Άρθρα σχετικά με: πυρηνικά όπλα

H Πιονγιάνγκ μπορεί να υποστηρίζει ότι πυροδότησε την πρώτη της βόμβα υδρογόνου -καθ’ υπόδειξιν του ηγέτη της, Κιμ Γιονγκ Ουν, όπως δείχνουν, κατά την κρατική τηλεόραση που τα παρουσίασε, τα δύο ιδιόχειρα σημειώματά του- όμως ο υπόλοιπος κόσμος αντιμετωπίζει με μεγάλη επιφύλαξη τους βορειοκορεάτικους ισχυρισμούς.

Η ανακοίνωση της Πγιονγιάνγκ ήρθε έπειτα από σεισμό μεγέθους 5,1 βαθμών κοντά σε γνωστή τοποθεσία πυρηνικών δοκιμών της Βόρειας Κορέας

Δεν εντοπίστηκε ραδιενέργεια στα σημεία ελέγχου της Ιαπωνίας δήλωσε εκπρόσωπος της ιαπωνικής κυβέρνησης

Ρωσία: Εφόσον ισχύει πρόκειται για μεγάλη παραβίαση του διεθνούς δικαίου

ΕΕ: Σοβαρή παραβίαση των διεθνών υποχρεώσεων της Β. Κορέας εφόσον επιβεβαιωθεί

ΙΑΕΑ: Καταφανής και λυπηρή παραβίαση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αν ισχύει

Ο κόσμος θα τελειώσει με έναν ψίθυρο. Σιβυλλική ρήση, συμβολική αναπαράσταση ή απλή διαίσθηση; Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η φράση αυτή του T. S. Elliot παραλίγο να γίνει μια τραγική πραγματικότητα, τον Οκτώβρη του 1962, κατά τη διάρκεια της κρίσης των πυραύλων της Κούβας. Όταν, στο αποκορύφωμα -ίσως- της ψυχροπολεμικής αναμέτρησης, οι δύο (πυρηνικές) υπερδυνάμεις τέθηκαν στην ύψιστη, πριν τον πόλεμο, κατάσταση επιφυλακής και οι στόλοι τους βρέθηκαν αντιμέτωποι, εκκρεμούντος ενός τελεσιγράφου, τότε θα χρειαζόταν, ενδεχόμενα, κάτι πολύ λιγότερο από έναν απλό ψίθυρο για να τελειώσει ο κόσμος.

«Ο κυβερνήτης του υποβρυχίου έδωσε την εντολή ανόδου σε βάθος περισκοπίου. Οι συνθήκες στην επιφάνεια δεν του επέτρεπαν να εντοπίσει με το παθητικό του σόναρ το, έτσι κι αλλιώς, σχεδόν ανύπαρκτο ηχητικό ίχνος του πλοίου που επρόκειτο να συναντήσει.

Το τέλος του ψυχρού πολέμου δημιούργησε σε πολύ κόσμο την αίσθηση ότι το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος έχει πλέον απομακρυνθεί. Η αίσθηση αυτή είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένη, τουλάχιστο σε ότι αφορά τα στρατηγικά πυρηνικά όπλα, αν και αυτά εξακολουθούν να υφίστανται στα οπλοστάσια των πυρηνικών δυνάμεων. Όμως μια άλλη κατηγορία πυρηνικών όπλων, τα τακτικά έρχεται στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια.

Μία ακόμη διάσταση έρχεται να προστεθεί στο γεωστρατηγικό παζλ της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής. Το Ισραήλ φέρεται να έχει πλέον την επιχειρησιακή δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλων cruise με πυρηνική κεφαλή από υποβρύχια. Οι πρώτες δοκιμές πιστεύεται ότι έγιναν το Μάιο του 2000 στον Ινδικό Ωκεανό. Οι πύραυλοι που χρησιμοποιήθηκαν στις δοκιμές αυτές αναφέρεται ότι έχουν ακτίνα δράσης 900 ναυτικά μίλια και έχουν τη δυνατότητα να φέρουν πυρηνικές κεφαλές βάρους 200Kg με 6Kg πλουτώνιου.

 Η ίδια η φύση και το περιβάλλον λειτουργίας του Υ/Β καθιστούν τις επιχειρήσεις του, ακόμα και σε περίοδο ειρήνης, εξαιρετικά επικίνδυνες. Ένα Υ/Β είναι υποχρεωμένο να επιχειρεί σε ένα περιβάλλον το οποίο σχεδόν μηδενίζει τις δυνατότητες επιβίωσης του πληρώματός του εάν χαθεί ο έλεγχος του σκάφους.

Από το τέλος του 2ου ΠΠ μέχρι σήμερα, περισσότερα από 1.000 άτομα, μέλη πληρωμάτων Υ/Β, έχουν χάσει τη ζωή τους σε ατυχήματα εν καιρώ ειρήνης. Τα ατυχήματα αυτά εμπλέκουν τόσο ντηζελοκίνητα, όσο και πυρηνοκίνητα Υ/Β. Τουλάχιστο 22 Υ/Β έχουν βυθιστεί στο ίδιο χρονικό διάστημα, 7 εκ των οποίων ήταν πυρηνοκίνητα.

Η χρήση του Υ/Β ως πολεμικού μέσου σε ευρεία κλίμακα ξεκίνησε στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο. Εκείνη ήταν και η περίοδος που άρχισε να διαμορφώνεται μια άποψη για τις επιχειρησιακές τακτικές και αποστολές των Υ/Β. Το Γερμανικό Ναυτικό ανέπτυξε το Υ/Β ως αντίδοτο στην αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της Μεγάλης Βρετανίας στη θάλασσες και σκόπευε αρχικά να το χρησιμοποιήσει στο πλευρό του δικού της στόχου ανοικτής θαλάσσης για τη φθορά του Βασιλικού Ναυτικού. Παράλληλα θα ήταν ένα ακόμα μέσο ναυτικού αποκλεισμού. Στην πράξη, και καθώς λόγω ταχύτητας τα Υ/Β ήταν δύσκολο να ακολουθήσουν και να παραμείνουν σε γραμμή μάχης δίπλα στα πολεμικά επιφανείας σε ανοικτές θάλασσες, γρήγορα μετατράπηκαν σε ανεξάρτητες μονάδες προσβολής κυρίως εμπορικών πλοίων.

Ο κόσμος τον οποίο αντικρίζουν τα μάτια μιας εικοσάχρονης στη Νιγηρία, ενός δεκάχρονου αγοριού στην Ινδία ή ενός σαραντάχρονου οικογενειάρχη στην Αργεντινή, είναι τόσο διαφορετικός από αυτόν που βλέπει ο μέσος Έλληνας. Στην έρευνα που ακολουθεί παρουσιάζονται μόνο αριθμοί και αυτό γιατί μπροστά τους περιττεύει κάθε σχόλιο.