Βασίλης Μίχος

Βασίλης Μίχος

URL Ιστότοπου:

Να συγκρατήσουμε στο μυαλό μας την 19η Μαρτίου 2013, ως ημερομηνία που θα αποκτήσει ιστορική σημασία με ιδιαίτερη αναφορά στον Ελληνισμό. Δύο τελείως διαφορετικά γεγονότα, με άδηλη μέχρι στιγμής την εξέλιξη και -κυρίως- την έκβασή τους συνέβησαν αυτή τη μέρα.

Read more...

Οι Ιταλοί μπορούσαν να το κάνουν. Και ευτυχώς για τους λοιπούς Ευρωπαίους, φαίνεται ότι πήραν την απόφαση να μην ανεχθούν την διάλυση της πατρίδας τους, αλλά και της Ευρώπης ολόκληρης, όπως επιχειρείται από τη διεθνή χρηματοπιστωτική ολιγαρχία με την συνδρομή της επικίνδυνα μυωπικής Γερμανίας.  Οπωσδήποτε το μόνο που δεν έχει θέση σήμερα είναι ο ενθουσιασμός. Διότι το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών το μόνο που δείχνει είναι την απόφαση του Ιταλικού λαού να αντιδράσει. Το αν η απόφαση αυτή μετατραπεί στη συνέχεια σε εφαρμοσμένη πολιτική, το εάν μια τέτοια πολιτική μπορέσει να αντέξει στον πόλεμο που θα δεχθεί, το εάν δημιουργηθούν νέες σθεναρές συμμαχίες ικανές να μεταβάλλουν το αρρωστημένο πολιτικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ζητούμενα αλλά και προϋποθέσεις για βαθιές πολιτικές (και βεβαίως οικονομικές) αλλαγές.

Read more...

Όταν θα έχουμε πουλήσει όλα μας τα λιμάνια, όλα μας τα αεροδρόμια, όλους τους δρόμους, τις δεξαμενές και διαχείριση των νερών, όταν θα έχουμε πουλήσει όλα τα ξενοδοχεία μας, τις επιχειρήσεις μας, τα σπίτια μας τα ίδια, όταν θα έχουμε γίνει όλοι μισθωτοί -επαίτες εργασίας σε ξένα αφεντικά, έ, θα είμαστε πλέον για τα καλά σκλάβοι. Χωρίς καν να έχουμε πολεμήσει για να το αποφύγουμε. Ναι, σίγουρα θα έχουμε ακόμη Κυβέρνηση, Βουλή, Στρατό, Δημάρχους και εφόρους, αλλά θα είμαστε μία αποικία στην πιο εξευτελιστική της μορφή. Γιατί δεν θα έχουμε τίποτε δικό μας.

Read more...

Το γιατί υπάρχουν στη χώρα μας τόσα πολλά ΑΕΙ και ΤΕΙ, και ακόμη περισσότερο το γιατί πρέπει να υπάρχουν τόσες σχολές –που κανονικά οι περισσότερες θα έπρεπε απλώς να είναι μεταπτυχιακά προγράμματα, έχει συζητηθεί πολλές φορές και καμία άποψη δεν επικρατεί οριστικά μιας και θίγονται πολλά συμφέροντα κάθε είδους.

Read more...

Πόση ντροπή θα πρέπει να ένιωσε κάθε Έλληνας χθες, με το που άκουσε πως το λεβεντόπαιδο, ο ανυπότακτος και επαναστατικά αγενής, ειρωνεύτηκε(;) και πάντως με απαξιωτικό τρόπο ονομάτισε τον (και άρτι μάλιστα εκλεγέντα) αρχηγό του κράτους που τον φιλοξενούσε… Εκτός ίσως από ένα συγκεκριμένο πλήθος επαναστατημένων μικροαστών, που προφανώς φούσκωσε τα στήθη του από υπερηφάνεια γιατί ο ‘μικρός’ απέδειξε ότι δεν κωλώνει πουθενά, ότι έχει τον τσαμπουκά μέσα του ρε παιδί μου! Αν είμαστε τέτοιος λαός, τέτοιος ‘ηγέτης’ μας ταιριάζει...

Read more...

Το τι επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα και στην κοινωνία το γνωρίζουμε, κυρίως το αισθανόμαστε, όλοι. Το πώς όμως φτάσαμε σ’ αυτόν τον μετεκλογικό – συγχρόνως και προεκλογικό- μετεωρισμό, φαίνεται να το προσπερνάμε. Διότι, εντάξει, τα πριν το 2009 αρνητικά αυτής της χώρας τα έχουμε πλέον αποδεχθεί, τα ολέθρια κυβερνητικά σφάλματα του ΠΑΣΟΚ της διετίας τα έχει ήδη πληρώσει το ίδιο εκλογικά και όλοι εμείς από την τσέπη μας, αλλά αυτό που πληρώνουμε τώρα δεν μας άξιζε, πώς να το κάνουμε δηλαδή.

Read more...

Στη διαδρομή του Ελληνικού Κράτους οι τρεις παραπάνω χρονολογίες σημαδεύουν επίσημες αφετηρίες δυσάρεστων για την χώρα καταστάσεων ως αποτέλεσμα εκλογών.

Read more...

Παντελής έλλειψη φαντασίας, αν μη τι άλλο! Διότι για να μιλήσει κανείς για επίγνωση της καταστάσεως, για διάθεση στροφής στην σοβαρότητα, για κάποια “τσίπα επάνω τους”, ούτε λόγος. Η ουσιαστική έναρξη της προεκλογικής περιόδου αφήνει ήδη γεύση νέων δόσεων απογοήτευσης και θυμού σε ένα ήδη απογοητευμένο και θυμωμένο λαό, αφού είναι ολοφάνερο ότι ακολουθείται η ίδια παλιά συνταγή της κοκορομαχίας, του κενού λόγου με αρειμάνιο ύφος, της δημιουργίας πλαστής επικαιρότητας, της απύθμενης ανευθυνότητας.

Read more...

Η αυξημένη αποχή στις εκλογές του 09 και του 10 και οι αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις από τότε μέχρι σήμερα καταδεικνύουν την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας από σημαντικότατη μερίδα του ελληνικού λαού. Η απαξίωση αυτή, εκδηλώνεται μεν στην παρούσα περίοδο με ιδιαίτερα έντονο τρόπο, έχει όμως τις ρίζες της αρκετά βαθιά στις τελευταίες δεκαετίες.

Read more...

Εδώ και χρόνια έχει επικρατήσει η ιδέα ότι ανάπτυξη θεωρείται είτε η δημιουργία θέσεων εργασίας, είτε η είσοδος ξένων επενδυτικών κεφαλαίων για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μιας χώρας. Στην ουρά αυτής της ιδέας ήλθε να προστεθεί και το ότι σε χώρες σαν τη δική μας δεν μπορεί να γίνει ανάπτυξη χωρίς την πάση θυσία ιδιωτικοποίηση των δημόσιων οργανισμών κοινής ωφελείας –που ήδη, εσφαλμένα, αντιμετωπίζονται ως εταιρείες.

Read more...