ΒΕΝΤΕΤΑ

Ότι δεν εντάσσεται σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες
Απάντηση
alexandros retoulhs
Νέο Μέλος
Δημοσιεύσεις: 21
Εγγραφή: 28 Φεβ 2007 18:05

ΒΕΝΤΕΤΑ

Δημοσίευση από alexandros retoulhs » 22 Μαρ 2007 17:43

καλισπερα σε ολους. ειμαι ενα σχετικα νεο μελος!

θα ειθελα να μαθω απο που ξεκινισε ο οροσ ΒΕΝΤΕΤΑ και κατω στην κριτι γιατι γινετε τοσο πολυ θεμα αυτο το πραγμα???

ευχαριστο σε ολους που απαντισανε :D :D !!!

Master Yoda
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 142
Εγγραφή: 11 Φεβ 2007 12:49

Δημοσίευση από Master Yoda » 24 Μαρ 2007 11:29

Φιλάρα, πως σου ήρθε και το ρώτησες; μήπως από το σήριαλ "της αγάπης μαχαιριά"; :D :D :D :D

Δε σε ειρωνεύομαι. προσωπικά, την παρακολουθώ τη σειρά. Τυγχάνω κρητικός στην καταγωγή. Αθηναίος με πατέρα ρεθυμνιώτη (από επαρχία Αμαρίου).

Στα μέρη μας τέτοια πράγματα δεν υπήρξαν τις τελευταίες δεκαετίες. με αφορμή τη σειρά αυτή (δείχνω λίγο τηλεψώνιο, είναι γεγονός) ρώτησα τον πατέρα μου.

Μου ανέφερε ότι δεν γνωρίζει κάτι.
...fear is the path to the dark side of force...

Άβαταρ μέλους
MaΧiΜ
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 56
Εγγραφή: 30 Ιαν 2007 17:00

Η Βεντέτα στην Μάνη

Δημοσίευση από MaΧiΜ » 19 Ιουν 2007 23:48

Στο κλίμα των σκληρών αγώνων επικράτησης μεταξύ των πατριών (οικογενειών), αναπτύχθηκε η βεντέτα, ο λεγόμενος «γδικιωμός» ή δικιωμός - που αφορούσε αρχικά το σόι ή την οικογένεια και όχι το άτομο - ήταν η τιμωρία μιας πράξης που είχε γίνει σε βάρος της οικογένειας.

Την τιμωρία αποφάσιζε ψύχραιμα ένα οικογενειακό συμβούλιο, ενώ δεν ήταν απαραίτητο να τιμωρηθεί προσωπικά ο ένοχος της πράξης. Η βεντέτα μπορούσε να στραφεί και εναντίον άλλου μέλους της αντίπαλης οικογένειας.

Τα αρσενικά παιδιά της οικογένειας, σε περίπτωση πού ο πατέρας έπεφτε θύμα γδικιωμού, ανατρέφονταν με μοναδικό σκοπό μεγαλώνοντας να πάρουν το αίμα του πίσω. Όταν η εκδίκηση ολοκληρωνόταν, η οικογένεια πού πήρε ικανοποίηση κλεινόταν στο σπίτι της, για να μην προκαλέσει την οικογένεια του σκοτωμένου.

Συχνά στόχος ήταν η ολοκληρωτική εκμηδένιση της αντίπαλης οικογένειας. Το πρώτο κτύπημα δε γινόταν ποτέ απροειδοποίητα η πλευρά που προκαλούσε κήρυσσε επίσημα τον πόλεμο, χτυπούσαν οι καμπάνες, τα δυο αντίπαλα μέρη πήγαιναν στους πύργους τους κι από κει και πέρα κάθε μέσο καταστροφής ήταν επιτρεπτό.

Ο ουδέτερος πληθυσμός του χωριού στο διάστημα που διαρκούσε η βεντέτα ή κρυβόταν ή απομακρυνόταν όσο να τελειώσει ο μικρός πόλεμος.

Σε ορισμένες περιπτώσεις ο κώδικας της βεντέτας επέτρεπε μια προσωρινή ανάπαυλα, την «τρέβα» την εποχή του οργώματος, της σποράς, του θερισμού, του αλωνίσματος και όταν μάζευαν τις ελιές. Τα αντιμαχόμενα μέρη δούλευαν τότε σε γειτονικά χωράφια με νεκρική σιγή και τη νύχτα εφοδίαζαν τους πύργους με τρόφιμα και πυρομαχικά. Ο αγώνας ξανάρχιζε μόλις τέλειωνε η συγκομιδή.

Μια περιορισμένη ανακωχή μπορούσε επίσης να γίνει όταν ένα μέλος των αντιπάλων οικογενειών είχε βαφτίσια, γάμο ή κάτι ανάλογο. Ο συνηθέστερος φυσικά τρόπος με τον οποίο τέλειωνε η βεντέτα ήταν η εκμηδένιση της μιας μερίδας, οπότε τα υπολείμματά της σκορπίζονταν σε άλλα χωριά, αφήνοντας τους πύργους και τα χωράφια τους στο νικητή, ο οποίος έμενε αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος, ώσπου μια άλλη Νυκλιάνικη οικογένεια κατόρθωνε να συγκεντρώσει ή να δημιουργήσει αρκετή δύναμη για να τον προκαλέσει.

Μπορούσε όμως και να μείνει αν ήθελε, στο χωριό η νικημένη παράταξη, αν ζητούσε από το νικητή συγγνώμη με, ένα καθορισμένο τελετουργικό τυπικό. Τα πράγματα ήταν απλούστερα στις περιπτώσεις φόνων δίχως γενικότερες προεκτάσεις, οπότε, ύστερα από μια καθορισμένη, απλούστερη από την προηγούμενη, διαδικασία, ο μετανοημένος φονιάς γινόταν ο ιδιαίτερος προστάτης και ευεργέτης της οικογένειας που αδίκησε όλα αυτά τα θέματα τα τακτοποιούσε ένα τοπικό συμβούλιο, η Γεροντική, μοναδικός Θεσμός, υπό τον μπέη ή τον αρχικαπετάνιο, που φρόντιζε για την τάξη στη Μάνη.

Ένα γεγονός που μπορούσε να συμβιβάσει τα αντιμαχόμενα μέρη ήταν η τουρκική απειλή. Η πιο μακρόχρονη ανακωχή ήταν η γενική τρέβα που ζήτησε ο Μαυρομιχάλης την παραμονή του πόλεμου της Ανεξαρτησίας.

Οι αντιδικίες πάντως συνεχίστηκαν και μετά την απελευθέρωση, αλλά σιγά-σιγά οι προκαταλήψεις και οι διακρίσεις μεταξύ Νυκλιάνων και υποτακτικών διαλύονταν, η παράδοση της βίας όμως συνεχίστηκε, έστω και χωρίς πια τους μεγάλους πόλεμους των Νυκλιάνων. Η παράδοση δεν κόπηκε αμέσως, αλλά περιορισμένη με μεμονωμένες εκδηλώσεις, συνεχίστηκε ως το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα φυσικά όλα αυτά αποτελούν αναμνήσεις μιας άλλης εποχής.

Master Yoda
Πλήρες Μέλος
Δημοσιεύσεις: 142
Εγγραφή: 11 Φεβ 2007 12:49

Δημοσίευση από Master Yoda » 25 Αύγ 2007 01:19

Έχετε κατά νου κανένα βιβλίο σχετικά με το θέμα;
...fear is the path to the dark side of force...

Απάντηση