Άρθρα σχετικά με: πολιτική

Η πρόσφατη δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κ. Μητσοτάκη, αναφορικά με το θέμα διαχωρισμού κράτους – εκκλησίας έχει προκαλέσει αρκετές ενδιαφέρουσες συζητήσεις στον τύπο και την κοινωνία. Πριν όμως αναλωθούμε στο γιατί έγινε αυτή η δήλωση τη δεδομένη χρονική στιγμή, αξίζει να εξετάσουμε ποιο είναι ακριβώς το αίτημα αρκετών φιλελεύθερων για τις σχέσεις των δύο ισχυρότερων θεσμών της χώρας μας.

Οι εταίροι και δανειστές γνωρίζουν ότι έχουν επιβάλει μια συνταγή που, απλώς, δεν βγαίνει. Οι φορολογικοί συντελεστές, οι υψηλές εισφορές και οι αλλαγές που αφορούν τους ελεύθερους επαγγελματίες συνιστούν έναν αδιέξοδο παραλογισμό. Δεν μπορεί να μη γνωρίζουν ότι αυτό το μοντέλο θα έχει τραγικό τέλος. Το πιθανότερο είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει, γιατί αυτό που προέχει είναι να βγαίνουν τα νούμερα στο χαρτί και να μην υπάρξει νέα ελληνική κρίση πριν τελειώσει ο εκλογικός κύκλος στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης.

Είναι πολλοί όσοι πιστεύουν ότι για την (μέχρι στιγμής, τουλάχιστον) στρατηγική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται, σχεδόν αποκλειστικά, η ηγετική του ομάδα. Η γνώμη μου είναι ότι αυτή η εκτίμηση αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό και διανοητικό σφάλμα. Νομίζω ότι πρέπει να ψάξουμε βαθύτερα τα αίτια αυτής της μεγάλης αποτυχίας.

Mετά την ήττα του τον Οκτώβριο του 2009, ο Κώστας Καραμανλής αποφάσισε να μην μιλά δημοσίως παρά μόνο μέσω κύκλων. Ο «κουρασμένος» πρώην πρωθυπουργός- όπως τον αποκαλούσαν- έκανε έναν κύκλο ταξιδιών και φαινόταν ότι προτιμούσε τις ιδιωτικές επισκέψεις με το σχετικό τσιμπούσι πάντα. Έτσι πίστευε πως η λήθη θα τον «σώσει» στην συνείδηση του Έλληνα από τις πιθανες ευθύνες του για την σημερινή κατάσταση στη χώρα.

Αδράνεια, Αναβλητικότητα, Ανευθυνότητα. Τα «3Α» του πρώην Πρωθυπουργού έδωσαν στα προβλήματα της χώρας δυσθεώρητες διαστάσεις, σε μια μόλις διετία.

Το Μάιο του 1944 συγκεντρώνεται στο Λίβανο το σύνολο των παραγόντων της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, τόσο από την κατεχόμενη Ελλάδα, όσο και από την Αίγυπτο, υπό την όχι και τόσο διακριτική επιτήρηση των Βρετανών. Είναι εκεί το σύνολο των πολιτικών ηγετών των προδικτατορικών αστικών κομμάτων(Γ. Παπανδρέου, Σ. Βενιζέλος, Π. Κανελλόπουλος κ.α.), εκπρόσωποι της ΕΚΚΑ, του ΕΔΕΣ, του ΕΑΜ, του ΚΚΕ και αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης) υπό τον πρόεδρό της Α. Σβώλο.

Το 2015 θα μείνει στην Ιστορία της Ελλάδας ως μία από εκείνες τις χρονολογίες που σημαδεύουν την πορεία μιας χώρας - όχι μόνο στην κρίση των ιστορικών του μέλλοντος, αλλά και στη συνείδηση των ανθρώπων της εποχής. Πέντε χρόνια τοξικής δημαγωγίας (ότι τα προβλήματά μας θα λυθούν εύκολα όταν επιτέλους φύγουν από τη μέση οι υποτελείς που μας κυβερνούσαν μέχρι χθες) πέτυχαν τον στόχο τους, φέρνοντας στην εξουσία το όχι-και-τόσο ετερόκλητο συνονθύλευμα που μας κυβερνά σήμερα.

Οι Ελληνες χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες λέει φίλος μου. Στην πρώτη ανήκουν όσοι είναι ΠΑΣΟΚ και το ξέρουν. Στη δεύτερη όσοι είναι ΠΑΣΟΚ χωρίς να το ξέρουν. Θα προσέθετα και μία τρίτη, εξίσου ισχυρή. Σ’ αυτήν κατατάσσονται όσοι είναι ΠΑΣΟΚ, το ξέρουν αλλά κάνουν πως δεν το ξέρουν.

 

Διαφωνώ με αυτούς που δεν ψήφισαν το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά τους σέβομαι εφόσον διατυπώνουν τη διαφωνία και τις αντιρρήσεις τους με τρόπο κόσμιο και στα πλαίσια πολιτισμένου πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου.

Αυτοί δεν είναι πολιτικοί του 2015. Είναι αναχρονιστικά σκαλώματα μιας παλιάς, κακής, πεθαμένης κι άθαφτης Ελλάδας. Θλιβερός ο κατάλογος όσων ψήφισαν ΟΧΙ στο Σύμφωνο. Ακόμα πιό θλιβερός, ο κατάλογος όσων κρύφτηκαν. Πρόσωπα λαλίστατα όταν πρόκειται για άχρηστες κοκορομαχίες. Πρόσωπα που για ψύλλου πήδημα εμφανίζονται στα κανάλια και φωνασκούν ή ξεφωνίζουν- πάντα με λυμμένο το ζωνάρι, πάντα με κούφιες ρητορείες.

 

Διαβάστε το άρθρο της Πωλίν Κοκλα στο lifo.gr