οριοθετεί. Έξω από τη γη μας, αλλά και μέσα υπάρχει όπως είπα μια απείρως συνεχιζόμενη αλληλουχία καταστάσεων στοιχείων και ιδιοτήτων. Στοιχείο ονομάζεται η λογική που υποδεικνύει άρα και αποδεικνύει την συνύπαρξη σωματιδίων στον χωροχρόνο σε διάφορες συγκεντρώσεις που κατέχουν και ιδιότητες. Η ιδιότητα προσδιορίζει τον τρόπο των στοιχείων να επηρεάζουν και να μεταβάλουν τον εαυτό του ή άλλα στοιχεία, λαμβάνοντας και την κίνηση τους στον εξωτερικό τους χώρο ως μεταβολή. Κατάσταση είναι μια απομονωμένη χρονική στιγμή της οποίας τα στοιχεία αναλύουμε. Το μέγεθος της εξαρτάται από το πλήθος των στοιχείων που αναλύονται. Ο χρόνος προσδιορίζει τη σειρά των καταστάσεων. Όταν εξετάζουμε κάτι θέλουμε να δίνουμε σε αυτό μία αιτία. Το αποτέλεσμα λοιπόν που εξετάζουμε διαφοροποιείται από αυτήν την αιτία μόνο ως προς την χρονική σειρά της καταστάσεως, άρα η αιτία θα έχει πάντα μικρότερη χρονική τιμή από αυτή του αποτελέσματος και χρησιμοποιείται για την ανάλυση ενός στοιχείου σε χρόνο που προηγείται αυτού. Μεταβολή καλείται η διαφορά των ιδιοτήτων στοιχείου μεταξύ δύο καταστάσεων. Όταν εξετάζουμε τόσες καταστάσεις όσες χρειάζεται ώστε να φτάσουμε στο αποτέλεσμα που ερευνούμε δε μιλάμε πια για καταστάσεις αλλά περιοριζόμαστε ώστε να καταδεικνύουμε μια χωροχρονική αλληλουχία καταστάσεων όπου ο χώρος και ο χρόνος είναι οι μεταβλητές που χρησιμοποιούμε για να τη καταδείξουμε.. Τα στοιχεία επηρεάζονται είτε μέσω άλλων είτε άμεσα. Το πλήθος των ενδιάμεσων καταστάσεων προκειμένου να φτάσουμε σε κάποιο αποτέλεσμα ή ο χρόνος καθορίζουν την ευγένεια του επιθετικού στοιχείου, του στοιχείου δηλαδή που θέλουμε να ορίσουμε ως επηρεαστή και του αμυντικού στοιχείου δηλαδή του επηρεαζόμενου. Η ευγένεια των στοιχείων εξαρτάται από την καθεαυτή ευγένεια μεταξύ τους, και την ευγένεια των τρίτων στοιχείων όπου πιθανόν να παρεμβάλλονται. ¶ρα η ευγένεια καθορίζει την ένταση της αλληλεπίδρασης των στοιχείων στον χωροχρόνο πιο απλά το πόσο γρήγορα μπορεί κάποιο στοιχείο να επηρεάσει ένα δεύτερο είτε έμμεσα είτε άμεσα. Μια μεταβολή στοιχείου ανεξαρτήτως έντασης δημιουργεί άπειρες μεταβολές οι οποίες μεταφέρονται σταθερά ή ασταθή και σε συνδυασμό βέβαια με άλλες μπορούν να αυξηθούν ως προς την ένταση ή να μειωθούν, βέβαιο είναι πάντως πως η επιρροή του παραμικρού στοιχείου ανεξαρτήτως της φύσης, κατάστασης και μεγέθους του είναι άπειρη στον χωροχρόνο. Επίσης λέω ότι η ένταση των μεταβολών ιδιοτήτων ενός στοιχείου, συμπεριλαμβανομένου και της ταχύτητας που επίσης μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταβολή αυτού, εξαρτάται από την ευγένεια ή την βοήθεια άλλων στοιχείων αλλά δε μπορώ να καθορίσω εάν υπάρχει η δυνατότητα ή ήδη συμβαίνει κάποια μεταβολή στοιχείου να εξαρτάται όχι από τα παραπάνω αλλά από ένα χρονικό πλαίσιο το οποίο στα όρια του περιέχει το στοιχείο και το μεταβάλει πιο γρήγορα ή αργά από άλλα. Εάν όντως συμβαίνει αυτό και χειρότερα εάν καταφέρει κάποιος να το εκμεταλλευθεί ανοίγουν πόρτες που θα πρέπει να δώσουν στην ιστορία καινούργια μαθήματα και μάρτυρες με συνέπειες πιθανότατα αφάνταστες και οδυνηρότατες, αυτές οι πόρτες ίσως θα ήταν προτιμότερο να παραμείνουν κλειστές, πάντως με τη δική μου λογική υπάγω αυτό πέρα από τα όρια της ως παράδοξο του χρόνου. Επομένως προσπαθώντας να εκλογικεύσω όσο μπορώ και τα ήδη των χρόνων λέω ότι χωρίζεται και ο αυτός προς το παρόν σε δύο κομμάτια: Στον λογικό, αυτόν δηλαδή που χρησιμοποιεί η λογική μας ώστε να εξηγήσει τις μεταβολές ιδιοτήτων στοιχείων μέσα σε όρια του και στον παράδοξο ο οποίος δε μπορεί να αποδειχθεί, άρα υπάρχει αμφιβόλως και περιέχει τις δυνατότητες τις οποίες αναφέρθηκαν.

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα που μπορούν να τεθούν και κανένα δε μπορεί να απαντηθεί με πληρότητα διότι υποκύπτουν όλα είτε σε μία άπειρη σειρά από «γιατί» μερικά των οποίων έχουν απαντηθεί κατά καιρούς υποκειμενικά. Στο τελευταίο όμως γιατί δεν έχουμε την δυνατότητα να φτάσουμε λόγω του ότι η λογική και ο χρόνος μας είναι οριοθετημένα. Τα «γιατί» έχουν τη ιδιότητα να οριοθετούν και το σύμπαν είναι άπειρο. Το παράδοξο του χώρου λοιπόν παρομοίως με αυτό του χρόνου είναι η αρχή και η βάση του. Μας παρέχει μονάχα την αίσθηση του απείρου αγνώστου, αίσθηση την οποία δε μπορούμε να ορίσουμε. Ξεφεύγει από τα όρια της λογικής η οποία καθηλώνει καθορίζεται, οριοθετείται και εξαρτάται από την αφή, όσφρηση, ακοή όραση και γεύση. Οτιδήποτε αυτές οι αισθήσεις δεν αντιλαμβάνονται καλείται παράδοξο. Η λογική περικλείει την εναλλαγή μέρας- νύχτας, την κίνηση των πλανητών, την συμπεριφορά της χλωρίδας και πανίδας αλλά δε μπορεί να αντιληφθεί την απειρότητα του χώρου, το παράδοξο του χρόνου, και να προβλέψει τις σκέψεις του ανθρώπου, τις οποίες το παράδοξο ορίζει το αντιλαμβανόμαστε, αλλά η λογική οριοθετεί και εξωτερικεύει ως συμπεριφορά. Η λογική λοιπόν δε μπορεί να εξηγήσει τον όρο «αντίληψη» παρά μόνο ως ένα σημείο, πάντα υποκειμενικά ως προς τον τρόπο λειτουργίας της και ως προς το αποτέλεσμα εξωτερίκευσης αυτής στον περιβάλλοντα χώρο και αλληλεπίδρασης της με αυτόν. Επίσης δεν εξηγείται η ουσία του χώρου, παρά μόνο τα στοιχεία που μπορούμε να αντιληφθούμε, η προέλευση και δε μπορεί να δοθεί μία αιτία ύπαρξης αυτού. Αντίληψη λοιπόν με την καθεαυτού έννοια είναι αυτό που αισθανόμαστε αλλά δε μπορούμε να εξηγήσουμε όπως η αντίληψη του παραδόξου. Να λοιπόν ένα ξεχωριστό κομμάτι του ανθρώπου που επίσης μπορούμε μοναχά να αντιληφθούμε.

Περιμένω τις απόψεις σας

Central sun
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 4
Εγγραφή: 05 Ιαν 2007 15:05

Δημοσίευση από Central sun » 05 Ιαν 2007 16:33

Συγχαρητήρια για ανάπτυξη αυτή.

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει κανένα παράδοξο.

Παράδοξο λέμε αυτό που δεν εξηγείται με την λογική μας.

Η λογική μας εξαρτάται από την γνώση μας.

Οι γνώσεις μας περιορίζονται από την αντίληψη μας
(πειραματικές και μαθηματικές αποδείξεις)

και εξαρτώνται από την πνευματική μας ικανότητα
να φανταζόμαστε και να προβλέπουμε (θεωρία).

Προσπαθούμε να κατανοήσουμε το σύμπαν που λειτουργεί και συμμορφώνεται σε διαφορετικό χωροχρονικό πλαίσιο από αυτό που μπορούμε να αναληφθούμε.

Η διάνυα μας έχει αναπτυθεί μέσα στο τεσσάρων διαστάσεων χωροχρονικό πλαίσιο.
(3 χωρικές και 1 γραμμική χρονική)
Το σύμπαν (ύλη – ενέργεια – πνευματικότητα....... )
ζει σε περιβάλλον περισσότερων διαστάσεων και στο χρονικό πλαίσιο του τώρα.
( και το πριν και το μετά είναι ένα σαν το επάνω και το κάτω μέρος μια κόλας χαρτιού που υπάρχουν ταυτόχρονα. Ενώ εμείς διαβάζουμε το κείμενο από πάνω προς τα κάτω.)

Για ότι δεν έχουμε την απαραίτητη γνώση θα υπάρχει και το παράδοξο.

Άβαταρ μέλους
ctrl_alt_delete
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 254
Εγγραφή: 05 Ιουν 2006 19:21

Δημοσίευση από ctrl_alt_delete » 17 Ιαν 2007 16:41

Eμείς διαβάζουμε μονάχα ένα απειροελάχιστο τμήμα του σύμπαντος που εναλλάσσεται συνεχώς απο μιά ορισμένη οπτική γωνία σάν μιά φωτογραφία πολύ χαμηλής ανάλυσης νομίζοντας οτι αυτό είναι η πραγματικότητα.
Τα υπόλοιπα τα αγνοούμε τελείως.
Έν οίδα οτι ουδέν οίδα

Απάντηση