Άρθρα σχετικά με: αστρονομία

Πώς ο Γαλιλαίος ξεγέλασε την Εκκλησία και την Καθολική Ιερά Εξέταση

Στις 22 Ιουνίου του 1633, ο πατέρας της σύγχρονης αστρονομίας, αστρονόμος, φιλόσοφος και φυσικός Γαλιλαίος Γαλιλέι (Galileo Galilei) αναγκάζεται να αποκηρύξει ενώπιον της Ιεράς Εξέτασης τη θεωρία του, που έβαζε στο κέντρο του σύμπαντος τον ήλιο και όχι την Γη, όπως μέχρι τότε υποστήριζε η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η αμφισβήτηση αυτής της αλήθειας ήταν για τους εκκλησιαστικούς κύκλους υποψία αίρεσης και οι υποστηρικτές των αντίθετων θεωριών συλλαμβάνονταν και στέλνονταν στην Ιερά Εξέταση και πολλοί νεωτεριστές επιστήμονες οδηγήθηκαν στην πυρά.

Με επικεφαλής τον Καθηγητή Φυσικής του Α.Π.Θ., Γιάννη Σειραδάκη αναχωρεί την Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010 από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» η ελληνική αποστολή, η οποία θα συμμετάσχει σε αστρονομικά πειράματα και παρατηρήσεις, που θα διεξαχθούν σε μια από τις πιο απόμακρες για τη χώρα μας περιοχές του πλανήτη μας.

 

Αφορμή γι αυτή την έρευνα ήταν το γεγονός ότι κάθε χρόνο, τη περίοδο των Χριστουγέννων, διάφοροι ανά τον κόσμο  ερευνητές επαναφέρουν στην επικαιρότητα απίστευτες ιστορίες για το άστρο της Βηθλεέμ και για την ημερομηνία γέννησης του Χριστού.  Θέλησα να δώσω οριστική λύση στο πρόβλημα της φύσης του άστρου, χρησιμοποιώντας καθαρά επιστημονική προσέγγιση στο θέμα, με τη βοήθεια των εξελιγμένων πλανητατιακών προγραμμάτων. Κατάφερα μετά από επίπονη προσπάθεια χιλιάδων ωρών, να αποδείξω ότι οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης επαληθεύτηκαν πλήρως στο πρόσωπο του Χριστού και ότι στα ευαγγέλια οι πληροφορίες για τη γέννηση του, περιέχουν αλήθειες που αποδεικνύονται επιστημονικά.

Η απλή ενατένιση του ουρανού, με το πλήθος των εντυπωσιακών φαινομένων, ικανών να προσελκύσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον των πρωτόγονων ανθρώπων, άρχισε να σημειώνει τα πρώτα εξελικτικά της βήματα προς την επιστήμη, με αφορμή την παρατήρηση δύο θεμελιωδών φαινομένων, αφενός μεν της ημερήσιας περιστροφής της ουράνιας σφαίρας και όλων των παρατηρούμενων αστρικών αντικειμένων, η οποία οφείλεται στην αξονική περιστροφή της Γης σε 24 ώρες, αφετέρου δε της ετήσιας μεταφορικής κίνησης του Ηλίου.

Μια αναδρομή στην ιστορία της Αστρολογίας μας είναι απαραίτητη σαν μια πρώτη γνωριμία με το παράξενο και πολυσυζητημένο αλλά και παρεξηγημένο αυτό αντικείμενο.

Ορισμένοι υποστηρίζουν πως η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Παρόλα αυτά, από το 1846 και την ανακάλυψη του Ποσειδώνα μετά από υπολογισμούς του Le Verrier, που χαιρετίστηκε ως θρίαμβος της ουράνιας μηχανικής, πολλοί αστρονόμοι ονειρεύτηκαν να επαναλάβουν το ίδιο εγχείρημα.

Οι αστρονόμοι με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble και του γιγάντιου επίγειου τηλεσκοπίου Keck στο όρος Mauna Kea της Χαβάης, κατάφεραν να φωτογραφήσουν τον πιο απόμακρο γαλαξία σε απόσταση 13 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη και ακριβώς πίσω από το γαλαξιακό σμήνος Abell 2218 του Δράκοντα. Το Hubble είχε φωτογραφήσει ήδη το σμήνος Abell 2218 κατά τα έτη 1995 και 2000, αποκαλύπτοντας μια πλούσια περιοχή γαλαξιακών υπάρξεων, μέσα στην οποία διακρίνονται παραμορφωμένοι (σε σχήμα τόξου) γαλαξίες εξαιτίας της βαρυτικής επίδρασης των ίδιων γαλαξιών-μελών.

Ο πιο απόμακρος γνωστός πλανήτης, ένας μεγάλος και θερμός κόσμος γεμάτος με σταγονίδια σιδήρου και σε τροχιά γύρω από ένα άστρο απόστασης 5.000 ετών φωτός από τη Γη, ανακαλύφθηκε με την βοήθεια μιας πρωτοποριακής τεχνικής.

Διεθνής αστρονομική ομάδα έχει υιοθετήσει μια νέα τεχνική για να καθορίσει τη μάζα ενός πλανήτη εκτός του ηλιακού μας συστήματος. Η ομάδα χρησιμοποίησε το τηλεσκόπιο Hubble για να μετρήσει τις μικρές θεσιακές κινήσεις του αστεριού Gliese 876 που προκαλείται από την βαρυτική έλξη ενός πλανήτη σε τροχιά.

Η ανακάλυψη νέων δορυφόρων γύρω από τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος δυσκολεύει όλο και περισσότερο διότι οι μεγαλύτεροι και συνάμα ευκολότεροι έχουν ήδη εντοπιστεί. Έτσι η ανακάλυψη ενός αρχικά άγνωστου δορυφόρου σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Ουρανό χρειάστηκε -όπως ήταν αναμενόμενο- πολύ χρόνο και τεράστιες προσπάθειες.