Άρθρα σχετικά με: κόμματα

Mετά την ήττα του τον Οκτώβριο του 2009, ο Κώστας Καραμανλής αποφάσισε να μην μιλά δημοσίως παρά μόνο μέσω κύκλων. Ο «κουρασμένος» πρώην πρωθυπουργός- όπως τον αποκαλούσαν- έκανε έναν κύκλο ταξιδιών και φαινόταν ότι προτιμούσε τις ιδιωτικές επισκέψεις με το σχετικό τσιμπούσι πάντα. Έτσι πίστευε πως η λήθη θα τον «σώσει» στην συνείδηση του Έλληνα από τις πιθανες ευθύνες του για την σημερινή κατάσταση στη χώρα.

Για 6η φορά τα τελευταία 3 χρόνια ο έλληνας πολίτης καλείται ψηφίζοντας να συμμετέχει στην επιλογή των πολιτικών και τη λήψη των αποφάσεων που διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον και της χώρας. Είναι όμως πραγματικά έτσι;

Αν το Υπουργείο Οικονομικών είναι τόσο σοβαρή και σημαντική δουλειά ώστε να μη μπορεί να αναλάβει να τη διεκπεραιώσει ένας πολιτικός και να απαιτείται ένας τεχνοκράτης «μάστορας» όπως ο Στουρνάρας (αν είναι τέτοιος), τότε το αβίαστο συμπέρασμα είναι πώς τα υπόλοιπα χαρτοφυλάκια είναι πολύ μικρής σημασίας και άρα «δεν πειράζει» να τα διαχειριστούν τα θλιβερά κατάλοιπα και παράγωγα του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας.

Η πορεία προς τις εκλογές της 17ης Ιουνίου έχει δημιουργήσει προσδοκίες οι οποίες δύσκολα μπορούν να ικανοποιηθούν. Ο ψηφοφόρος των Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ελπίζει σε μια επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου η οποία θα έχει ώς αποτέλεσμα τη μείωση των βαρών και μια ορατή βελτίωση του επιπέδου ζωής. Όμως κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο να συμβεί και τα όποια οφέλη θα είναι μικρά και μεσομακροπρόθεσμου χαρακτήρα.

Ακούγεται συχνά σε ιδιωτικές και δημόσιες συζητήσεις πως πρέπει οι πολιτικοί να «πουν την αλήθεια», πως πρέπει οι πολίτες να «ξέρουν την αλήθεια». Όμως πόσο έτοιμοι είναι οι ίδιοι οι πολίτες να ακούσουν την αλήθεια; Πόσο θέλουν στην πραγματικότητα να ακούσουν την αλήθεια; Και πόσο ικανοί είναι να αναγνωρίσουν την αλήθεια, ακόμα και όταν αυτή λέγεται ή γράφεται;

«Ο κύριος Τσοχατζόπουλος δεν είναι ύποπτος τέλεσης νέων αδικημάτων, καθώς δεν είναι πλέον υπουργός και συνεπώς κακώς προφυλακίστηκε». Κάπως έτσι ήταν διαμορφωμένο το επιχείρημα των δικηγόρων του Τσοχατζόπουλου. Επιχείρημα που λογικά προεκτεινόμενο διαμορφώνεται ώς εξής: «αν δεν είσαι υπουργός είναι δύσκολο να διαπράξεις αδίκημα», ή σε μια άλλη εκδοχή «αν είσαι υπουργός τότε είσαι εξ' ορισμού ύποπτος τέλεσης αδικήματος». Διαφωνεί κανείς;

Παντελής έλλειψη φαντασίας, αν μη τι άλλο! Διότι για να μιλήσει κανείς για επίγνωση της καταστάσεως, για διάθεση στροφής στην σοβαρότητα, για κάποια “τσίπα επάνω τους”, ούτε λόγος. Η ουσιαστική έναρξη της προεκλογικής περιόδου αφήνει ήδη γεύση νέων δόσεων απογοήτευσης και θυμού σε ένα ήδη απογοητευμένο και θυμωμένο λαό, αφού είναι ολοφάνερο ότι ακολουθείται η ίδια παλιά συνταγή της κοκορομαχίας, του κενού λόγου με αρειμάνιο ύφος, της δημιουργίας πλαστής επικαιρότητας, της απύθμενης ανευθυνότητας.

Η αυξημένη αποχή στις εκλογές του 09 και του 10 και οι αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις από τότε μέχρι σήμερα καταδεικνύουν την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας από σημαντικότατη μερίδα του ελληνικού λαού. Η απαξίωση αυτή, εκδηλώνεται μεν στην παρούσα περίοδο με ιδιαίτερα έντονο τρόπο, έχει όμως τις ρίζες της αρκετά βαθιά στις τελευταίες δεκαετίες.

Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, στη νοτιοανατολική άκρη της Ευρώπης, γέφυρα μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Χαρακτηρίζεται από το εξαιρετικό κλίμα της, τα πανέμορφα νησιά και τη ζωογόνο δύναμη της θάλασσας. Είναι μια χώρα στη γεωγραφική επικράτεια της οποίας αναπτύχθηκαν από αρχαιοτάτων χρόνων οι αρχές και οι αξίες στις οποίες στηρίχθηκαν οι σύγχρονες φυσικές επιστήμες, η φιλοσοφία και η δημοκρατία. Είναι μια χώρα της οποίας η σύγχρονη ιστορία έχει ταλαιπωρηθεί από επαναστάσεις, εμφύλιες συγκρούσεις, ενώ κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα έχει συμμετάσχει σε περισσότερους πολέμους από οποιαδήποτε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα.

Ίσως η περιγραφή και απόδοση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου να μην είναι δυνατό να γίνει μέσω του γραπτού λόγου. Η μουσική του Θεοδωράκη και του Λοϊζου, η φωνή του Ξυλούρη, μοιάζουν να είναι το πλέον κατάλληλο μέσο για να μεταφερθεί η ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών. Δεν είναι τυχαίο πως όταν κάποιος θέλει να αναφερθεί στα γεγονότα μιλά απλά για το «Πολυτεχνείο» καθώς η λέξη φαίνεται να έχει ξεφύγει πέρα από τη γραμματολογική σημασία της και να έχει εκταθεί αποκτώντας το μέγεθος που κερδίζουν εκείνα τα ιστορικά γεγονότα που σημαδεύουν μια εποχή.