"Αφύσικη Συμπεριφορά": Ψυχικός ή Ψυχωτικός?

Θρησκεία & πίστη, εσωτερισμός και υπαρξιακές αναζητήσεις
Απάντηση
Avaris
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 51
Εγγραφή: 14 Οκτ 2006 18:45

"Αφύσικη Συμπεριφορά": Ψυχικός ή Ψυχωτικός?

Δημοσίευση από Avaris » 28 Νοέμ 2006 18:50

Τι γίνεται μόλις πρωτοεμφανιστούν σημεία "παράξενης συμπεριφοράς" σε ένα άτομο?

Είναι "μεταφυσικά σημάδια"?

Είναι απλώς "σημάδια παράνοιας"?

(Αξίζει να σκεφτούμε πως σύμφωνα με την Κλασσική Ψυχιατρική, δεν υφίσταται έννοια Μεταφυσική. Το "φαινόμενο" εκ προοιμίου ισούται με "παράνοια" ή "ψύχωση".

Τι υφίσταται ο ψυχικός του κόσμος τόσο απο τα "πρωτόγνωρα" "αφύσικα φαινόμενα" όσο και απο τις "αντιδράσεις" των γύρω του? (πόσο μάλλον όταν είναι παιδί!)

Πως θα έπρεπε να αντιδράσει τόσο το άτομο (εαν και εφόσον είναι ενήλικος) όσο και ο περίγυρός του?

Τα άτομα που ήδη έχουν προχωρήσει στη Μεταφυσική πως θα έπρεπε να πράξουν εαν βρεθούν ενώπιον ενός τέτοιου ατόμου που "νοιώθει" τα πρώτα "μεταφυσικά σκιρτήματα" ή ακόμα περισσότερο όταν "βιώνει" τα πρώτα του "μεταφυσικά φαινόμενα"?

Να "αναμειχθούν" ή όχι?

Και σε τι "βαθμό" και με ποιόν τρόπο?

Την αφορμή για το θέμα μου την έδωσε ένα άλλο topic που διάβασα στο e-telescope και το παραθέτω αυτούσιο για να λειτουργήσει ως παράδειγμα και οδηγός στη σκέψη μας.
Είναι το "Ανησυχώ για τον Αδερφό μου" και βρίσκεται εδώ viewtopic.php?t=487
Καλησπέρα σε όλους.

Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα να σας διηγηθώ και τη δική μου εμπειρία μου ελπίζοντας να μου πείτε και εσείς την προσωπική σας γνώμη. Είμαι 24 χρονών και πριν από 3 χρόνια έχασα τον καλύτερό μου φίλο σε τροχαίο ατύχημα με το μηχανάκι. Επειδή ήμασταν πολύ δεμένοι μου κόστισε πολύ τόσο σε εμένα όσο και στην υπόλοιπη παρέα και έκανα πολύ καιρό να το ξεπεράσω. Το πιο δύσκολο, όμως, ήταν να εξηγήσω το χαμό του Πέτρου στον τρίχρονο τότε, αδερφό μου, Μανώλη, ο οποίος συνεχώς τον αναζητούσε και εγώ δεν ήξερα τι ακριβώς να του πω. Όπως καταλαβαίνετε ο Μανώλης ήταν η αδυναμία όλων των παιδιών της παρέας εξαιτίας της μεγάλης διαφοράς ηλικίας που είχαμε, αλλά η σχέση του με τον Πέτρο ήταν η πιο δυνατή. Ένα χρόνο αργότερα, συγκεκριμένα τέλη Ιουλίου του 2004, και ενώ καθόμουν με άλλον ένα φίλο μου στο μπαλκόνι του σπιτιού μου συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, η κουβέντα ήρθε στον Πέτρο, αναπολώντας πόσο ωραία περνούσαμε όταν ζούσε. Ο Μανώλης ήταν μπροστά στη συζήτηση και τότε ήταν που είπε κάτι που το θεωρήσαμε αρκετά περίεργο όταν το ακούσαμε. Ενώ, λοιπόν, συζητούσαμε για την πενταήμερη της τρίτης λυκείου, ο αδερφός μου πετάχτηκε και μας είπε: « Όταν σπάσατε την κιθάρα του Πέτρου εκείνος στενοχωρήθηκε πολύ». Όπως καταλαβαίνετε μείναμε μαλάκες και τον ρωτήσαμε που το έμαθε, αφού αυτό έγινε πριν ακόμα αυτός γεννηθεί!!!! Η απάντηση που πήραμε ήταν: « Μου το είπε ο Πέτρος». Πράγμα αδύνατον σκεφτήκαμε εμείς αφού όσο ζούσε ο Πέτρος, ο Μανώλης ήταν πολύ μικρό παιδί για να του πει κανείς κάτι τέτοιο. Η ερώτηση που ακολούθησε ήταν « Πότε σου το είπε αυτό;» και τότε μας αποτελείωσε λέγοντάς μας με εξαιρετική απάθεια: « Όταν άρχισε το καλοκαίρι τότε που κοιμόμουν στο δωμάτιό σου»( Αυτό είναι αλήθεια καθώς χρειάστηκε για ένα διάστημα να μείνει στο δωμάτιό μου). Τότε του εξηγήσαμε όπως είχαμε κάνει και αμέσως μετά το θάνατό του ότι δεν είναι πια εδώ και ότι δεν γίνεται να του μίλησε. Ο μικρός δεν έδειξε να πείθεται και εμείς το αφήσαμε στην άκρη πιστεύοντας ότι κάπου το κρυφάκουσε. Στον ένα χρόνο που ακολούθησε συνέχισε να μου περιγράφει καταστάσεις που έχουμε ζήσει με τον Πέτρο, ενώ το περίεργο ήταν πως έδειχνε να έφερνε επίτηδες τη συζήτηση σε αυτόν. Ήξερε για παράδειγμα το λόγο που εγώ και ο Πέτρος στο παρελθόν είχαμε τσακωθεί πολύ άσχημα κάτι το οποίο δεν ήξεραν καλά καλά τα υπόλοιπα παιδιά της παρέας. Καταρχάς δεν είπα τίποτα από όλα αυτά στους γονείς μου για να μην τρομάξω ούτε αυτούς ούτε τον μικρό και οι μόνοι που το γνώριζαν αυτό ήταν μερικοί κοντινοί φίλοι που είχαν ακούσει κάποιες από τις ‘ιστορίες’ του παιδιού. Ακόμα πιο περίεργο είναι πως ο Μανώλης πάντα απέφευγε τη συζήτηση για αυτό το θέμα και μιλούσε μόνο τις φορές που εκείνος διάλεγε. Ακόμα και σήμερα που τα φαινόμενα έχουν αραιώσει λίγο δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά και ποια είναι η ξεχωριστή σχέση των δύο αυτών ανθρώπων, αλλά ό, τι παραφυσικό ή μη και να συμβαίνει, αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι μήπως διαταραχτεί ψυχολογικά ο μικρός μου αδερφός στο παρόν ή στο μέλλον. Οποιαδήποτε συμβουλή είναι ευπρόσδεκτη γιατί αισθάνομαι χαμένος…
Εδώ η περίπτωση αφορά ένα νήπιο....

....Θα μπορούσε να είναι κάτι ανάλογο με κάποιον ενήλικο....

...ν' ακούει ας πούμε "φωνές" ή να "βλεπει οράματα" και κάλλιστα να θεωρούν οι γύρω του ότι είναι "παρανοικός"...Ο Τρελλοs του χωριού σαν να λέμε.....μια βιαστικη επίσκεψη στον "ψυχίατρο" σε τέτοια περίπτωση ίσως θα τον "κατέστρεφε" αυτόν τον άνθρωπο...ποιός θα "κρίνει" όμως και με τι "κριτήρια" εαν είναι η "μία" ή η "άλλη" περίπτωση?

...Ποιός θα απαντήσει τότε στην ερώτηση:

"τα οράματα είναι ένδειξη παράνοιας ή μηνύματα απο το Μεγάλο Πνεύμα"?
( κλεμμένο είναι απο μια παιδική σειρά, το Bionicles - περίεργο μήνυμα πάντως για παιδική σειρά, έτσι? :wink: )
Avaris Veritas Vos Liberabit

Απάντηση