Άρθρα σχετικά με: εκλογές

Για 6η φορά τα τελευταία 3 χρόνια ο έλληνας πολίτης καλείται ψηφίζοντας να συμμετέχει στην επιλογή των πολιτικών και τη λήψη των αποφάσεων που διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον και της χώρας. Είναι όμως πραγματικά έτσι;

Αναρωτιέμαι φίλε, παλιέ μου σύντροφε του ΚΚΕ, τί είναι αυτό που μετά από 5 χρόνια με αίμα δάκρυα και ιδρώτα δεν επιτρέπει στο κόμμα να γίνει πόλος έλξης των απογοητευμένων και εξαθλιωμένων.

Φίλε, όταν με ρωτάς «τί να ψηφίσω, πες καμιά ιδέα» ειλικρινά δεν έχω την παραμικρή ιδέα τί να σου απαντήσω. Όχι επειδή θέλω να είμαι πολιτικά ορθός ή να μην εκτεθώ, αλλά γιατί πραγματικά τρομάζω όταν σκέφτομαι τις επιλογές μου.

Οι Ιταλοί μπορούσαν να το κάνουν. Και ευτυχώς για τους λοιπούς Ευρωπαίους, φαίνεται ότι πήραν την απόφαση να μην ανεχθούν την διάλυση της πατρίδας τους, αλλά και της Ευρώπης ολόκληρης, όπως επιχειρείται από τη διεθνή χρηματοπιστωτική ολιγαρχία με την συνδρομή της επικίνδυνα μυωπικής Γερμανίας.  Οπωσδήποτε το μόνο που δεν έχει θέση σήμερα είναι ο ενθουσιασμός. Διότι το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών το μόνο που δείχνει είναι την απόφαση του Ιταλικού λαού να αντιδράσει. Το αν η απόφαση αυτή μετατραπεί στη συνέχεια σε εφαρμοσμένη πολιτική, το εάν μια τέτοια πολιτική μπορέσει να αντέξει στον πόλεμο που θα δεχθεί, το εάν δημιουργηθούν νέες σθεναρές συμμαχίες ικανές να μεταβάλλουν το αρρωστημένο πολιτικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ζητούμενα αλλά και προϋποθέσεις για βαθιές πολιτικές (και βεβαίως οικονομικές) αλλαγές.

Εξήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τότε που η Ελληνίδα κατέκτησε το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές και βουλευτικές εκλογές! Η ψήφιση του σχετικού νόμου 2159/1952 αξιολογείται ως ιστορική κατάκτηση για την Ελληνίδα, καθώς είναι το αποτέλεσμα πολλών και σκληρών αγώνων απέναντι σε μία καθαρά ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οποία εκφράζονταν πολλές φορές με αρνητικά, ειρωνικά και χλευαστικά για τη γυναίκα σχόλια, σχόλια που είχαν ξεκινήσει από τους πρώτους αγώνες των γυναικών για ανεξαρτησία του γυναικείου φύλλου στα τέλη του 19ου αιώνα.

Ακούγεται συχνά σε ιδιωτικές και δημόσιες συζητήσεις πως πρέπει οι πολιτικοί να «πουν την αλήθεια», πως πρέπει οι πολίτες να «ξέρουν την αλήθεια». Όμως πόσο έτοιμοι είναι οι ίδιοι οι πολίτες να ακούσουν την αλήθεια; Πόσο θέλουν στην πραγματικότητα να ακούσουν την αλήθεια; Και πόσο ικανοί είναι να αναγνωρίσουν την αλήθεια, ακόμα και όταν αυτή λέγεται ή γράφεται;

Το τι επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα και στην κοινωνία το γνωρίζουμε, κυρίως το αισθανόμαστε, όλοι. Το πώς όμως φτάσαμε σ’ αυτόν τον μετεκλογικό – συγχρόνως και προεκλογικό- μετεωρισμό, φαίνεται να το προσπερνάμε. Διότι, εντάξει, τα πριν το 2009 αρνητικά αυτής της χώρας τα έχουμε πλέον αποδεχθεί, τα ολέθρια κυβερνητικά σφάλματα του ΠΑΣΟΚ της διετίας τα έχει ήδη πληρώσει το ίδιο εκλογικά και όλοι εμείς από την τσέπη μας, αλλά αυτό που πληρώνουμε τώρα δεν μας άξιζε, πώς να το κάνουμε δηλαδή.

Στη διαδρομή του Ελληνικού Κράτους οι τρεις παραπάνω χρονολογίες σημαδεύουν επίσημες αφετηρίες δυσάρεστων για την χώρα καταστάσεων ως αποτέλεσμα εκλογών.

«Ο κύριος Τσοχατζόπουλος δεν είναι ύποπτος τέλεσης νέων αδικημάτων, καθώς δεν είναι πλέον υπουργός και συνεπώς κακώς προφυλακίστηκε». Κάπως έτσι ήταν διαμορφωμένο το επιχείρημα των δικηγόρων του Τσοχατζόπουλου. Επιχείρημα που λογικά προεκτεινόμενο διαμορφώνεται ώς εξής: «αν δεν είσαι υπουργός είναι δύσκολο να διαπράξεις αδίκημα», ή σε μια άλλη εκδοχή «αν είσαι υπουργός τότε είσαι εξ' ορισμού ύποπτος τέλεσης αδικήματος». Διαφωνεί κανείς;

Παντελής έλλειψη φαντασίας, αν μη τι άλλο! Διότι για να μιλήσει κανείς για επίγνωση της καταστάσεως, για διάθεση στροφής στην σοβαρότητα, για κάποια “τσίπα επάνω τους”, ούτε λόγος. Η ουσιαστική έναρξη της προεκλογικής περιόδου αφήνει ήδη γεύση νέων δόσεων απογοήτευσης και θυμού σε ένα ήδη απογοητευμένο και θυμωμένο λαό, αφού είναι ολοφάνερο ότι ακολουθείται η ίδια παλιά συνταγή της κοκορομαχίας, του κενού λόγου με αρειμάνιο ύφος, της δημιουργίας πλαστής επικαιρότητας, της απύθμενης ανευθυνότητας.