Άρθρα σχετικά με: Ελλάδα

Η λογική της τρομοκρατικής επίθεσης με φάκελο-βόμβα είναι σαν το ψάρεμα. Οι τρομοκράτες τους στέλνουν εκ του ασφαλούς, προσδοκώντας ότι κάποιος από τους στόχους θα “τσιμπήσει”. Και συνήθως κάποιος ανύποπτος πληρώνει την “επαναστατική” φαντασίωση των “Πυρήνων της Φωτιάς” ή κάποιας άλλης συναφούς οργάνωσης. Αυτή τη φορά ήταν ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος που βρέθηκε στο στόχαστρο και τώρα στην εντατική.

Η πρόσφατη δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κ. Μητσοτάκη, αναφορικά με το θέμα διαχωρισμού κράτους – εκκλησίας έχει προκαλέσει αρκετές ενδιαφέρουσες συζητήσεις στον τύπο και την κοινωνία. Πριν όμως αναλωθούμε στο γιατί έγινε αυτή η δήλωση τη δεδομένη χρονική στιγμή, αξίζει να εξετάσουμε ποιο είναι ακριβώς το αίτημα αρκετών φιλελεύθερων για τις σχέσεις των δύο ισχυρότερων θεσμών της χώρας μας.

Το 2015 θα μείνει στην Ιστορία της Ελλάδας ως μία από εκείνες τις χρονολογίες που σημαδεύουν την πορεία μιας χώρας - όχι μόνο στην κρίση των ιστορικών του μέλλοντος, αλλά και στη συνείδηση των ανθρώπων της εποχής. Πέντε χρόνια τοξικής δημαγωγίας (ότι τα προβλήματά μας θα λυθούν εύκολα όταν επιτέλους φύγουν από τη μέση οι υποτελείς που μας κυβερνούσαν μέχρι χθες) πέτυχαν τον στόχο τους, φέρνοντας στην εξουσία το όχι-και-τόσο ετερόκλητο συνονθύλευμα που μας κυβερνά σήμερα.

Στην Ελλάδα της κρίσης δεν ευημερούν ούτε οι αριθμοί, ούτε οι άνθρωποι. Η ανάλυση των κατάλληλων αριθμών-μεγεθών αποτυπώνει με τραγική ακρίβεια τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και, εν μέρει, της ελληνικής κοινωνίας.

Όταν στα νιάτα μου ονειρευόμουν μια κυβέρνηση της αριστεράς φανταζόμουν μια εξουσία στην οποία θα ηγούνταν απλοί καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι θα είχαν αναδειχθεί για το ήθος και τις ικανότητές τους. Όχι απαραίτητα σπουδαγμένοι στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, αλλά μορφωμένοι με την ουσιαστική έννοια του όρου.

Φίλε, όταν με ρωτάς «τί να ψηφίσω, πες καμιά ιδέα» ειλικρινά δεν έχω την παραμικρή ιδέα τί να σου απαντήσω. Όχι επειδή θέλω να είμαι πολιτικά ορθός ή να μην εκτεθώ, αλλά γιατί πραγματικά τρομάζω όταν σκέφτομαι τις επιλογές μου.

Τρία απλά μεγέθη, η πορεία τους στο χρόνο και η μεταξύ τους σχέση. Ένας ψυχρός, αλλά πρακτικός και σύντομος τρόπος για να εκφραστεί το δράμα της Ελληνικής κοινωνίας.

Είναι πολλοί εκείνοι που αποδίδουν τα τεράστια ελλείμματα της αστικής τάξης στην Ελλάδα στο μεταπρατικό πνεύμα των κατοίκων της. Οι Ελληνες, λένε, δεν ήταν ποτέ παραγωγοί· από την αρχαιότητα είναι έμποροι. Αυτή η θεωρία μπάζει από παντού, αλλά ακόμη και αν πιστέψουμε ότι το εμπόριο είναι γονιδιακό χαρακτηριστικό των Ελλήνων, πρέπει να παρατηρήσουμε ότι οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες του παρελθόντος (μεταξύ αυτών και έμποροι) ήταν του εξωτερικού, ή έστω προσανατολισμένοι στο εξωτερικό. Σήμερα, αν εξαιρέσουμε τους εφοπλιστές, η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής αστικής τάξης είναι εσωστρεφής· κοιτάζει πώς θα τα βολέψει οίκαδε, αντί να προσπαθεί να ανοιχτεί στον διεθνή ανταγωνισμό.

Ακούγεται συχνά σε ιδιωτικές και δημόσιες συζητήσεις πως πρέπει οι πολιτικοί να «πουν την αλήθεια», πως πρέπει οι πολίτες να «ξέρουν την αλήθεια». Όμως πόσο έτοιμοι είναι οι ίδιοι οι πολίτες να ακούσουν την αλήθεια; Πόσο θέλουν στην πραγματικότητα να ακούσουν την αλήθεια; Και πόσο ικανοί είναι να αναγνωρίσουν την αλήθεια, ακόμα και όταν αυτή λέγεται ή γράφεται;

Στη διαδρομή του Ελληνικού Κράτους οι τρεις παραπάνω χρονολογίες σημαδεύουν επίσημες αφετηρίες δυσάρεστων για την χώρα καταστάσεων ως αποτέλεσμα εκλογών.