Κατηγορίες Άρθρων 
Η αρχαία ελληνική λέξη «μουσείον», που σήμαινε ναός των μουσών και κατεπέκταση των τεχνών, σήμερα δηλώνει τον τόπο, το κτίριο όπου βρίσκονται συγκεντρωμένες με σκοπό την προστασία και την παρουσίασή τους στο κοινό, συλλογές έργων τέχνης, αλλά και πολιτιστικά, επιστημονικά και τεχνολογικά αντικείμενα.
Διαβάστε το άρθρο...
Όποιοι θέλουν μπορούν να θεωρούν την Ελληνική ως οριακή γλώσσα και όποιοι θέλουν μπορούν να τη θεωρούν ως υπερβατική... Κατά τη γνώμη μου κι αυτοί, κι όχι μόνο οι γλωσσολόγοι, σχετίζονται αμέσως με τα γλωσσικά ζητήματα και δικαιούνται να έχουν άποψη για την πορεία της ελληνικής γλώσσας. Αν αυτή η άποψη διαφέρει από πολλές άλλες, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι όλοι έχουν δικαίωμα στη διαφορά.
Η έλλειψη αξιολόγησης στην Εκπαίδευση, εν γένει, μιας πολιτείας που, επί τουλάχιστον μια εικοσαετία τώρα, νομοθετεί και θεσμοθετεί ψηφοθηρικά και όχι οραματικά με προοπτική ζώσα, και το όραμα για μια ανθρωπιστική παιδεία βασισμένη στα αρχαία κείμενα που εισέρχεται σχεδόν νομοτελειακά μέσα από την υλοποίηση του αιτήματος επανίδρυσης των κλασσικών λυκείων, αποτελούν δυο παράλληλες πορείες που δεν συναντήθηκαν ποτέ στο παρελθόν, δεν συναντώναι επ΄ουδενί στο παρόν και δεν πρόκειται να συναντηθούν ποτέ στο μέλλον.
Το 1949 η Κοζάνη είχε λίγους λιγότερους από 20.000 κατοίκους και ετοιμαζόταν με ενθουσιασμό και πείσμα για τη διαδρομή της στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος είχε πια τελειώσει κι ο Εμφύλιος θα τελείωνε κι αυτός σύντομα -το μέλλον θα αναλάμβανε αργότερα να κλείσει και των δύο τις πληγές- κι οι Κοζανίτες έχουν μάθει να ‘χουν υπομονή. Κάποιες φορές αιώνια. Αλλιώς, δε θ’ άντεχαν τον κλειστό ορίζοντα των βουνών τριγύρω. Η πόλη άρχισε κι αυτή ν’ αλλάζει χρώμα μαζί με την πανελλήνια και παγκόσμια ιστορία, που άρχισε ξαφνικά να κυλά και να γράφεται γρηγορότερα. Σε νέα, άγνωστα μονοπάτια.
Δε θυμάμαι πότε άκουσα πρώτη φορά το όνομα του ιδιαίτερα προικισμένου, μα πρόωρα χαμένου Κοζανίτη μουσικού Γιάννη Δόδουρα. Κάθε αναζήτηση στα βαθύτερα ντουλαπάκια της μνήμης μου ψάχνοντας μία απάντηση, οδηγεί σ’ ένα απύθμενο κενό, θυμάμαι όμως καθαρά πότε άκουσα πρώτη φορά συνθέσεις του. Ήταν το 2001 σε μία εκδήλωση του Συλλόγου Κοζανιτών Θεσσαλονίκης, όταν η αρχαιότερη χορωδία της πόλης μας «Άγιος Νικόλαος», υπό τη διεύθυνση του ακάματου μαέστρου και διευθυντού της κου Πάρη Καραχάλιου, παρουσίασε έργα Κοζανιτών συνθετών. Το πρώτο ήταν ο ΑΝΗΦΟΡΟΣ του Δόδουρα και μου έκανε εντύπωση, γιατί μου θύμισε έντονα ένα ποίημα ενός αγαπημένου μου ποιητή. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ του Κώστα Κρυστάλλη.
Έ
Οι Βιβλιοθήκες αποτέλεσαν διαχρονικά «φάρους» γνώσης και διαφωτισμού στην ανθρώπινη ιστορία. Το έργο τους υπήρξε μοναδικό, αναντικατάστατο και εξαιρετικά πολύτιμο για την πρόοδο και την ανάπτυξη της κοινωνίας. Διαφύλαξαν, προστάτεψαν, ταξινόμησαν και προσέφεραν πλουσιοπάροχα τον πνευματικό φωτισμό, ενώ παράλληλα αποτέλεσαν κομβικό στοιχείο της ατομικής και κοινωνικής-συλλογικής συνειδητοποίησης σε κάθε τομέα της διανοητικής, ψυχικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής του ανθρώπου. 
Η Τέχνη είναι κοινωνικό φαινόμενο, είναι μια ειδική δραστηριότητα της κοινωνικής ζωής, που άμεσος σκοπός της είναι η δημιουργία του ωραίου. Πηγάζει από τη βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίσει όχι μόνο τον εαυτό του και τον κόσμο του, αλλά και τον “άλλο” κόσμο και τους άλλους ανθρώπους. Σκοπός της Τέχνης δεν είναι άλλος από το φανέρωμα της ομορφιάς. Το κάλλος αυτό καθαυτό καλλιεργεί τον άνθρωπο, τον υψώνει, το μορφώνει. Ο πλουτισμός και η ένταση της συναισθηματικής μας ζωής, η προσφορά της ιδιότυπης εκείνης συγκίνησης και χαράς, της βαθύτερα ψυχικής ευφορίας που χαρίζει στον άνθρωπο το κάλλος είναι ο σκοπός της Τέχνης.
To 
