Είναι ο Καρκίνος το "καύμα" της Αποκάλυψης;

Θρησκεία & πίστη, εσωτερισμός και υπαρξιακές αναζητήσεις
MARD!
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 636
Εγγραφή: 09 Αύγ 2005 02:39

Δημοσίευση από MARD! » 18 Νοέμ 2005 00:52

Kostas έγραψε: Δεν ξέρω δεν μπορώ να δεχθώ πως ο Θεός έτσι απλά επεμβαίνει στην ζωή μας για να φέρει πόνο.
Οχι πιστεύω πως ο Θεός δεν έχει να κάνει με το πότε και πως φεύγει κάποιο ον από την ζωή.
Αυτό το καθορίζει η ίδια η ζωή και η τρωτότητά μας στις μολύνσεις αυτής.
Εμείς είμαστε που δημιουργούμε τον πόνο και τον θάνατο στους εαυτούς μας.
Εμεις είμαστε η αιτία που πεθαίνουμε.
Ουφ, τα είπα....
Φίλε Κώστα θίγεις ένα πολύ μεγάλο θέμα. Ο πόνος απέναντι στο θάνατο αγαπημένου προσώπου είναι τόσο φοβερός, ώστε ακόμα κι ο Θεάνθρωπος Χριστός, μπροστά στον τάφο του Λαζάρου λίγο πριν τον αναστήσει, δάκρυσε! Τόσο συγκινούσε τον Ίδιο τον Κύριο της ζωής και του θανάτου η τραγικότητα του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο. Εξάλλου λέει "Ότι Θεός θάνατον ουκ εποίησεν, ουδέ τέρπεται επ' απωλεία ζώντων. Έκτισε γαρ εις το είναι τα πάντα και σωτήριοι αι γενέσεις του κόσμου, και ουκ έστιν εν αυταίς φάρμακον ολέθρου, ούτε Aδου βασίλειον επί γης. Δικαιοσύνη γαρ αθάνατος εστιν. Ασεβείς δε ταις χερσί και τοις λόγοις προσεκαλέσαντο αυτόν (τον θάνατο)" (Σοφία Σολομώντος 1/α: 13-16).
Αφού όμως "ούτε ένα σπουργίτι δεν πέφτει από τον ουρανό" χωρίς ο Θεός να το θέλει, τότε προφανώς Εκείνος έχει άμεση σχέση με το πώς και πότε φεύγει κάποιος από τη ζωή. Αυτό όμως δεν κάνει τον άνθρωπο μαριονέτα ούτε και αναιρεί τις ευθύνες του για την αρρώστια και το θάνατο. Ο πνευματικός μου μου έλεγε ότι ο Θεός παίρνει τον καθένα στην καλύτερη στιγμή του, πριν προλάβει να χάσει ό,τι μισθό έχει μαζέψει μέχρι τότε, κι ότι συχνά μας αφήνει να πάθουμε για να μάθουμε, ενώ για πολλά από αυτά που μας συμβαίνουν φταίμε προσωπικά. Θυμάμαι ένα παράδειγμα με μια κυρία, που ήρθε να τον παρακαλέσει να προσεχηθεί για μια αγαπημένη παιδική της φίλη που ήταν πολύ άρρωστη στο νοσοκομείο. Καθώς λοιπόν πήγαιναν εκεί, η κυρία άρχισε να λέει ότι η φίλη της αυτή έλεγε από αρκετά νέα "άντε να αρρωστήσω να ησυχάσω από το τάδε" "άντε να πεθάνω να ησυχάσω από το δείνα" και παρόμοια πράγματα... Τελικά οι ευχές της πραγματοποιήθηκαν, όμως η καλή κυρία δεν είχε συνδέσει στο μυαλό της αυτή τη στάση ζωής της φίλης της με την τροπή της υγείας της!
Η έλλειψη γνώσης είναι συχνά βλαβερή. Η κακή χρήση της γνώσης είναι βλαβερή πάντα.

Τάσος Χαρτάς
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 687
Εγγραφή: 13 Μαρ 2005 16:17

Δημοσίευση από Τάσος Χαρτάς » 18 Νοέμ 2005 01:05

Kostas έγραψε:Γιατί να με πάρει κοντά Του με έναν τέτοιο σκληρό τρόπο, γιατί θα πρέπει να πονέσω και εγώ και οι δικοί μου?
Ποιό το όφελος?
Και γιατί να υπάρχει όφελος?
Εμεις είμαστε η αιτία που πεθαίνουμε.
Ουφ, τα είπα....
Kosta ομολογώ ότι εξεπλάγην διαβάζοντας το μύνημά σου.
Μιλάς για πόνο, αιτία και όφελος.
Κάτι που δεν "κολάει" με τον Θεό της αγάπης. Τον αποκαλείς, ωφελημιστή, άκαρδο, χωρίς ίχνος συμπόνοιας και όλα αυτά ισχύουν άν δεχθούμε ότι εμείς είμαστε η αιτία που πεθαίνουμε.
Λές να είναι τα πράγματα τόσο απλά;
Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα.
Δεν έχω ακούσει καμμιά γυναίκα να παραπονιέται για τους πόνους της γέννας π.χ. Είναι τόσο μεγάλο το δώρο μιας νέας ζωής που ο πόνος καταντά μια ασήμαντη ανάμνηση. Αν ήταν αλλιώς οι μανάδες μας θα μας μισούσαν.
Ο πόνος μας κρατά ζωντανούς μας δείχνει που έχει πρόβλημα το σώμα ώστε να το διορθώσουμε. Είναι ένα Θείο Δώρο.
Τώρα αν θές ας μιλήσουμε για την αρρώστια που έχει σκοτώσει τόσο και τόσο κόσμο.
Εγώ με ένα ευδόκιμο ζωής γύρω στα 70 χρόνια (που τέτοια τύχη) να κρίνω τον τρόπο εξέλιξης του ανθρώπου σαν φυσική οντότητα μέσα σε χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια θα ήταν ίσως υπερβολικό από μέρους μου.
Ναι τώρα πονάω, όμως τι μπορεί να μου επιφυλλάσει αυτός ο πόνος αυτή η αρρώστια όχι εμένα σαν άτομο αλλά γενικά σαν ανθρώπινο είδος δεν μπορώ να ξέρω.
Προσωπικά προσπαθώ να έχω ποιό πολύ εμπιστοσύνη στον Δημιουργό αλλά και στην πορεία που για μας έχει χαραχθεί.
Tasos Zakynthos

Kostas
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 532
Εγγραφή: 19 Ιούλ 2004 20:52

Δημοσίευση από Kostas » 18 Νοέμ 2005 14:13

Τάσος Χαρτάς έγραψε: Kosta ομολογώ ότι εξεπλάγην διαβάζοντας το μύνημά σου.
Μιλάς για πόνο, αιτία και όφελος.
Κάτι που δεν "κολάει" με τον Θεό της αγάπης. Τον αποκαλείς, ωφελημιστή, άκαρδο, χωρίς ίχνος συμπόνοιας και όλα αυτά ισχύουν άν δεχθούμε ότι εμείς είμαστε η αιτία που πεθαίνουμε.
Φίλε Τάσο, έχεις δίκιο, από το κείμενό μου μπορεί να προκύψει και το παραπάνω. Αλλά εννοούσα όφελος προς εμάς όχι προς Τον Θεό. Αλλά η σύγχιση της στιγμής με έκανε να μην το γράψω καλά.
Λές να είναι τα πράγματα τόσο απλά;
Σαφώς και δεν είναι τόσο απλά. Για αυτό και δεν μπορεί να το χωρέσει το μυαλό μου.
Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα.
Δεν έχω ακούσει καμμιά γυναίκα να παραπονιέται για τους πόνους της γέννας π.χ. Είναι τόσο μεγάλο το δώρο μιας νέας ζωής που ο πόνος καταντά μια ασήμαντη ανάμνηση. Αν ήταν αλλιώς οι μανάδες μας θα μας μισούσαν.
O πόνος που αναφέρεσαι είναι ο πόνος της ζωής όμως και όχι του θανάτου.

Ο πόνος μας κρατά ζωντανούς μας δείχνει που έχει πρόβλημα το σώμα ώστε να το διορθώσουμε. Είναι ένα Θείο Δώρο.
Τώρα αν θές ας μιλήσουμε για την αρρώστια που έχει σκοτώσει τόσο και τόσο κόσμο.
Εγώ με ένα ευδόκιμο ζωής γύρω στα 70 χρόνια (που τέτοια τύχη) να κρίνω τον τρόπο εξέλιξης του ανθρώπου σαν φυσική οντότητα μέσα σε χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια θα ήταν ίσως υπερβολικό από μέρους μου.
Ναι τώρα πονάω, όμως τι μπορεί να μου επιφυλλάσει αυτός ο πόνος αυτή η αρρώστια όχι εμένα σαν άτομο αλλά γενικά σαν ανθρώπινο είδος δεν μπορώ να ξέρω.
Προσωπικά προσπαθώ να έχω ποιό πολύ εμπιστοσύνη στον Δημιουργό αλλά και στην πορεία που για μας έχει χαραχθεί.
Για αυτό και εγώ το μόνο που κάνω είναι να έχω εμπιστοσύνη Στον Δημιουργό.
Αλλά και πάλι δεν το χωράει το μυαλό μου πως μπορεί να μας έχει χαραχθεί αυτήν η άσχημη μοίρα.
Για αυτό και λέω πως Ο Θεός δεν έχει προκαθορίσει το ΠΟΤΕ και το ΠΩΣ θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο.
Εμείς χαράσουμε το μέλλον μας και με τον τρόπο μας φέρνουμε πιο κοντά την ώρα που θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο.
Δεν ξέρω αν είμαι απαισιόδοξος αλλά δεν μπορώ να είμαι πεσιμιστής. Δεν μου αρέσει.....
Όπου υπάρχει θέλω, υπάρχει Δρόμος. -Πες μου τι κάνεις το φαΐ που τρως και θα σου πω ποιος είσαι. Άλλοι το κάνουν ξίγκια και κοπριά, άλλοι το κάνουν δουλειά και κέφι και άλλοι το κάνουν Θεό.

esther
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: 25 Σεπ 2005 23:51

Δημοσίευση από esther » 18 Νοέμ 2005 14:58

Αγαπητέ κ. Τάσο Χαρτά, αγαπητέ Costas! Χαίρομαι πάρα πολύ και για των δυο σας τη φράση: "Έχω εμπιστοσύνη στον Δημιουργό!" Τι όμορφη που είναι! Πόσο Παράδεισο έχει μέσα!!!.... Αυτό είναι και που μετράει: Η εμπιστοσύνη μας στον Δημιουργό! Μπορεί να καμαρώνουμε, να λέμε, ότι είμαστε, ότι κάνουμε, ότι πετύχαμε, για τον εαυτό μου το λέω, αλλά στο τέλος δεν μένει τίποτε! Το μόνο που μένει είναι αυτό που λέει και η Mard: Πόση επικοινωνία έχεις με τον Θεό, και πόσο κατοικεί μέσα σου! Τα άλλα όλα θα φύγουν, θα λείψουν, θα μείνουν εδώ!

Και λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι τόσο σκληρή η καρδιά του ανθρώπου, και η αλήθεια είναι, σκεφτείτε το: Δεν έχει άλλους τρόπους να την εργαστεί ο Θεός παρά τις θλίψεις. Δεν το λέω, παρά μόνο από προσωπική πείρα και μόνο, και μετά από ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που έχω στο σπίτι μου. Πολλές φορές προσευχήθηκα στον Θεό να μου το πάρει, και ήξερα ότι με άκουγε, ότι ήταν εκεί, ότι με αγαπούσε, ότι προσεύχονταν γι΄ αυτό το πρόβλημα μαζί μου πολλοί, πάρα πολλοί άλλοι, πολλά χρόνια τώρα. Μου έχει δώσει ο Θεός σημάδια της Παρουσίας Του και της μεγάλης Αγάπης Του, αλλά το πρόβλημα δεν το έλυσε! Το μαξιλάρι μου τα περισσότερα βράδυα είναι βρεγμένο, πότε από δάκρυα χαράς για την Αγάπη Του, και πότε από δάκρυα λύπης! Αλλά το πρόβλημα είναι πάντα εκεί! Είναι βέβαια και ο Χριστός μαζί μου! Και μου σκουπίζει τα δάκρυα! Πιστεύω βέβαια, ακόμα και τώρα, ότι μπορεί να ενεργήσει θαυμαστά, Τον περιμένω να το κάνει! Κι αν δεν το κάνει όμως, πάλι θα Τον αγαπώ! Είναι οι δοκιμασίες, που έλεγε ο γέροντας, Mard μου, πώς θα το κάνουμε; Ο Κύριος ξέρει καλύτερα! Εγώ θα Του πω τι να κάνει; Εγώ δεν ξέρω τίποτε. Εγώ είμαι ανάξια. Εκείνος βλέπει μακριά, και τα πάντα! Αν διαλέξω εγώ σίγουρα θα κάνω λάθος. ¶σε λοιπόν να διαλέξει Εκείνος, που ξέρει το σωστό.
Η αμφιβολία βλέπει τα εμπόδια. Η Πίστη βλέπει το Μονοπάτι! Η αμφιβολία βλέπει τη νύχτα. Η Πίστη βλέπει το Μονοπάτι! Η αμφιβολία φοβάται το επόμενο βήμα. Η Πίστη περπατάει προς το Φως! Η αμφιβολία ρωτάει ποιος πιστεύει; Η Πίστη απαντάει: ΕΓΩ!!!!

esther
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: 25 Σεπ 2005 23:51

Δημοσίευση από esther » 20 Νοέμ 2005 21:38

Σήμερα, 20 Νοεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Κι όμως, ο Καρκίνος είναι η δεύτερη αιτία θανάτου στα παιδιά, μετά τα Ατυχήματα. Αυτό ανακοινώθηκε στο 16ο Αιματολογικό Συνέδριο που έγινε στην Αθήνα. Κάθε χρόνο έχουμε 240 με 250 νέες περιπτώσεις Παιδικού Καρκίνου, μόνο στην Ελλάδα!

Βάλαμε τόσο δυναμικά μέσα στη ζωή μας την Τεχνολογία, μας δυναστεύει τόσο πολύ, (ποιος θα μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτήν; Εγώ δεν θα μπορούσα! ) και σαν αποτέλεσμα έχουμε όλα αυτά: Καρκίνους, Καρδιοπάθειες, Λευχαιμίες, μπορώ ακόμη να προσθέσω: Ψυχικά νοσήματα και Μοναξιά, Απογοήτευση και Αυτοκτονίες.

Απ΄ τη μια φταίει ο ανθρώπινος πλουτισμός τους, που δεν σέβεται το περιβάλλον καθόλου, και για το μικρό ευφήμερο κέρδος τους δεν τους νοιάζει αν τα λιπάσματά τους, ας πούμε, θα καταστρέψουν το έδαφος και θα προκαλούν Καρκίνο στις επόμενες γενιές, δεν τους νοιάζει, αρκεί οι ορμόνες που περιέχουν αυτά, να δίνουν περισσότερους καρπούς, κι ας είναι αυτοί οι καρποί σαν "πλαστικοί". Μετά αν το παιδί του αυτού, ή το ανίψι του, πάθει κάτι, λέει: "Είναι κακός ο Θεός! Γιατί να συμβεί αυτό σε μένα;;; Εγώ είμαι καλός Χριστιανός!"

Μα μόνος σου το προκάλεσες, και το προκάλεσα! Και αυτό συμβαίνει με όλα! Όταν δεν σέβομαι το περιβάλλον, θα το πληρώσω! Αργά ή γρήγορα! Όταν ξοδεύω ασύστολα το νερό, κάποια στιγμή το νερό θα μου λείψει. Αναπόφευκτο είναι. Επόμενο. Θυμάστε πριν μερικά χρόνια; Τότε με τη λειψυδρία; Ο Θεός μας λυπήθηκε και έβρεξε! Αν δεν έβρεχε τι θα γινόταν; Μέχρι για παγόβουνα απ΄ την Αλάσκα, έλεγαν να φέρουν.... Όταν βλέπω τις βρύσες να τρέχουν, έτσι, χωρίς λόγο, αρρωσταίνω! Εντάξει, θα κάνεις τη δουλειά σου, απλόχερα, όσο το χρειάζεσαι το νεράκι, ο Θεός σου το χαρίζει, αλλά όχι να το σπαταλάς....

Έχω διαβάσει ότι ο πλανήτης, αν τα τρόφιμα μοιράζονταν με σύνεση, και δίκαια σε όλους, θα μπορούσε να θρέψει απλόχερα και πλούσια, 20 φορές περισσότερους κατοίκους απ΄ όσους έχει τώρα! Για σκεφτείτε! Και τώρα τόσος κόσμος πάνω στη γη λοιμοκτονεί! Τα 2/3 της γης! Πάντα κυριαρχούσε η αδικία πάνω στον κόσμο! Η καλοπέραση των λίγων, κι όχι η ευημερία των πολλών. Ας ελπίσουμε πως κάποτε αυτό θ΄ αλλάξει.
Η αμφιβολία βλέπει τα εμπόδια. Η Πίστη βλέπει το Μονοπάτι! Η αμφιβολία βλέπει τη νύχτα. Η Πίστη βλέπει το Μονοπάτι! Η αμφιβολία φοβάται το επόμενο βήμα. Η Πίστη περπατάει προς το Φως! Η αμφιβολία ρωτάει ποιος πιστεύει; Η Πίστη απαντάει: ΕΓΩ!!!!

Τάσος Χαρτάς
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 687
Εγγραφή: 13 Μαρ 2005 16:17

Δημοσίευση από Τάσος Χαρτάς » 21 Νοέμ 2005 00:46

esther έγραψε:Βάλαμε τόσο δυναμικά μέσα στη ζωή μας την Τεχνολογία, μας δυναστεύει τόσο πολύ, (ποιος θα μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτήν; Εγώ δεν θα μπορούσα! ) και σαν αποτέλεσμα έχουμε όλα αυτά: Καρκίνους, Καρδιοπάθειες, Λευχαιμίες, μπορώ ακόμη να προσθέσω: Ψυχικά νοσήματα και Μοναξιά, Απογοήτευση και Αυτοκτονίες.
esther σαν πεπερασμένα όντα που είμαστε θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να πεθάνουμε. Aν ο καρκίνος σήμερα είναι πρόβλημα τι να πεί ο άνθρωπος του Μεσαίωνα με την πανώλη όταν ο μισός πληθυσμός της Ευρώπης αφανίστηκε; Τι να πεί ο προ- πενικιλλίνη κάτοικος τούτου του πλανήτη;
Δεν φταίει ο τρόπος θανάτου. Πρέπει να πεθάνουμε! Από τον μεγαλύτερο γαλαξία μέχρι το μικρότερο μικρόβιο όλα οδηγούνται εκεί.
Βρήκαμε το φάρμακο για την χολέρα π.χ. αλλά οι ανθρώποι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν από κάτι άλλο αλλά θα συνεχίσουν.......
Μίλησες πάλι για πλαστικό φαγητό, καμμιά αντίρρηση αλλά εγώ ρωτάω. Θέλεις να ξαναγυρίσουμε στο "αυθεντικό"; Αλλά ποιό είναι αυτό; Η ντομάτα 20 χρόνια πρίν ή η ντομάτα 500-1000 χρόνια πρίν;
Πιστεύεις ότι κάποιος από εμας θα άντεχε στην θέα ενός πιάτου μαγειρεμένου και σερβιρισμένου με τον τρόπο που σερβιριζόταν 300 χρόνια πρίν;
Έτυχα στο Χονκ-Κονκ σέρβιραν αίμα από ζωντανό φίδι. Μιλάω σοβαρά. Έκανε έναν μήνα στο στομάχι μου να πάει στην θέση του.
Είχα ανέβει στην Αθήνα, κάποιος φίλος μου έφτιαξε ομελέτα. Είχε χρώμα μπορντώ. Εγώ δεν την πλησίασα.
Και κάτι άλλο Ξέρει κανένας να εξηγήσει σε μένα στον χωριάτη γιατί οι φούρνοι στην Αθήνα πουλούν αρτοσκευάσματα και όχι άρτο; όχι ψωμί;
Tasos Zakynthos

esther
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: 25 Σεπ 2005 23:51

Δημοσίευση από esther » 21 Νοέμ 2005 16:24

Αγαπητέ κ. Χαρτά, έχετε δίκιο: Με κάποιο τρόπο θα πρέπει να πεθάνουμε, μια κι είμαστε πεπερασμένα όντα! Τώρα είναι ο Καρκίνος, τον Μεσαίωνα ήταν η πανώλη, ή η χολέρα. Δεν ήταν όμως έτσι απ΄ την αρχή. Και δεν κάνω κήρυγμα αυτή την ώρα, απλώς λέω τη γνώμη μου, και σκεφτείτε κι αυτή την άποψη: Όταν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο στην Εδέμ τον έφταξε, αυτόν και όλη τη Δημιουργία, "καλά Λίαν"! Δεν υπήρχε μέσα η φθορά. Δεν υπήρχε η έννοια του θανάτου! Όλα ήταν υπέροχα, θαυμάσια, όπως όλοι τα ονειρευόμαστε, όπως είμαστε πλασμένοι μέσα μας, στην ψυχή μας για να τα απολαύσουμε, και τα ποθούμε! Εκεί ήταν η πραγματικότητα του Παραμυθιού! Το παραμύθι που όλοι μας έχουμε μέσα μας, και που όλοι ποθούμε, όλο αυτό, υπήρχε εκεί! Η Αγάπη, η κατανόηση, η συντροφικότητα, η παρέα, το φλερτ, ο έρωτας, η φύση, τα ζώα, τα δέντρα, τα πουλιά, τα ποτάμια, οι λίμνες, τα λουλούδια, οι καρποί, ο ήλιος, τ΄ αστέρια, οι μυρωδιές, τα τραγούδια των πουλιών, το βουητό του καταράχτη, ο παφλασμός των κυμάτων, τα παιχνίδια των δελφινιών, ...... , ο Έρωτας στο βλέμμα της Εύας, και η συγκίνηση στο άγγιγμα του Αδάμ! Το τέλειο! Χωρίς πονηριά, χωρίς κακία, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς υστεροβουλίες! Όλα αυτά πριν την παρακοή.

Δεν ξέρουμε πόσο κράτησε αυτό. Μετά ήρθε ο κακός, τους βρήκε για κάποιο λόγο χωριστά, βρήκε την Εύα να τριγυρίζει κοντά στο περιβόητο δέντρο της γνώσεως, και της έριξε το δόλωμα: "Θα γίνετε σαν θεοί". Αχ! Η καημένη, να μπορούσε να άνοιγε ένα μικρό παραθυράκι, και να μπορούσε να έβλεπε, πόσο μεγάλο ψέμμα ήταν αυτό που της έλεγε.... αυτός, ο μεγαλύτερος ψεύτης των αιώνων..... Πόσο μεγάλο ψέμμα..... Να έβλεπε την κατάντια των "θεών".... στα πεδία των μαχών.... στις αρρώστιες.... στους λιμούς.... στα άρρωστα παιδιά.... στα ακρωτηριασμένα πτώματα.... στα ναυάγια στις θάλασσες.... και στα ναυάγια της ζωής.... ριγμένα από ΄δω κι από κει.... να περιμένουν τον θάνατο που δεν έρχεται να τους λυτρώσει.... είτε από τα ναρκωτικά, είτε από το αλκοόλ, είτε από την πορνεία, ή ότι άλλο.... Πού είναι οι "θεοί";;;; Πού είναι η υποσχεσή του;;;; Πάντα ήταν και θα είναι ψεύτης! Μην τον πειστεύετε! Μόνο ο Ιησούς Χριστός είναι η Αλήθεια το Φως και η Ζωή!
Η αμφιβολία βλέπει τα εμπόδια. Η Πίστη βλέπει το Μονοπάτι! Η αμφιβολία βλέπει τη νύχτα. Η Πίστη βλέπει το Μονοπάτι! Η αμφιβολία φοβάται το επόμενο βήμα. Η Πίστη περπατάει προς το Φως! Η αμφιβολία ρωτάει ποιος πιστεύει; Η Πίστη απαντάει: ΕΓΩ!!!!

MARD!
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 636
Εγγραφή: 09 Αύγ 2005 02:39

Δημοσίευση από MARD! » 14 Μαρ 2006 17:44

Μερικά links για την άμβλωση και τον καρκίνο του μαστού:

http://www.unborn.gr/unborn1/unborn/ind ... 25,0,0,1,0

http://www.unborn.gr/unborn1/unborn/ind ... 34,0,0,1,0

http://www.unborn.gr/unborn1/unborn/ind ... 39,0,0,1,0

Και μια οργάνωση που ασχολείται με αφαιρέσεις όγκων από ασθενείς σε αναπτυσσόμενες χώρες: http://www.mercyships.org
Η έλλειψη γνώσης είναι συχνά βλαβερή. Η κακή χρήση της γνώσης είναι βλαβερή πάντα.

ΠΟΣΕΙΔΩΝ
Έμπειρος Συζητητής
Δημοσιεύσεις: 450
Εγγραφή: 06 Σεπ 2004 14:31

Δημοσίευση από ΠΟΣΕΙΔΩΝ » 16 Μαρ 2006 12:31

Η αρρώστια του καρκίνου δέν είναι σύγχρονη, υπήρχε εδώ και χιλιετίες, να μήν πώ απο την δημιουργία του ανθρώπινου γένους. Οι περισσότεροι ανεξήγητοι πρόωροι θάνατοι οφείλονταν στον καρκίνο, αλλά δέν υπήρχε καμία επιστημονική εξήγηση. Στην εποχή μας ανακαλύφθηκε οτι είναι ασθένεια βαρύτατης μορφής, που ούτε τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα μπορούν να τα βγάλουν πέρα μαζί της ίσως στο μέλλον αυτό γίνει.

esther
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 22
Εγγραφή: 25 Σεπ 2005 23:51

Δημοσίευση από esther » 16 Μαρ 2006 18:30

Ευχαριστώ πολύ, Mard μου, για τα Links, κι εσένα Ποσειδών μου!!!

Πραγματικά τα παλιά χρόνια έλεγαν: "Έβγαλε το κακό σπυρί!!!".... Ή κάτι άλλο! Δεν έχει φυσικά σημασία το όνομα.... Μάλλον όλα αυτά.... για καρκίνους επρόκειτο!!!

Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια αύξηση στους καρκίνους και στα σχετικά! Γύρω στο 37%!!! Δεν είναι μικρό το ποσοστό!!! Σε όλο τον Πλανήτη!!! Από Αγγλία ως Αυστραλία!!! Δεν σας λέει κάτι αυτό;;;

Έμένα μου θυμίζει τις σελίδες της Αποκάλυψης!!!
Η αμφιβολία βλέπει τα εμπόδια. Η Πίστη βλέπει το Μονοπάτι! Η αμφιβολία βλέπει τη νύχτα. Η Πίστη βλέπει το Μονοπάτι! Η αμφιβολία φοβάται το επόμενο βήμα. Η Πίστη περπατάει προς το Φως! Η αμφιβολία ρωτάει ποιος πιστεύει; Η Πίστη απαντάει: ΕΓΩ!!!!

Απάντηση